Η κλεψύδρα τελειώνει, αλλά για τον…ΗΡΑΚΛΗ

Ο Θωμάς Καλέσης γράφει για τον συμβολισμό της φωτογραφίας που ανέβασε ο Νίκος Παπαδόπουλος

Αυτό δεν είναι ένα σχόλιο σαν όλα τα άλλα που έχουν γραφτεί. Ούτε και πρόκειται για ένα ψύχραιμο κείμενο. Μην περιμένεις κάτι τέτοιο. Επ’ ουδενί. Ναι, είμαι εν’ βρασμώ. Είμαι θυμωμένος. Νιώθω σαν να βιάζουν το παιδί μου, αργά και βασανιστικά μπρος στα μάτια μου κι εγώ να κοιτάζω ανήμπορος, αποσβολωμένος, άπραγος, σχεδόν φοβισμένος, αφήνοντας επί της ουσίας τους βιαστές να ολοκληρώσουν το έργο τους.

Και έπειτα, εγώ που λίγο πριν δεν έκανα τίποτα για να αποτρέψω το κακό, θα κλαίω και θα οδύρομαι σαν την μαύρη χήρα προσπαθώντας να βρω δικαιολογία για την απραξία μου. Τι έγινε ρε μάγκες; Τα παρατήσαμε όλα στο έλεος του Θεού; Τι συνέβη; Κουραστήκαμε να κυνηγάμε 16 χρόνια κάθε λογής λαμόγιο  που πέρασε από την ομάδα, από κάθε πόστο, από κάθε τμήμα και τώρα θα αφήσουμε τον ΗΡΑΚΛΗ να πεθάνει;  Ξανά; Ένα χρόνο μετά το «Ερχόμαστε» είμαστε έτοιμοι να φωνάξουμε… «Φεύγουμε» γιατί δεν έχουμε άλλο τη δύναμη να κυνηγήσουμε αυτό που μας κατατρώει τις σάρκες και κατ’ επέκταση το ίδιο μας το παιδί;

Τι έγινε ρε απλέ Ηρακληδέα; Που είσαι εσύ; Πότε θα φανείς; Πότε σκοπεύεις να αναλάβεις μια πρωτοβουλία; Που είναι η πολιτική ηγεσία που κόπτεται και καλά για το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου να διερευνήσει; Να ψάξει να δει τι τρέχει εκεί ψηλά στα Βόρεια μ’ αυτόν τον τύπο από τον Καναδά, που δεν πήρε άδεια και διοικεί τηλεκατευθυνόμενα μια ομάδα οδηγώντας την στον μαρασμό; Ψηφαλάκια ήταν όλα;  Όλα στο βωμό των συμφερόντων; Κι άντε εμένα μην με λογίζεται. Ποτέ δεν σας γούσταρα. Ποτέ δεν σας ψήφισα. Πότε δεν σας ζήτησα. Ποτέ δεν επεδίωξα μισό ρουσφέτι από το σινάφι σας, γιατί αυτό ήταν το μόνο που αναπτύξατε σ’ αυτή τη χώρα. Εγώ ήμουν πάντα ο αναρχικός, ο επαναστάτης χωρίς αιτία, αυτός που δεν φόρεσε ποτέ γραβάτα. Για εσάς δεν είμαι τίποτα παραπάνω από ένα χαμίνι που κρέμεται από ένα κάγκελο -γιατί δεν έχει να κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του – και φωνάζει για τον Ηρακλή.  Δεν είμαι, παρά κάποιος με τον οποίο δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε, μιας και δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα, που σας φτύνει στα μούτρα και που αδιαφορεί παντελώς για την πάρτι σας.

