Ποδόσφαιρο ποτισμένο με ποντιακό πείσμα

Τίμησε και αγάπησε τη φανέλα του Ηρακλή όσο λίγοι. Μια… κολώνα στο γήπεδο, ένας άνθρωπος για πολλές δουλειές. Ένας παίκτης που απέδειξε πώς είναι να …

Blue Moments

Τίμησε και αγάπησε τη φανέλα του Ηρακλή όσο λίγοι. Μια… κολώνα στο γήπεδο, ένας άνθρωπος για πολλές δουλειές. Ένας παίκτης που απέδειξε πώς είναι να αγωνίζεσαι με πάθος, θέληση και «τσαμπουκά». Ο Γιώργος Παπαδόπουλος δέθηκε και συνδέθηκε με τον Ηρακλή. Ένας Κιλκισιώτης που με το ποντιακό του πείσμα πότισε την καριέρα του.

Δυναμικό μαρκάρισμα του Γ. Παπαδόπουλου από το παιχνίδι με την Σιόν, με φόντο τη γεμάτη θύρα 13. Στο βάθος διακρίνεται ο Παγώνης Βακαλόπουλος.


Από μικρός θυμάται τον εαυτό του να είναι παθιασμένος με την μπάλα. «Το μυαλό μου ήταν μόνο στο ποδόσφαιρο. Όλη την μέρα ήμουνα με μια μπάλα». Θα γραφτεί στη δεύτερη ομάδα του Ηρακλή και θα παραμείνει για ενάμιση χρόνο. Οι δυσκολίες όμως που υπήρχαν τότε απογοητεύουν τον Παπαδόπουλο που σκέφτεται να φύγει. Λένε όμως πως αν είναι γραφτό να συμβεί κάτι θα συμβεί. Ανάλογη ήταν και η περίπτωση του Πόντιου.

Η επιμονή και η όρεξή του δεν θα περάσουν απαρατήρητα  από τον Νίκο Αλέφαντο. «Ήταν σαν θαύμα! Ενώ ήταν να φύγω με είδε ο Αλέφαντος, με  πίστεψε και με πήρε στην πρώτη ομάδα». Στο ντεμπούτο του (23 Μαρτίου του 1986 σε ένα παιχνίδι Ηρακλής-Λάρισα, 2-0) είχε καλή απόδοση. Ένα λάθος όμως που έκανε, εκνεύρισε πολύ τον Αλέφαντο που του έβαλε τις φωνές για μία φάση. Το θυμάται ακόμη και τώρα. «Ρε συ θα σε σκοτώσω. Μπέρδεψες τις εστίες;» θα του φωνάξει κάποια στιγμή όταν από μια δική του λάθος κλωτσιά, παραλίγο να γίνει το αυτογκόλ. Ο Παπαδόπουλος τότε (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου του 1967) δεν είχε συμπληρώσει τα 20 του χρόνια και έκανε ένα από τα όνειρά του πραγματικότητα. Είχε κάνει το πρώτο του παιχνίδι με τον Ηρακλή, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του μεγάλου Βασίλη Χατζηπαναγή.

Το προσωπικό του κοντέρ θα καταγράψει μια 10ετία προσφοράς στον Ηρακλή. Μέτρησε 225 παιχνίδια Πρωταθλήματος και έβαλε 18 γκολ. Το τελευταίο του παιχνίδι ήταν με προπονητή τον Αλκέτα Παναγούλια, στις 8 Δεκεμβρίου του 1996. Ηταν το εκτός έδρας παιχνίδι με τον Απόλλωνα Αθηνών. Ο Ηρακλής έχασε με 4-1 και ο Παπαδόπουλος έπαιξε για 45 λεπτά. Στο ημίχρονο, τη θέση του πήρε ο Σωτήρης Κωνσταντινίδης. Σε εκείνο το παιχνίδι ο 16χρονος, Γιώργος Κυριαζής είχε πετύχει το γκολ του Ηρακλή. Ήταν το πρώτο του με την κυανόλευκη φανέλα και ακόμη και τώρα, 14 χρόνια μετά παραμένει ο νεότερος σε ηλικία σκόρερ του Ηρακλή στα χρόνια του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Έτσι είναι η ιστορία. Γράφει με τον δικό της τρόπο κάποιες στιγμές για τους παίκτες. Το τελευταίο παιχνίδι του Παπαδόπουλου, το πρώτο γκολ ενός άλλου Γιώργου, του Κυριαζή.

