“Ακατόρθωτο να σβηστούν 107 χρόνια υπερηφάνειας”

Ο Κοσμάς Τσιλιανίδης μιλάει σε αθλητική ιστοσελίδα για τα όσα βίωσε στην Οδύσσεια του Ηρακλή μέχρι να βρει τη ποδοσφαιρική του Ιθάκη…

Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης παραχώρησε στην ιστοσελίδα sdna.gr ο Κοσμάς Τσιλιανίδης. Ο συνδετικός κρίκος της ομάδας που κλήθηκε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά στην Καλλικράτεια με την σημερινή, αναφέρθηκε εκτενώς στη μαύρη τετραετία, την οποία έζησε από την αρχή μέχρι το τέλος της.

Αναλυτικά η συνέντευξη έχει ως εξής: 

-Ποιες είναι οι στιγμές που σου έχουν μείνει χαραγμένες μέσα στο πέρασμα αυτών των χρόνων;
«Είναι τόσες πολλές. Καθεμιά διαφορετική. Αξέχαστη. Άλλες καλές, άλλες κακές. Σίγουρα ποτέ στη ζωή μου δεν θα ξεχάσω την Καλλικράτεια, όπως και όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια της Δ’ Εθνικής, που ήταν αγώνες διαδήλωσης για τον κόσμο μας. Όμως, θυμάμαι έντονα και τα παιχνίδια με Τρίπολη και Πανιώνιο φέτος στο Κύπελλο, αλλά και τα παιχνίδια με ΑΕΚ και ΑΕΛ, στο Καυτανζόγλειο. Ηταν δύο παιχνίδια, που ουσιαστικά ήταν το τέλος των βασάνων μας».

-Νιώθεις δικαιωμένος που έζησες το δύσκολο ομολογουμένως αυτό ταξίδι από την αρχή μέχρι το τέλος;
«Ηρθε η ώρα να το πω. Ναι, έτσι νιώθω. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν δύσκολα για μένα. Ναι μεν μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω στον Ηρακλή, όμως ο δρόμος δεν ήταν για μένα στρωμένος με ροδοπέταλα. Σίγουρα το γεγονός πως ήμουν ένα από τα ταλέντα των ακαδημιών, έκανε το όνομά μου να ακουστεί πιο εύκολα, όμως τίποτα δεν μου χαρίστηκε, σε αυτή την τετραετία, το αντίθετο μάλιστα».

-Κοσμά πως νιώθεις πως από τη γενιά της Καλλικράτειας, είσαι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκες με τον Ηρακλή, σε όλα τα δύσκολα χρόνια της διαδρομής μέχρι τη Super League;
«Ηταν θέμα πιστεύω ταλέντου και εξέλιξης. Δούλεψα πολύ, το ίδιο έκαναν και οι συμπαίκτες μου και ίσως να μην πήραν τις ευκαιρίες που δόθηκαν σε εμένα. Όμως, δεν μου χαρίστηκε κανείς. Ποτέ δεν έπαιξα στον Ηρακλή, γιατί απλά ήμουν το δικό τους παιδί, δηλαδή, ο Τσιλιανίδης από τις ακαδημίες. Ακόμα και τη χρονιά που έφυγα δανεικός στον Αιγινιακό, έδειξα πως αξίζω να παίξω για την ομάδα. Την επόμενη σεζόν γύρισα, διεκδίκησα και το πάλεψα να μείνω στο ρόστερ, ακόμα και όταν ο τότε προπονητής μου Σίνισα Γκόγκιτς, μου ‘πε λίγο πριν την προετοιμασία εκείνης της χρονιάς, πως δεν μπορώ ακόμα να παίξω στην ομάδα. Κι όμως, τα κατάφερα και απέδειξα πως μπορώ, να βρίσκομαι στον Ηρακλή και μάλιστα έκανα 40 εμφανίσεις».