Εδώ όμως δεν έχετε να κάνετε μόνο μαζί μου. Έχετε να κάνετε και ΜΕ ψηφοφόρους. Κάποιους Ηρακλειδείς τους πείσατε ότι θα βοηθήστε προς πάσα κατεύθυνση. Είτε με εκείνα τα δακρύβρεχτα περί αδικίας το 2011 όταν και δεν κουνήσατε ούτε δάχτυλο, είτε με ψήφους που τσιμπήσατε μέσα από τον Ηρακλή για το «χτίσιμο» μιας πολιτικής καριέρας που αργότερα βέβαια εναρμονίστηκε πλήρως με την «πολιτική» των μεγάλων κεφαλιών και της ολιγαρχίας. Που είστε λοιπόν όλοι εσείς οι εθνοσωτήρες, που το μόνο που γνωρίζετε είναι να τιμωρείται βάναυσα μια ήδη ταλαιπωρημένη εταιρία απ’ το να προλαβαίνετε καταστάσεις και να απαγορεύετε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο σε κάθε είδους λαμόγιο που δεν καταβάλει τίποτα. Ούτε χαρτιά που να αποδεικνύουν ρευστότητα, ούτε έγγραφα, ούτε πόθεν έσχες, ούτε τίποτα.

Βλέπετε πέντε φράγκα να τρέχουν από την τσέπη κάποιου και τρέχετε από πίσω του σε κάθε είδους κλαρινοεκδήλωση με μοναδικό σκοπό να «κλέψετε» λίγη από την λάμψη του λεφτά, να δώστε καμιά χειραψία, να κάνετε καμιά μπίζνα. Να φτάσετε εσείς, να γίνεται και για τους υπόλοιπους από εδώ πάνε κι άλλοι. Ας τους να διαλυθούν.

Μην ανησυχείτε, δεν περιμένω τίποτα από εσάς. Όπως δεν περίμενα τίποτα ποτέ. Ούτε από τους βουλευτές «κυανόλευκων» συναισθημάτων, ούτε από τους στενούς συνεργάτες της πολιτικής ηγεσίας, που όταν πια εκλέχθηκαν ή έπιασαν τις θεσάρες τους ξεχάσαν και από ποιους εκλέχθηκαν αλλά και τις πολιτικές φανφάρες που αράδιασαν στον κόσμο. Καλά για πρωτοβουλίες από την τοπική αυτοδιοίκηση της πόλης ούτε λόγος να γίνεται. Αυτοί είναι σε μόνιμες διακοπές. Σου λέει «αυτός που βάζει τα φράγκα μπορεί να κάνει ότι γουστάρει στην πόλη. Αυτός έχει το μαχαίρι, αυτός και το καρπούζι. Αυτός χτυπάει παλαμάκια κι εμείς χορεύουμε. Ποιοι είμαστε άραγε εμείς να τα βάλουμε με το θεριό; Άσε λοιπόν τους άλλους, τους αλήτες που καίνε κάδους και ταλαιπωρούν το οδικό σύστημα της πόλης, να διαλυθούν. Θα πουν, θα πουν κάποια στιγμή θα σκάσουν».

