ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ…ΟΛΟΙ ΓΗΠΕΔΟ!

Ο Θωμάς Καλέσης, γράφει για την αυριανή αναμέτρηση στο Καυτανζόγλειο και για τις διοικητικές…ανορθογραφίες

Στην αρχή αμφιταλαντευόμουν. Σκεφτόμουν ότι ο τύπος δεν είναι τίποτα στον Ηρακλή. Δεν έχει πάρει μετοχές, δεν έχει κάτι, ένα έγγραφο ας πούμε, που να δείχνει ότι είναι ή ότι επρόκειτο να γίνει πρόεδρος. Ένα χαρτί της κακιάς ώρας έχει στα χέρια του (αν το έχει δηλαδή) κι αυτό πολύ είναι. Την είχα καταλάβει εξ’ αρχής την φάση. Άνθρωπος που χωρίς να έχει αναλάβει κάτι, σου μιλάει για Τραπατόνιδες, για εστιατόρια στο Καυτανζόγλειο (που πολύ αμφιβάλω αν γνώριζε καν ότι δεν ανήκει στον Ηρακλή) και Άραβες που θέλουν να πάρουν το μπάσκετ, έπειτα τα γυρίζει και λέει ότι να ναι, σε δύο άξονες μπορείς να καταλήξεις.

Πρώτον ότι δεν είναι τυχαίο που ο τύπος στις αναρτήσεις του δεν ήξερε να γράψει σωστά ούτε καν το όνομα της ομάδας (το IRACLYS δεν έχει καμία σχέση με αυτό που υποστηρίζουμε), γεγονός που σημαίνει ότι δεν έχει και καμία σχέση γενικώς με το αντικείμενο και δεύτερον ότι μάλλον έχει γίνει τόσο…κολλητάρι με τον Παπα-Σπύρο που τον βοηθά (κι αυτός) να κερδίσει χρόνο.

Και χθες στο Hyatt στην ίδια ακριβώς αίθουσα που ο εκπρόσωπος του Ρέμου (aka Καρπετόπουλος) πριν λίγα χρόνια, παραμονές πρωτοχρονιάς μας μίλησε πρώτη φορά για κάποιον…Λαντάνι, επιβεβαιωθήκαμε πλήρως ότι ο Φάμπιο Μοντεκάλβο, είναι ένας ακόμη άνθρωπος από αυτούς τους πολλούς που έχουν εμφανιστεί φέτος το καλοκαίρι (μα καλά τι διάολο μαγνήτη έχουμε;) που δεν ήρθε να παίξει επιχειρηματικά για να πάρει τις μετοχές, αλλά για να παίξει με τη νοημοσύνη μας, με τα στομάχια μας και εν’ ολίγοις με τα νεύρα μας…

Γι’ αυτό βέβαια φρόντισε πολύ καλά (ξανά) ο Παπαθανασάκης, που ποιος ξέρει τι οικονομικά στοιχεία του παρουσίασε (αν του παρουσίασε) και τι πραγματικά πρέπει να πληρώσει, αλλά δεν του είπε λέξη για την κατάσταση που επικρατεί στην ομάδα και το τι ακριβώς συμβαίνει με όλον αυτόν τον διοικητικό συρφετό που έχει μαζευτεί και διασπάται σαν ελατήριο σε τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Αθήνα, Μίκρα, Γερμανία και πάει λέγοντας. Εκτός και αν είπαμε. Έγιναν τόσο πολύ φιλαράκια που η σχέση εμπιστοσύνης που «έχτισαν» μεταξύ τους βασίστηκε στο…κέρδος του χρόνου μέχρι να αποτελειώσει ο Καναδός ότι προλαβαίνει!