-Τι είναι αυτό που θα σου μείνει για πάντα αξέχαστο. Εκείνο το παιχνίδι της Καλλικράτειας ή το παιχνίδι, στην Κόρινθο, όπου και μαθηματικά ο Ηρακλής εξασφάλισε την άνοδό του;
«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια από τις δύο στιγμές. Δεν το θέλω. Θα βάλω και τις δύο. Είναι τα δύο άκρα. Ετσι τα χαρακτηρίζω. Από ένα παιχνίδι στην Καλλικράτεια, για τη Δ’ Εθνική, εκεί όπου έβλεπες τον κόσμο, να κλαίει και να πονάει, ξανά στο κατώφλι της Super League. Δυστυχώς για μένα, το παιχνίδι στην Κόρινθο, που ουσιαστικά ήταν αυτό που μας εξασφάλισε την άνοδο μας, δεν το έζησα γιατί ήμουν με την Εθνική Ελπίδων, στην Ουκρανία. Δεν έκλεισα μάτι εκείνο το βράδυ, θυμάμαι. Εβλεπα από το κινητό συνεχώς βίντεο από τα αποδυτήρια από τα πανηγύρια των συμπαικτών μου και δεν πίστευα πως δεν ήμουν εκεί, να το γιορτάσω και γω. Ημουν πολύ συγκινημένος».

-Μέσα από τις εμφανίσεις σου με τον Ηρακλή, ήρθε και η κλήση στην Εθνική Ελπίδων. Νιώθεις δικαιωμένος γι’ αυτό;
«Ναι, φυσικά. Όταν στην ομάδα σου κάνεις μέσα σε δύο χρόνια σχεδόν 70 εμφανίσεις είναι πολύ σημαντικό και αυτό σε βοηθάει να παίξεις και με τα χρώματα της Εθνικής. Με βοήθησε σε πολλά σημεία ο Ηρακλής και ένα από αυτά είναι πως κλήθηκα στην Εθνική. Το αν θα παραμείνω βέβαια είναι στο χέρι μου».

-Τι είχε φέτος ο Ηρακλής που του έλειπε τα προηγούμενα χρόνια και ενώ έφτανε στην πηγή δεν έπινε νερό;
«Είχε μια φοβερή χημεία, ομοιογένεια, ήταν μία οικογένεια. Δεν το χω ξανανιώσει ποτέ. Συνηθίζεται σε πολλές ομάδες να ακούγεται αυτό το κλισέ. Αλλά αν δεν το νιώσεις δεν μπορείς να το καταλάβεις. Υπήρχαν φορές που βγαίναμε έξω για καφέ ακόμα και είκοσι άτομα μαζί. Αυτό δεν υπάρχει πουθενά. Αυτός μας δυνάμωνε. Μας ένωνε. Με αποτέλεσμα να βγαίνει και στο γήπεδο. Ο ένας να τρέχει για τον άλλον, αυτό μας έκανε νικητές».

-Υπάρχουν μυστικά για τη φετινή επιτυχία σας;
«Υπάρχουν. Η ομάδα φέτος είχε τεράστιο ταλέντο, πείσμα και έβγαζε τρομερή αγωνιστικότητα. Το μυστικό, πέρα από τα αποδυτήρια ήταν πως είχαμε την ευτυχία να έχουμε στο ρόστερ μας παίκτες όπως ο Περόνε, ο Ρομάνο, ο Μπαρτολίνι, ο Πουρτουλίδης, ο Χουάντερσον και ο Μπουκουβάλας. Ολοι τους εμάς τους πιο νεαρούς σε ηλικία μας καθοδήγησαν όπως έπρεπε. Εβγαιναν μπροστά για μας. Μας τραβούσαν με την απόδοσή τους. Εγώ θέλω προσωπικά να τους ευχαριστήσω για όλα όσα μας πρόσφεραν, εντός και εκτός γηπέδου».