Γλέντι στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ, μετά την εκτός έδρας νίκη επί του Ολυμπιακού (περ. 1987-88). Διακρίνονται -μεταξύ άλλων- οι Νίκος Αλέφαντος, Αλέξης Κούγιας, Γρηγόρης Φανάρας, Φάνης Τουτζιάρης, Κώστας Μαλουμίδης, Παγώνης Βακαλόπουλος, Μπλάνκο Γκεοργκίεφ, Χρήστος Ζήφκας, Κώστας Ηλιάδης, Απόστολος Γενίτσαρης, Φώτης Γκιζέλης, Τάσος Λευκόπουλος, Σπύρος Θεοφανίδης, Πέτρος Πετρίδης, Πέτρος Γκαζάς και Γιώργος Καραϊσκος.

Ο Παπαδόπουλος σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία –μόλις- 29 χρόνων. Μετανιωμένος, παραδέχεται χρόνια αργότερα πως είχε ακόμη να δώσει πολλά «Αδίκησα πάρα πολύ τον εαυτό μου. Έκανα εγκλήματα, έκανα πάρα πολλά λάθη. Δεν πρόσεχα τον αυτό μου ειδικά με τους τραυματισμούς. Μπορούσα να παίξω ακόμη κι άλλο».

Ο Παπαδόπουλος έκανε 12 παιχνίδια με την Εθνική Ανδρών. Με την Ελπίδων, είχε φτάσει στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το πρώτο του παιχνίδι με την Ανδρών το έκανε στις 15 Νοεμβρίου του 1988. Προπονητής ήταν ο Αλέκος Σοφιανίδης και ήταν το Ελλάδα-Ουγγαρία, 3-0. Και το τελευταίο του ήταν το Ελλάδα-Ολλανδία, 0-2 στις 4 Δεκεμβρίου του 1991. Το τελευταίο του παιχνίδι με την Εθνική ήταν στο Καυτανζόγλειο. Η ιστορία που λέγαμε…

Μια δεκαετία προσφοράς στον Ηρακλή. Τι έχει να θυμάται ο ίδιος από εκείνα τα χρόνια; «Πολλές καλές στιγμές. Το να παίζεις στον Ηρακλή ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Υπήρχαν παίκτες που μόνο που φανταζόσουν ότι θα είναι συμπαίκτες σου σε έπιανε ανατριχίλα. Νομίζω όμως ότι σταθήκαμε πάρα πολύ καλά».

Όσο για τη μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του; Το γκολ που πέτυχε στην εκπνοή του χρόνου στον αγώνα κόντρα στον Πανηλειακό και έδωσε στον Ηρακλή άρωμα Ευρώπης. Ήταν η τελευταία αγωνιστική του Πρωταθλήματος 1995-1996. Στον Πύργο, σε ένα γήπεδο βαρύ από τη βροχή με το 1-1 να φαντάζει ως το πιθανότερο τελικό αποτέλεσμα, ο αρχηγός, Γιώργος Παπαδόπουλος κλάσματα πριν λήξει το παιχνίδι, με κεφαλιά θα στείλει την μπάλα στα δίχτυα, χαρίζοντας στην ομάδα του την πιο σημαντική νίκη « Ήταν ανεπανάληπτο, ήταν κάτι σαν όνειρο, από τις σπουδαιότερες στιγμές που έχω περάσει στον Ηρακλή».

Τι έχει να πει όμως για το φαινόμενο Βασίλης Χατζηπαναγής; Ο Παπαδόπουλος λέει επ’ αυτού: «Το μόνο σίγουρο είναι ότι ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που πέρασε από την Ελλάδα, αλλά δεν θα σταθώ εκεί. Νομίζω ότι ο Βασίλης αδίκησε πάρα πολύ τον εαυτό του. Δεν είχε τη θέληση και τον τσαμπουκά που πρέπει να είχε ένας ποδοσφαιριστής της αξίας του».