Ε για να μην τα πολυλογώ (δεν έχει νόημα άλλωστε) έγιναν μια δυο ερωτήσεις στον στόχο, από τις οποίες οι απαντήσεις που πήραμε από τον Ιταλό, ήταν του στυλ…»από την πόρτα σου περνώ και τηγανίζεις ψάρια», είχαμε έναν γηραιό μεταφραστή που παιδεύτηκε να αποδώσει ακόμη και τον όρο…»συνέντευξη τύπου», ένα άλλο παλλικάρι που είχε σοβαρό πρόσωπο μεν, αλλά το μόνο που μας είπε ήταν «άλλο μάνατζμεντ κι άλλο μετοχές» -ευχαριστούμε πολύ για την διευκρίνηση- και έναν Ιταλό που είχε καημό να μας εξηγήσει γιατί δεν πήρε τη Μπάρι (στο…πάρι μας δηλαδή), έχωσε στην κουβέντα και έναν Παπαρέστα που κανένας δεν κατάλαβε τι του έκανε διότι ο γηραιός μεταφραστής είχε χάσει τη μπάλα, μας απέδειξε ότι δεν γνωρίζει τίποτα από το κλίμα που επικρατεί στον Ηρακλή, μας ενημέρωσε ότι μια από τις πρώτες του κινήσεις θα είναι να «φάει» τον Νίκο Παπαδόπουλο (κι εδώ μάλλον το παιχνίδι του Παπαθανασάκη έπαιξε, γιατί καημός του Καναδού ήταν να διώξει τον κόουτς από το τέλος του πρώτου γύρου στο περσινό πρωτάθλημα), έκανε ερώτηση και κάποιος που συστήθηκε ως Ολλανδός…γεια σας. Γενικώς ένα χάος χωρίς τέλος. Μια παρωδία. Μια ακόμη παράσταση δίχως νόημα. Δεν άντεξα να τη δω μέχρι τέλους. Σηκώθηκα κι έφυγα.

Και πολύ χρόνο του δώσαμε. Γενικώς έχουμε δώσει πολύ χρόνο σε πολλούς αδίστακτους μπαλαδόρους της νοημοσύνης μας. Από τις αρχές του Ιούνη, λες και έχει ξεκινήσει μια παρέλαση ονομάτων που ουδεμία σχέση έχουν με τον ΗΡΑΚΛΗ που ονειρευόμαστε. Κάποιοι από αυτούς πρόλαβαν να περάσουν το κατώφλι της Μίκρας, κάποιοι άλλοι απλά διαφημίστηκαν στην πλάτη του συλλόγου και ονειρεύτηκαν νούμερα και καριέρες. Βγήκαν σε τηλεοπτικές εκπομπές, έκαναν δηλώσεις, πρόσωπα – απρόσωπα που κάποτε δεν θα τολμούσαν, όχι να διοικήσουν, ούτε καν να περάσουν ούτε έξω από τη Μίκρα.

Μα καλά δεν υπάρχει ούτε ένας σοβαρός που να θέλει να ασχοληθεί; Να πει θα κάνω αυτά και θα τα κάνει. Και ας μην μας τάξει εκατομμύρια. Ας μην μας τάξει Τραπατόνι. Να μας πει θα βάλω τόσα και θα τα βάλει. Τώρα βέβαια θα μου πεις για να βρεθεί κάποιος σοβαρός επενδυτής να πάρει την ομάδα, πρέπει να ξέρει με ποιον θα μιλήσει και επιπλέον ο συνομιλητής του, αυτός που πουλάει δηλαδή, να είναι εξίσου κάποιος σοβαρός. Στην προκειμένη περίπτωση, του Ηρακλή δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με ένα τύπο από τον Καναδά που διακοπάρει ακατάπαυστα και χρωστάει σε όποιον μιλάει ελληνικά ή και άλλες γλώσσες (βαλκανικές κατά προτίμηση), που έχει καταπατήσει κάθε έννοια αρχής από αυτές που έχει θέσει ως βάση ο σύλλογος από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του και γύρω-γύρω μέλισσες.

