Έπαιζε κι εξακολουθεί να «παίζει εν ου παικτοίς»…

Σκόρπιες σκέψεις, με κοινή συνισταμένη το ίδιο συμπέρασμα: ο Ηρακλής στάθηκε και πάλι άτυχος (μάλλον πιο άτυχος από ποτέ) στο ζήτημα του μεγαλομετόχου, με τον Παπαθανασάκη να εξακολουθεί να τον αντιμετωπίζει ως παίγνιο και να οργανώνει προετοιμασία στον… «Μπαξέ», μελετώντας τα δρομολόγια του… «Κωνσταντή»…

@ Δεν θα πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως ο Παπαθανασάκης αποδείχθηκε – περίτρανα πλέον – ότι ουδέποτε είχε πρόθεση να παραχωρήσει την ΠΑΕ και – απλώς – πιεζόμενος από τις περιστάσεις και τον κόσμο, προσποιήθηκε προς αυτήν την κατεύθυνση, μέχρις ότου βρει καταφύγιο εκδήλωσης των πραγματικών προθέσεών του…

@ Με την «μετοίκησή» του στην Αθήνα θεωρεί ότι έλυσε το θέμα της πίεσης από τον κόσμο, βγήκε από το… λαγούμι και συνέχισε να κάνει αυτό, που έκανε ευθύς εξαρχής, από τη στιγμή, που η κακή μοίρα και η ευπιστία κάποιων ανθρώπων (αλλά και η φιλαρχία κάποιων άλλων) τον έφεραν στη ζωή μας και στο διοικητικό τιμόνι του ιστορικότερου βορειοελλαδικού Συλλόγου: να παίζει…

@ Διότι από την αρχή έπαιζε, χωρίς να έχει συγκροτήσει ουσιαστική διοικητική οντότητα στην ΠΑΕ και αναθέτοντας όλες τις διοικητικολειτουργικές εκφάνσεις του Ηρακλή σε έναν άνθρωπο, που η μόνη σχέση, την οποία μπορεί να έχει επαγγελματικώς με ένα αθλητικό Σωματείο είναι – μόνον – ο τομέας του Τύπου και σε έναν άνθρωπο με μυαλά «άλλης εποχής», ο οποίος παντού και πάντα αποφάσιζε και είχε λόγο, αλλά – αρνούμενος πεισματικά να αναλάβει θεσμικό ρόλο – επιχειρούσε διαρκώς να ξεγλιστρήσει από την μέγγενη των ευθυνών…

@ Το παιχνίδι του Παπαθανασάκη προέβλεπε για τον εαυτό του όλη την «κρέμα»: πρόεδρος, μεγαλομέτοχος, τεχνικός διευθυντής και γενικός κουμανταδόρος του αγωνιστικού τμήματος. Έπαιζε εξ αρχής. Αλλά τον βοήθησε το γεγονός ότι για μία σεζόν προέκυψε η στοιχειώδης οικονομική κάλυψη (απομένει να διερευνηθεί το πώς), ενώ – παράλληλα – ήρθε και το αγωνιστικό αποτέλεσμα, με την εξαιρετική πορεία και την επάνοδο στη Super League, χάρη στην προσπάθεια του Νίκου Παπαδόπουλου, των παικτών του και των επιλογών Μυροφορίδη…

@ Το παιχνίδι πήγαινε καλά για τον Παπαθανασάκη, τον «ήθελε το χαρτί» ακόμη, καθώς στην αρχή της δεύτερης σεζόν εξασφάλισε – έστω και στις… καθυστερήσεις – την αδειοδότηση με εκείνη την αύξηση (;) μετοχικού κεφαλαίου, πριν τον δευτεροβάθμιο έλεγχο. Κι έτσι συνέχισε να παίζει, να διασκεδάζει και να κάνει τα δικά του στην πλάτη του Ηρακλή, μέχρι την απογύμνωση…