Η στιγμή που ο Κοσμάς Τσιλιανίδης βραβεύτηκε ως ο πολυτιμότερος νεαρός παίκτης του περσινού πρωταθλήματος της Football League

-Πότε κατάλαβες πως φέτος αυτή η άνοδος δεν θα χαθεί;
«Πολύ νωρίς. Κάποια πράγματα φαίνονται. Οι συνεχόμενες νίκες έδειχναν πως υπάρχει κάτι πολύ καλό. Εκεί κατάλαβα πως είμαστε πολύ δυνατοί έτσι ώστε να διεκδικήσουμε το στόχο μας. Θα σας πω το εξής: Δεν μας ένοιαζε που παίζουμε, με ποιον και τι θα αντιμετωπίσουμε. Δεν κοιτούσαμε αντιπάλους, πρόσωπα, χωρίς αυτό να ναι εγωιστικό. Απλώς έτσι λειτουργούσαμε. Κάναμε απλά το παιχνίδι μας. Αυτή η ομάδα είχε ένα μότο. Αυτό ήταν: Πάμε να παίξουμε, να νικήσουμε και να φύγουμε».

-Πως ένιωσες όταν φόρεσες το περιβραχιόνιο του αρχηγού;
«Ηταν πολύ μεγάλη τιμή. Ενιωσα χαρά και γενικώς ιδιαίτερα συναισθήματα. Ηταν μία απόφαση του προπονητή μου και των συμπαικτών μου. Ηταν η αναγνώριση στο πρόσωπό μου, σε όσα πάλεψα όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι ευγνώμων που με τίμησαν και θέλω να τους ευχαριστήσω γι’ αυτό. Φορώντας το περιβραχιόνιο και λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας με τον Απόλλωνα Σμύρνης, πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου σαν φιλμ, όλα αυτά τα χρόνια, το τι έζησα, πως το βίωσα και ασυναίσθητα είπα ένα μπράβο στον εαυτό μου και βγήκα να παίξω το παιχνίδι μου».

-Νέα χρονιά, νέες περιπέτειες, διαφορετική κατηγορία. Πως περιμένεις τα πράγματα;
«Είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Άλλες απαιτήσεις, άλλο επίπεδο δυσκολίας. Πιστεύω και είμαι αισιόδοξος πως με την ομοιογένεια και το ταλέντο που έχουμε σαν ομάδα δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Το αποδείξαμε και φέτος. Με αυτή τη σκέψη, περιμένουμε πως και πώς να αρχίσει η νέα χρονιά. Πιστεύω πως και με την ενίσχυση της ομάδας, θα είμαστε σε θέση να διεκδικήσουμε πολλά».

-Περιμένεις την πρώτη σου συμμετοχή με τη φανέλα του Ηρακλή, στη Super League;
«Είναι η σκέψη που τριγυρνάει συνεχώς μέσα στο μυαλό μου. Πως και πως περιμένω να το ζήσω και αυτό. Λίγο ξεκούραση τώρα και όλα θα έρθουν, βήμα-βήμα».

-Αν σου ζητούσαμε να βάλεις έναν τίτλο, σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, όπως τα έζησες εσύ ποιος θα ήταν;
«Δύσκολη ερώτηση. Θα επέλεγα κάτι γενικό που εκφράζει τον σύλλογο και αυτό είναι πως: 107 χρόνια υπερηφάνειας δεν σβήνονται με τίποτα. Επιστρέψαμε!».

Σχετικά Άρθρα

Διλμπέρης: “Η περιουσία του Συλλόγου δίνει αισιοδοξία για το ποδόσφαιρο”

Ποδόσφαιρο

Η τελευταία εμφάνιση του Βάσια, με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης! (vid)

Ποδόσφαιρο

Ο νέος ΓΣ εργάζεται και για την αναγέννηση του ποδοσφαιρικού Τμήματος!

Ποδόσφαιρο

Back to Top