Πολλές μέλισσες. Πάρα πολλές. Κηφήνες στην πλειοψηφία τους που εργάζονται με στόχο ένα πράγμα. Την πλήρη διάλυση ολων όσων έχουν απομείνει όρθια στη Μίκρα και στο αγωνιστικό τμήμα. Μιλάμε για ένα πράγμα σαν την Λερναία Ύδρα. Για ένα χάος. Για κεφάλια που πετάγονται από παντού και δεν ξέρεις που αρχίζει και που τελειώνει η αρμοδιότητα του άλλου.

Ο Καναδός μεγαλομέτοχος στην Αθήνα, ο Καγιούλης διαχειρίζεται το μάνατζμεντ (ενίοτε από τη Γερμανία) που κανείς δεν έχει διευκρινίσει που φτάνουν τα όριά του. Αν δηλαδή η παραχώρηση του μάνατζεμεντ προϋποθέτει για κάποιους την πλήρη διαχείριση της ομάδας, ακόμη και πέρα από την οικονομική. Αν προβλέπει δηλαδή, ακόμη και το πως θα μπουν οι οπαδοί στο γήπεδο. Αν πρέπει διεκδικεί χρήματα από μια ενδεχόμενη μεταπώληση της ομάδας. Αν μπορεί να βγάζει ανακοινώσεις και να τα βάζει με τον κόσμο. Αν στο γενικό κάδρο το μάνατζμεντ είναι απλώς η πρόφαση ή ένας τρόπος για να ισοπεδωθούν όλα και ο Καναδός να κερδίσει πάλι τον χρόνο του. Κοινώς αν ο συρφετός αυτός στη Μίκρα, έχει το δικαίωμα να το παίζει…ιππότης των συμφερόντων του Ηρακλή σε κάθε περίσταση, την ίδια ώρα που απλώς…βάζει πλάτη στον Παπαθανασάκη μέχρι να κονομήσουν όλοι. Τώρα το πως θα κονομήσουν, όταν με όλο αυτό το πανηγύρι δεν πρόκειται να πατήσει σοβαρή…ψυχή στη Μίκρα και να ενδιαφερθεί για την ομάδα, αυτό είναι μάλλον κάτι που δεν το έχουν υπολογίσει.

Όταν το ψάρι λοιπόν βρωμάει από το κεφάλι, δεν περιμένεις να μην πιάσει η μπόχα και τα πόδια. Γι’ αυτό και δίπλα στους δύο βασικούς έχουμε κι άλλους με τους οποίους αναγκαζόμαστε να ασχοληθούμε. Νικολαίδης, Μπουγιουκλής, Μπέκας και ο κατήφορος συνεχίζεται μέχρι να φτάσει κάποιος στον Κασδοβασίλη, που ειλικρινά δεν ξέρω γιατί συνεχίζει να βρίσκεται στην θέση του.

Δεν ξέρω ρε παιδιά, εμένα αν δεν με ήθελε κανείς και αυτό το εισέπραττα σε κάθε περίσταση, θα είχα σηκωθεί να φύγω. Θα έλεγα «τι θέλω εδώ, αφού δεν με θέλει κανείς». Αυτός όμως εκεί. Συνεχίζει να κάνει τον κονιόρδο στα αποδυτήρια και νομίζει ότι τον πολεμά μόνο η BlueArena. Αυτά τα σύνδρομα τα έχουν βέβαια κι άλλοι στη Μίκρα, ακριβώς επειδή δεν έχουν καταλάβει ή κάνουν πως δεν έχουν καταλάβει, το που ακριβώς ήρθαν και με ποια ομάδα αποφάσισαν να ασχοληθούν. Δεν έχουν καταλάβει το περιορισμένο των δυνατοτήτων τους, δεν έχουν πιάσει κανένα παλμό, αγνοούν βασικά στοιχεία της προϊστορίας που έχει αυτή η ομάδα και κάνουν τα δικά τους. Άλλος προσλαμβάνει παραιτημένους που απέτυχαν, άλλος γουστάρει μόνο και μόνο επειδή είναι στέλεχος της ΠΑΕ, άλλος «χαρίζει» ειδήσεις μόνο στους δικούς του, άλλος νομίζει ότι είναι παράγοντας στον Ηρακλή Αμπελοκήπων, άλλος τσατίζεται που του γράφουμε για τις προσκλήσεις. Ποιοι είναι ρε παιδιά αυτοί; Τι δουλειά έχουν στον Ηρακλή μας. Γιατί προβάλλονται άνθρωποι που αν τους γυρίσεις ανάποδα πέντε ευρώ συνολικά δεν θα πέσουν;