@ Τα «αποκαλυπτήρια» ήρθαν καθυστερημένα, μιας και το σύστημα του παιχνιδιού του δεν επέτρεπε τον παραμικρό έλεγχο στα οικονομικά της ΠΑΕ, ούτε καν την ενημέρωση των άμεσων (υποτίθεται) διοικητικών (επίσης, υποτίθεται) συνεργατών (ξανά – μανά υποτίθεται). Η παντελής οικονομική αδυναμία τον άφησε ρέστο από βαλέδες και άσσους. Ως κερασάκι στην τούρτα του αποδεκατισμού της ποδοσφαιρικής υπόστασης του Συλλόγου, ήλθε η μη αδειοδότηση. Το παιχνιδάκι του έμεινε από μπαταρία και έπρεπε να αναζητήσει τρόπο ώστε να μην το χάσει από τα χέρια του…

@ Βρήκε καταφύγιο στην Αθήνα και ωφέλιμο χρόνο για να επαναπρογραμματίσει υπό τα νέα δεδομένα το παιχνίδι του. Έχουμε και λέμε: νέος τόπος διαμονής και άσκησης… «διοίκησης» 504 χλμ μακριά από την… πυρίκαυστη ζώνη της Θεσσαλονίκης. Πώληση Βέλλιου για οικονομικό καύσιμο, ώστε να ρυθμίσουμε χρέη, συν τα δεδομένα έσοδα μιας ΠΑΕ στη Super League και… βλέπουμε…

@ Με αυτά αρχίζουμε τη χρονιά, δημιουργώντας μια ομάδα από πιτσιρικάδες (που ο ωμός ρεαλισμός, τον οποίο θα μου συγχωρήσετε ομοϊδεάτες μου, ξεκαθαρίζει ότι θα γίνει βορά για τα σκυλόψαρα στην ουρά της βαθμολογίας) και η οποία θα προετοιμαστεί στην… Περαία, όπως τότε, επί Κίρο Ντοϊτσίνοφκσι, για να κάνουν… γάμπες οι ποδοσφαιριστές πάνω στην καυτή άμμο και να έχουν και πρόσβαση σε παραδοσιακό κολατσιό, από τον πλανόδιο με τον τεράστιο πλαστικό δίσκο με τους – πατροπαράδοτους – λουκουμάδες παραλίας…

@ Όσο για την μετακίνηση, μπορεί η «Ιουλία», ο «Αλέξης», η «Άννα Μαρία» και η «Θεσσαλονίκη», που γνωρίσαμε και ταξιδέψαμε όσοι από εμάς μεγαλώσαμε την δεκαετία του ’70 και του ’80 σε εκείνη την – ανεπανάληπτα γραφική – Θεσσαλονίκη, να έχουν γίνει παλιοσίδερα σε κάποιο καρνάγιο, αλλά υπάρχουν κάποια σύγχρονα βαποράκια που εκτελούν το ίδιο δρομολόγιο για τις ακτές του Δήμου Θερμαϊκού. Καθημερινά, λοιπόν, με τον «Κωνσταντή» όλη η «κυανόλευκη» αποστολή, για μπόλικο τρέξιμο στην αμμουδιά και beach soccer. Ο «Big Spender» έχει ήδη μάθει απέξω τα δρομολόγια…

@ Θα κάνει και τα τυπικά με ένα νέο «τεχνικοδιευθυντογενικοαρχηγόπουλο», ώστε να μην… μας λένε ότι συνεχίζουμε να κάνουμε τους τεχνικούς διευθυντές, θα διορίσει κανέναν καινούριο γενικών καθηκόντων δια πάσα… νόσον στα γραφεία και καναδυό κυρίους (ίσως εξ Αθηνών) για να πει ότι συνέστησε και νέο διοικητικό σχήμα κι έχουμε να παίζουμε μέχρι να ξεγυμνωθούμε και πάλι από χρήμα…

@ Η απόσταση παρέχει ασφάλεια, στο Καυτανζόγλειο δεν ξαναπατάμε, μόνο στα εκτός έδρας και σε αυτά με προφυλάξεις (déjà vu, που λένε και οι διοργανωτές του εν εξελίξει Euro), καθώς αυτά τα έχουμε ξαναζήσει και – συνεπώς – η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, με πρόεδρο, που δεν μπορεί να πατήσει στην έδρα του και που μόνο ο ίδιος επιθυμεί τη συνέχιση της παρουσίας του στην ομάδα…