Και την ίδια στιγμή ο Ηρακλής φυτοζωεί. Ναι, έτσι είναι. Είτε σ’ αρέσει, είτε δεν σ’ αρέσει Ηρακληδέα η αλήθεια είναι μία. Με τα υπάρχοντα δεδομένα, η ομάδα μας δεν θα παίξει στο επόμενο πρωτάθλημα. Και αν παίξει ένα – δυο παιχνίδια η αυλαία γρήγορα θα πέσει. Σύντομα. Πιο σύντομα απ’ όσο φαντάζεσαι. Μόνο που αυτή τη φορά θα έχεις μερίδιο και εσύ. Κι εγώ. Και όλοι μας. Κουράστηκες λες να τρέχεις, να ζεις μεσ’ την μιζέρια από την εποχή του «Περούκα» κι αφήνεις έναν τύπο να σου κάνει πλάκα. Να έχει αυτο-εξοριστεί στην Αθήνα και να τους κοροϊδεύει όλους. Τους εργαζόμενους στην ΠΑΕ, το τεχνικό τιμ, τους οπαδούς. Ναι αυτό νομίζω ότι κάνει. Μας διαβάζει από την Αθήνα και γελάει. Μας άφησε εδώ να πάνω να σφαζόμαστε μεταξύ μας, να βράζουμε στο ζουμί μας κι εκείνος κάνει δημόσιες εμφανίσεις και σχέσεις με άλλους προέδρους. Ουσιαστικά διαλύει τον Ηρακλή και βρίσκει συνομιλητές για να επιλύσει τα προβλήματα του ποδοσφαίρου. Τους βρίσκει, τον ακούν και τον παίρνουν στα σοβαρά. Δεν είναι παράδοξο; Είναι, αλλά πρόκειται και για προσωπική μας ήττα. Είναι ήττα, διότι παρά το γεγονός πως ο άνθρωπος αυτός δεν έχει μία, δεκάρα τσακιστή, σεντ, εξακολουθεί να βρίσκει συνεργάτες. Ανθρώπους που μιλούν την ίδια γλώσσα, που μας κοροϊδεύουν και αυτοί μέσα στα μούτρα μας. Αδειάζει μια θέση κι όμως βρίσκει να την καλύψει. Τι τους λέει, με τι τους πείθει, μόνο αυτός το γνωρίζει. Εμείς όμως; Εμείς τι κάνουμε; Ποια η αντίδραση μας;

Αν είναι να μην κάνουμε τίποτα, να το ξέρουμε και να το πάρουμε απόφαση ότι αυτό το πράγμα αργά ή γρήγορα θα «σβήσει» και εμείς θα κοιτάμε τα αποκαϊδια.  Και που ‘σαι; Αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα σοβαρά, μετά δεν έχει ούτε «Ερχόμαστε», ούτε Καλλικράτειες, ούτε τουρνέ στην επαρχία, ούτε τίποτα. Διότι φαντάσου απλέ Ηρακληδέα. Αν δεν αντιδράς τώρα που σχεδόν δεν υπάρχει τίποτα όρθιο, τι θα κάνεις όταν θα πρέπει να ξεκινήσεις και πάλι από το μηδέν με τα χρέη στην πλάτη σου. Σκληρά λόγια ε; Δεν σ’ αρέσει να τα ακούς. Κάτι άλλο θα ήθελες, αλλά προς το παρόν υπάρχει μόνο αυτό.

Τελειώνουμε αδερφέ. Και το μήνυμά μου δεν είναι αισιόδοξο. Λυπάμαι. Με αισιοδοξίες και ευχολόγια επαναπεύτηκες και μια γάγγραινα την άφησες να αναπτυχθεί μέχρι να σου φάει τα σωθικά. Τέρμα πλέον τα ωραία κειμενάκια. Τέρμα αυτά που ήθελες να ακούσεις, τέρμα η ευταξία, τέρμα η ηρεμία, τέρμα όλα. Μια γραμμή ευθεία σε καρδιογράφημα είναι αυτή τη στιγμή ο Ηρακλής που με σωληνάκια απλά αναπνέει.

Τελειώνει η κλεψύδρα ναι. Όχι μόνο για την παραμονή του Νίκου Παπαδόπουλου στον πάγκο. Αλλά για την επιβίωση του ίδιου του Ηρακλή. Και όταν αυτό τελειώσει ω Ηρακληδέα, τι θα πεις στο παιδί σου; Τι Ηρακλή θα παραδώσεις στις επόμενες γενιές; Έναν Ηρακλή έτσι όπως τον ονειρεύτηκες ή έναν Ηρακλή ανύπαρκτο, όπως το ονειρεύονται αυτές οι κουφάλες που κατατρώνε χρόνια τώρα τις σάρκες της ομάδας, του συλλόγου, των τμημάτων, των πάγκων, των δοκαριών, των, των των… Μην τους κάνεις το χατήρι.