Ναι, το βασικό πρόβλημα, το μεγαλύτερο όλων είναι ο Καναδός, αλλά ποιος δίνει δικαιοδοσία σ’ αυτούς να βγάζουν επιθετικές ανακοινώσεις προς τον κόσμο, να μας αποκαλούν «παπαγαλάκια», να παίζουν με τη νοημοσύνη μας και να μας απειλούν με μηνύσεις και φίμωση. Ποιοι είστε ρε όλοι εσείς; Γιατί ήρθατε και κατσικωθήκατε στον σύλλογο που λατρεύουμε;

Δεν ξέρω που θα τελειώσει αυτό το κείμενο ειλικρινά. Είναι και το ματς, είναι όλα αχταρμάς μέσα στο μυαλό μου, αλλά δεν είναι μία – δυο μέρες που πάει όλο αυτό. Είναι μήνες. Μοιάζουν με αιώνες. Μέρες δίχως τέλος. Μπούκωσα. Και ο Ηρακλής εκεί. Κολλημένος στο ίδιο σημείο. Πλαισιωμένος από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση μαζί του, κολλημένος στο διοικητικό χάος. Ντρέπομαι ειλικρινά. Και μου την σπάει που δεν έχω διάθεση να ασχοληθώ με αυτούς τους τύπους γιατί στην ουσία διαφήμιση τους κάνω, αλλά υπάρχουν στιγμές που το πράγμα ξεφεύγει. Και πρέπει να ασχοληθείς…

Να το ξέρετε όμως. Κυρίως εσείς οι καινούργιοι οι άσχετοι με το αντικείμενο ότι το μόνο που κάνετε είναι να βάζετε πλάτη στον Καναδό κι ότι ο σύλλογος αυτός έχει μόνο δύο υγιή κομμάτια. ΜΟΝΟ ΔΥΟ! Τον κόσμο του και το αγωνιστικό του τμήμα. Αυτά όσο και αν προσπαθήσετε, δεν πρόκειται να τα αγγίξει η μολυσματική παρουσία σας στην ΠΑΕ, ελέω Παπαθανασάκη.

Γιατί αυτός ο κόσμος έχει αρχές. Αρχές, πάνω στις οποίες έχτισε την ιστορία του. Γιατί αυτός ο κόσμος που πέρασε τόσα και τόσα, ξέρει από τώρα, ότι αύριο θα είναι εκεί που πρέπει. Με πάθος, με παλμό, με λαρύγγι, με φωνή, για 90 λεπτά απέναντι σε μια ομάδα που δεν χρειάζονται συστάσεις. Αυτές τις έχει δώσει χρόνια τώρα, το παρελθόν της, το κράτος και η προστασία που της παρέχει το πολιτικό και αθλητικό σύστημα της χώρας. Δεν μας νοιάζει το αποτέλεσμα. Όχι. Θέλουμε να κερδίσουμε, αλλά περισσότερο θέλουμε να σταθούμε και να αποδώσουμε δικαιοσύνη σ’ αυτόν τον προπονητή, σ’ αυτούς τους παίκτες που γνωρίζουμε επίσης, ότι θα δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν. Γι’ αυτό που οι μπουκ μέσω των αποδόσεων θεωρούν…θαύμα.

Τιμή μας να μην μας υπολογίζουν. Ξέρετε, σ’ αυτούς εδώ, σε μάνατζερ και μπουκ δεν κάναμε ποτέ χατίρια. Δεν παίξαμε ποτέ το παιχνίδι τους. Μπορεί ο Καναδός να λοξοδρόμησε και να χασε την διαδρομή, να χασε την μπάλα, τα αυγά και τα Πασχάλια, αλλά ο κόσμος και η ομάδα ποτέ!  Είναι οι μόνες ασπίδες απέναντι στην διοικητική σήψη.

