Όσο εσύ αντέχεις, εμείς ελπίζουμε

Ο Δημήτρης Βλάχος σχολιάζει τα όσα έδειξε ο Ηρακλής στο ΟΑΚΑ.

Η νέα συντριβή από την ΑΕΚ, δύσκολα χωνεύεται, ακόμη και αν ήρθε σε φιλικό παιχνίδι. Ακόμη και σε αυτό το παιχνίδι που το ήλεγχες απόλυτα για 45 λεπτά, επέστρεψες με… ντόρτι. Το κόμπλεξ που βγάζει ο Ηρακλής απέναντι στην συγκεκριμένη ομάδα, χρονολογείται από την πρώτη περίοδο του Μελισσανίδη στο ελληνικό ποδόσφαιρο (αν και τότε δεν ήταν απλά το κόμπλεξ που δημιούργησε μία αρνητική παράδοση 15 ετών). Ας αφήσουμε όμως το παρελθόν και ας επιστρέψουμε στο παρόν.

Για 45 λεπτά, ο Ηρακλής έδειξε το πόσο καλά δουλεμένη ομάδα είναι από το τεχνικό επιτελείο. Τακτικά σχεδόν άψογος, με σωστές αλληλοκαλύψεις, ανάπτυξη που ξεκινούσε από τα στόπερ, αρκετές πλαγιοκοπήσεις και κατοχή μπάλας. Χωρίς τον ηγέτη στα μετόπισθεν και τον μοναδικό ίσως διεμβολιστή, ο Ηρακλής ήλεγχε το παιχνίδι και δικαιούταν να πετύχει κάποιο γκολ.

Το ποδόσφαιρο όμως είναι στιγμές. Και σε μία στιγμή ανασταλτικής ολιγωρίας, ο Ζιαμπάρης έχασε τον Αλμέιδα, ο Περόνε δεν βγήκε πρώτος στην μπάλα και ο Πορτογάλος τιμώρησε τον Ηρακλή. Και σε εκείνο ακριβώς το σημείο, η ομάδα εμφάνισε το μεγαλύτερό της μειονέκτημα. Την έλλειψη παικτών με προσωπικότητα που θα πάρουν την ομάδα στις πλάτες τους, όταν το παιχνίδι θα στραβώσει. Αυτοί οι παίκτες έλειπαν και πέρσι, πόσω μάλλον φέτος μετά την αποχώρηση των Βέλλιου, Μπουκουβάλα και Ρομάνο.

Ο Ηρακλής δεν αντέδρασε ποτέ, ο Παπαδόπουλος κοιτούσε στον πάγκο και έβλεπε μόνο παιδιά της Κ20, σε αντίθεση με τον Κετσπάγια που όλοι οι αναπληρωματικοί του θα ήταν βασικοί στον φετινό Ηρακλή, οπότε ο διασυρμός ήταν μία λογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Η χρονιά θα είναι πολύ δύσκολη. Παρά τα δεκάδες προβλήματα, ο Νίκος Παπαδόπουλος αντέχει και δεν τα παρατάει. Και αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι θα διαψευστούν όσοι έχουν τον Ηρακλή τελειωμένο. Αρκεί φυσικά και ο κόσμος να σταθεί στο πλευρό του ποδοσφαιρικού τμήματος, συνειδητοποιημένος για αυτά που θα βλέπει κάθε εβδομάδα.

Υ.Γ. Ο Καναδός κατάφερε να μετατρέψει τύπους σαν τον Πλεξίδα και τον Αρβανιτίδη, στα μάτια ορισμένων, ως ιδανικές λύσεις για την επόμενη ημέρα. Στα δικά μου, δεν ήταν και δεν θα είναι ποτέ, για πολλούς και διάφορους λόγους.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top