@ Και μόλις στερέψει το χρήμα που θα φέρει η πώληση (και μάλιστα πιεσμένη και τραβηγμένη από τα μαλλιά) του Βέλλιου και τα εξασφαλισμένα από το καθεστώς της Λίγκας έσοδα, η μπαταρία στο παιχνιδάκι του Παπαθανασάκη θα αδειάσει και πάλι. Τι μπορούμε, όμως, να κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι στον Ηρακλή προκειμένου να αποτρέψουμε την προδιαγεγραμμένη από τις προθέσεις και την τακτική του συγκεκριμένου ανθρώπου καταστροφή αυτού που τόσο αγαπάμε; Ο μόνος δρόμος είναι αυτός που έδειξαν οι οργανωμένοι…

@ Μαζική αντίσταση και διαμαρτυρία με στόχο την ανατροπή, αλλά με σύνεση, ψυχραιμία και – παράλληλες – τακτικές κινήσεις σε θεσμικό επίπεδο. Η ωριμότητα και η άψογη πολιτική χειρισμού, που επιδεικνύει ως σήμερα η – πολύπειρη και μπαρουτοκαπνισμένη, πλέον, από τα πολλά διοικητικά δεινά της τελευταίας 20ετίας – οργανωμένη οπαδική βάση, με επικεφαλής την «Αυτόνομη Θύρα 10», αποτελεί εχέγγυο ανατροπής πριν το απόλυτο μοιραίο επέλθει…

@ Το να κρατήσει με νύχια και δόντια, όσο κι αν υποφέρει από την όλη κατάσταση ο Νίκος Παπαδόπουλος, ώστε να διατηρηθούν στο ρόστερ όσο το δυνατόν περισσότεροι παίκτες από τους υπάρχοντες, συνιστά, επίσης, ικανή και αναγκαία συνθήκη προς την αποφυγή του απόλυτου κακού, της απόλυτης καταστροφής…

@ Ωστόσο, καταλυτικό ρόλο θα πρέπει να διαδραματίσουν όσοι θα κινηθούν θεσμικά. Η λύση εντοπίζεται στη νομική διαχείριση της ανατροπής, μέσω της νομικής διαδικασίας, γεγονός, που προϋποθέτει δύο συνθήκες: απόλυτη επιστημονική θεμελίωση του δικαιώματος προσφυγής στο Πρωτοδικείο, ώστε να κερδηθεί η απαιτούμενη απόφαση, ενώ παράλληλα να βρεθούν και άνθρωποι, που θα στηρίξουν οικονομικά τις βασικές πρώτες ανάγκες της ομάδας στην «επόμενη μέρα» κι όχι απλώς να ασκήσουν διοίκηση, τουλάχιστον μέχρι να βρεθεί λύση στο θέμα του επόμενου μεγαλομετόχου…

@ Πολλά ζητάω, δύσκολες και επίπονες για την εποχή προϋποθέσεις θέτω, αλλά, παίδες, άλλο δρόμο δεν βλέπω. Η απόλυτη υστερία ή η απόλυτη αδράνεια θα υποβοηθήσουν την καταστροφική κατάληξη. Αντιλαμβάνομαι και εισπράττω, όπως όλοι, το γεγονός ότι από Αθήνα μεριά άρχισε να μας πωλείται αυτό, που στην καθομιλουμένη αποκαλούμε… «τρελίτσα», αλλά δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα. Αντιλαμβάνομαι ότι η «απόσταση ασφαλείας» τον βοηθά να κάνει πράγματα, που από τα μέρη μας, ελέω πιέσεων, δεν μπορούσε να κάνει (όπως η μεγαλοπρεπής και μέσω θριαμβολογίας ένταξη του Μεγάλου Ηρακλή μας στους…. μικρομεσαίους του Πανόπουλου), όμως το να υστεριάσουμε δεν βοηθά στην κρισιμότατη για την ΠΑΕ περίσταση, στην οποία έχουμε περιπέσει…

@ Δράση, λοιπόν, και προς τις δύο κατευθύνσεις (οπαδική και θεσμική) και άσβεστη ελπίδα ότι θα του πάρουμε το παιχνίδι από τα χέρια όσο το δυνατόν γρηγορότερα…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Αποχαιρετιστήρια συνέντευξη Τύπου του Εμανουέλ Περόνε

Ποδόσφαιρο

Back to Top