Γι’ αυτό αύριο δεν υπάρχει καναπές. Δεν υπάρχει τηλεόραση. Δεν υπάρχει καμία σκέψη. Καμιά αμφιτάλαντευση. Ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε, όποιος αισθάνεται έστω και λίγο κομμάτι αυτής της ομάδας, είναι γνωστός. Και οδηγεί εκεί, στην Αγίου Δημητρίου. Στο Καυτό-νζό-γριο.

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα πει με τι τρόπο θα μπει στο γήπεδο. Εγώ θα έμπαινα με κουπόνι. Ναι! Θα στήριζα την ομάδα μου, με τον μοναδικό τρόπο που είμαι σίγουρος ότι θα στηριχτεί. Θα γέμιζα το γήπεδο και θα έμπαινα με το 5ευρω κουπόνι που μου προτείνει το ένα από τα δύο υγιές κομμάτια του συλλόγου. Οι οπαδοί του. Το μεγαλείο των οποίων δεν έχει νιώσει κανένας Καγιούλης, κανένας Νικολαίδης, κανένας Μπέκας, κανένας Κασδοβασίλης και προπαντώς κανένας Καναδός. Και ούτε πρόκειται να το νιώσουν…

Από όλους αυτούς μόνο ο Νίκος Παπαδόπουλος μπορεί να μιλά συλλογικά για το «όλον» του Ηρακλή. Αυτός, είναι ο μόνος που παλεύει καθημερινά να συνεννοηθεί με ανθρώπους που μιλούν μια άλλη γλώσσα. Δική τους. Ακαταλαβίστικη. Που αποτελεί ασπίδα των αποδυτηρίων. Που πάλεψε να κρατήσει όρθιο ένα αγωνιστικό τμήμα. Που τον άφησαν να πάει στον πόλεμο των άστρων με ξύλινα σπαθιά. Και θα νικήσει. Θα νικήσει γιατί είναι πεισματάρης, γιατί ξέρει, γιατί νιώθει, γιατί ακόμη και αν δεν ήταν, έγινε ένας από εμάς. Γιατί γράφει τους μπουκ στις μπάλες του.

Δεν είναι πρωσοπολατρεία. Δεν είναι τίποτα, απ’ όλα αυτά. Πάνω από όλα και απ’ όλους μας ο ΗΡΑΚΛΗΣ. Είναι απλή απόδοση δικαιοσύνης σε έναν άνθρωπο που ψυχολογικά τον έχουν φτάσει στα όριά του, αλλά η ψυχή του κρατάει γερά. Κρατάει, γνήσια και «κυανόλευκα»… Δεν ξέρω για πόσο, δεν ξέρω μέχρι πότε, δεν μπορώ να του εγγυηθώ ότι αυτός ο εφιάλτης θα τελειώσει σύντομα, αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα τελειώσει. Να είναι σιγουρος γι’ αυτό. Διότι εμείς τον Ηρακλή, τον παραλάβαμε από τους παππούδες και τους πατεράδες μας και θα τον παραδώσουμε στα παιδιά μας μεγάλο και τρανό όπως τον ονειρευτήκαμε. Θα δυσκολευτούμε αλλά είμαι σίγουρος ότι θα γίνει. Μακριά από τυχάρπαστους. Μακριά από ανθρώπους που έχουν ως μοναδικό στόχο το κέρδος, που δεν έχουν κανένα συναίσθημα όταν σκοράρει, όταν κερδίζει, όταν μεγαλουργεί ο ΗΡΑΚΛΗΣ.