Τελειώνει η κλεψύδρα ναι. Είμαστε στο παραπέντε. Ίσως στο και πέντε. Ο Λεοζίνιο περιμένει λεφτά, ο Μπουκουβάλας δεν μπορεί να μιλήσει με κανέναν, ο Χουάντερσον βρίσκει τα πράγματά του πεταμένα έξω από το σπίτι που είχε νοικιασμένο. Οι οργανωμένοι τρέχουν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα, ο Παπαδόπουλος ανεβάζει κλεψύδρες, οι υπάλληλοι έχουν ξεχάσει να πληρώνονται. Βγαίνει ένα πουλί και μας λέει ότι το ίντερνετ το κόβουν το καλοκαίρι, ελληνογερμανοί μάνατζερ για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τίποτα αναλαμβάνουν θέσεις κλειδιά. Ποιοι είναι όλοι αυτοί που μπαίνουν στην ΠΑΕ; Ποιος τους ελέγχει; Που αποσκοπούν; Τι θέλουν να κάνουν;

Τελειώνει η κλεψύδρα Ηρακληδέα και θα δεις ότι αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα δεν θα κατεβούμε καν στο πρωτάθλημα. Διότι δεν υπάρχει σάλιο. Γράφονται ονόματα ποδοσφαιριστών και γελάω μα την αλήθεια. Πας να δώσεις μια νότα αισιοδοξίας και την χάνεις την επόμενη στιγμή. Γκέντζογλου, Χαλκιαδάκης, Κούρος, Φούντας. Πως θα έρθουν αυτοί ρε παιδιά; Πως θα πληρωθούν; Με αγκαλίτσες; Εδώ μιλάμε για διεθνή ποδοσφαιριστή που θέλει 70.000 για να μείνει στην ομάδα και δεν υπάρχουν για να του δοθούν. Και προσπαθούν από πάνω, να μας πείσουν ότι στραβώσανε κιόλας με την στάση του Μπουκουβάλα; Από που κι ως που να στραβώσουν; Και απένταροι και στραβωμένοι; Δεν γίνεται. Η λίστα όμως με τέτοιες γελοιότητες δεν έχει τέλος.

Και τελειώνει και η κλεψύδρα, πράγματι. Κι αν δεν κάνουμε κάτι, θα πέσει και ο τελευταίος κόκκος άμμου. Και έπειτα τέλος. Επίλογος. Υπότιτλοι. Καπουτ. Αντέχεις Ηρακληδέα; Αν το αντέχεις πάσο, βάζω τελεία και δεν ξανασχολούμαι. Αν δεν το έχεις πάρει απόφαση όμως, κάτι πρέπει να κάνεις. Σήμερα, χθες, προχθές. Να τελειώνουμε μαζί του. Είτε μια απλή κατάληψη στη Μίκρα, είτε μια μάζωξη από όλους τους φορείς του Ηρακλή, είτε ουσιαστικές κινήσεις από αυτούς που ενδιαφέρθηκαν να κινήσουν τα ηνία της ΠΑΕ, είτε οτιδήποτε, πρέπει και οφείλουμε να το κάνουμε. Και μην γυρίσει να πει κανείς ότι υποδαυλίζω το κλίμα ή υποκινώ καταστάσεις. Γιατί το τίποτα μας έφερε σ’ αυτή την κατάσταση. Κι εγώ δεν μπορώ να βλέπω το παιδί μου να βιάζεται και απλά να κοιτώ τους βιαστές, ανήμπορος, αποσβολωμένος, άπραγος, σχεδόν φοβισμένος, να ολοκληρώνουν το έργο τους.

Υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος. Αλλά πολύ λίγος. Η κλεψύδρα τελειώνει. Και δεν είναι ώρα για σιωπή. Είναι ώρα να σηκωθείς. Ξύπνα Ηρακληδέα, ξύπνα!

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top