Μονομαχία με τον σημερινό προπονητή του Ηρακλή, Μαρίνο Ουζουνίδη, σε παιχνίδι που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ.

Τον ρωτάμε για τον καλύτερο συμπαίκτη που είχε ποτέ. Ο ίδιος δεν θα διστάσει να πλέξει το εγκώμιο του Νορβηγού, Τομ Ζούντμπι. «Τα καλύτερά μου παιχνίδια τα έκανα με τον Ζούντμπι. Ήταν ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που πέρασε από τον Ηρακλή αλλά στο τέλος στάθηκε άτυχος».

Παρά το γεγονός ότι φόρεσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού των Κυανόλευκων, ο ίδιος θα παραδεχτεί με κάθε αίσθημα σεμνότητας: «Δεν λέει τίποτα αυτό. Όταν είσαι σε μια ομάδα τόσα χρόνια, είναι λογικό να γίνεις κάποια στιγμή και αρχηγός». Όσο για τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει ένας αρχηγός; «Πρέπει να παρασέρνει μέσα στο γήπεδο τους συμπαίκτες του, να ανεβάζει ρυθμούς, να μιλάει στον κόσμο, στους διαιτητές, στον πρόεδρο, να τον σέβονται όλοι».Αναμφισβήτητα κάτι παραπάνω θα ξέρει καθώς το ρόλο του αρχηγού τον έμαθε καλά.

Ομολογεί πως η καλύτερη ομάδα που είχε ποτέ ο Ηρακλής ήταν την περίοδο που στον πάγκο του καθόταν ο Σουηδός, Αγκνε Σίμονσον. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης  ένιωθε καλά, και δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αποχωρήσει παρά τις προτάσεις των άλλων ομάδων. «Υπήρχαν πάρα πολλές προτάσεις. Αν είχα φύγει , μπορεί να άλλαζε όλο το ποδόσφαιρο για μένα. Δεν μετάνιωσα όμως που έμεινα στον Ηρακλή. Καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα».

Ο ίδιος, αν και ήταν από τα αγαπητά παιδιά της κερκίδας, θα παραδεχτεί πως η συγγένειά του με τον τότε πρόεδρο, Πέτρο Θεοδωρίδη, του δημιούργησε  μικροπροβλήματα στη σχέση του με τους φιλάθλους: «Υπήρχαν κάποια προβλήματα λόγω της συγγένειάς μου με τον Πέτρο Θεοδωρίδη, αλλά με μένα δεν υπήρχε η αντιπαλότητα που είχαν με τον πρόεδρο. Εγώ νομίζω ήμουν πάντα αγαπητός και αυτό διαρκεί ως σήμερα».

Το σήμερα βρίσκει τον Γιώργο Παπαδόπουλο και πάλι στον Ηρακλή. Ως προπονητής στις  ακαδημίες της ομάδας  ασχολείται καθημερινά με παιδιά , μαθαίνοντάς τους τα μυστικά του ποδοσφαίρου: «Το μέλλον είναι στα παιδιά. Στην Ελλάδα υπάρχει αξιόλογο υλικό αλλά πρέπει να υπάρχει και ανάλογη συμπαράσταση από τις ομάδες. Στον Ηρακλή αυτό γίνεται».
Λένε πως στο γήπεδο πρέπει να καταθέτεις τη ψυχή σου. Ο Γιώργος Παπαδόπουλος το έκανε και με το παραπάνω. Ως έναν τέτοιο παίκτη τον θυμούνται οι οπαδοί του Ηρακλή. Τον αρχηγό που έδινε ό,τι είχε μέσα του για την ομάδα και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο τον αγάπησε όσο λίγους που φόρεσαν την κυανόλευκη φανέλα.

Με αντίπαλο τον Βασίλη Καραπιάλη σε παιχνίδι στο στάδιο Καραϊσκάκη…

Σχετικά Άρθρα

Back to Top