Και επειδή πολλοί καλοθελητές θα σπεύσουν να μιλήσουν ή να απειλήσουν ή να νουθετήσουν, γιατί τελευταία είναι και της μόδας αυτό, έχω να τους πω τούτο. Δεν με νοιάζει. Δεν τρομάζουν κανένα ούτε οι απειλές, ούτε οι προσπάθειες φίμωσης. Δεν τους φοβόμαστε. Κατανοώ εν’ μέρει τον πανικό τους, γιατί εκτός από την ιστορία του Ηρακλή δεν ξέρουν και άλλα βασικά πράγματα που πλαισιώνουν αυτόν τον τεράστιο σύλλογο. Το μεγαλύτερο της γης, στο μυαλό μας και στην καρδιά μας. Δεν τους φοβόμαστε λοιπόν.

Ο καθένας επιλέγει έναν δρόμο. Και είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του για τις οποίες κρίνεται. Αν δεν μπορεί να καταλάβει με την πρώτη, δεν θα καταλάβει ποτέ. Και πάντα θα του φταίνε οι άλλοι. Οι επιλογές μας όμως είναι αυτές που οδηγούν σε όλα. Και τελευταία τα φάουλ της ΠΑΕ είναι πολλά. Είναι οι ύβρεις, είναι οι απειλές, είναι οι επιθετικές ανακοινώσεις, είναι η προσπάθεια να εξαπλώσουν τον φόβο και τον διχασμό. Αλλά δεν θα τους περάσει. Ότι και να κάνουν, αποτελούν ξένα σώματα, σ’ αυτόν τον σύλλογο. Και θα συνεχίσουν να αποτελούν…

Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ. Είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι. Και αυτός ο κόσμος αύριο θα γεμίσει το Καυτανζόγλειο και συσπειρωμένος θα στηρίξει την ομάδα από 1′ μέχρι το 90′ ενάντια στον δυνάστη του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ενάντια στην ομάδα που προσπάθησε να γκρεμίσει, σαν άλλος Παπαθανασάκης, σαν άλλος Καγιούλης, σαν άλλος Μοντεκάλβο, σαν άλλος Νικολαίδης, σαν άλλος Μπέκας σαν άλλος…σαν άλλος…, τα όνειρά μας. Ούτε αυτή τα κατάφερε, ούτε τα πιόνια της, ούτε και αυτοί που ενδεχομένως να ακολουθήσουν. Δεν θα το καταφέρει κανείς. ΠΟΤΕ! Γιατί το μεγαλείο του ΗΡΑΚΛΗ είναι πολύ μεγαλύτερο από κάθε πρόσωπο.  Γιατί το μεγαλείο του ΗΡΑΚΛΗ είναι πάνω από όλους μας και μαζί με τον κόσμο και την ιστορία του είναι η ασπίδα του…

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΛΟΙΠΟΝ…

ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ…

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΜΕ…

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ…

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΜΕ…

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΡΟΥΜΕ…

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ Ο ΗΜΙΘΕΟΣ ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ…

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ Η ΚΥΑΝΟΛΕΥΚΗ ΦΑΝΕΛΑ…

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΗΡΑΚΛΗ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ…

ΧΙΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΗΡΑΚΛΗΣ ΑΔΕΡΦΙΑ…

Τα λέμε αύριο από κοντά…

ΥΓ: Για την ομαλή διεξαγωγή ενός αγώνα, δεν ευθύνονται οι απόψεις. Ευθύνονται οι πράξεις. Οπότε εκεί στην ΠΑΕ, φροντίστε να εξασφαλιστούν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις για έναν αγώνα, χωρίς προβλήματα και αφήστε τις απειλές κατά μέρος. Η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική σας. Και μέχρι τώρα δεν το πάτε καλά.Έχετε χρόνο, να ανατρέξετε στην ιστορία, να διαβάσετε, να μορφωθείτε…

ΥΓ1: ΟΛΟΙ ΓΗΠΕΔΟ…

ΥΓ2: ΟΛΟΙ ΓΗΠΕΔΟ…

ΥΓ3: ΞΑΝΑ ΟΛΟΙ ΓΗΠΕΔΟ…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top