Άκου Ηρακληδέα…

Ο Θωμάς Καλέσης απευθύνεται στον κόσμο της ομάδας που έμαθε να μάχεται για το μέλλον της…

…ξέρω ότι με όλα όσα έχεις περάσει τα τελευταία χρόνια, είναι δύσκολο να σε εμπνεύσει κάποιος, γιατί όλοι αυτοί που ήρθαν ως «ισχυροί» το μόνο που έκαναν ήταν να κονόμησουν στην πλάτη σου. Να σου φουσκώσουν τα μυαλά και οι ίδιοι να ξεφουσκώσουν σαν φούσκες.

Ξέρω, ότι κουράστηκες να αγωνίζεσαι για το μέλλον της αγαπημένης σου ομάδας, για το μέλλον του αγαπημένου σου συλλόγου, αυτόν που σε ενέπνευσε από τα μικράτα σου. Αυτόν που ως δεύτερος πατέρας σε γαλούχησε οπαδικά και σε έφτιαξε αυτό που είσαι σήμερα. Ένα κράμα αγωνιστή, με παθολογική αγάπη για την ομάδα του, με ανιδιοτέλεια, με καθαρή συνείδηση και ψυχή. Έναν οπαδό που μάχεται διαρκώς με την μπουρζουαζία και τη βρωμιά του ποδοσφαίρου, που σιχαίνεται τα στησίματα, που σιχαίνεται την προσωπολατρεία, που δεν περιμένει κανέναν να του πει «κάνε αυτό» για να το κάνει.

Ξέρω ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχεις γευτεί την χαρά της κατάκτησης ενός τίτλου, αλλά δεν είναι οι τίτλοι αυτοί που σε μεγάλωσαν, ούτε οι κατακτήσεις τους η αιτία για να γίνεις ΗΡΑΚΛΗΣ. Είναι, αυτό το κάτι διαφορετικό που έχει αυτή η ομάδα που να πάρει ο διάολος, που σε μαγνητίζει, που σε κυριεύει που δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό. Το ποδόσφαιρο είπαν είναι το δεύτερο πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, αλλά για τον δικό μας κόσμο ο ΗΡΑΚΛΗΣ είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μας.

Ξέρω ότι βαρέθηκες τα λαμόγια που γέμισαν όλα αυτά τα χρόνια, τα γραφεία της ΠΑΕ και ανέλαβαν τις τύχες της ομάδας σου. Σκάρτοι όλοι. Σε γέμισαν με λόγια παχιά, αλλά τελικά βύθισαν την ομάδα βαθειά μέσ’ τα σκατά του ποδοσφαίρου. Την βύθισαν στα ποδοσφαιρικά σκατά ναι. Όχι στο βόθρο που ζουν οι υπόλοιποι αλλά στα αγωνιστικά σκατά.  Ευτυχώς ήσουν και πάλι εκεί για να την σώσεις.

Ξέρω ότι δεν είχες και δεν έχεις πολλούς ανθρώπους να μιλούν με πάθος γι’ αυτόν τον σύλλογο. Δεν είχες ούτε καν αυτούς που έφαγαν ψωμάκι από την ομάδα. Ούτε γι’ αυτούς έγινες ΗΡΑΚΛΗΣ. Ηρακλής έγινες γιατί ήσουν διαφορετικός από τους άλλους. Έφτυνες στα μούτρα την προβολή και την προπαγάνδα των άλλων, γιατί εσύ είχες μόνο την ομάδα σου. Και σ’ αυτήν πίστευες και πιστεύεις.

Ξέρω ότι αηδίασες από όλα όσα έχεις ζήσει τα τελευταία χρόνια. Από τους στημένους υποβιβασμούς, από όλα όσα έκαναν στην πλάτη σου, γιατί παραμένεις ανυπότακτος, γιατί δεν φιλάς δαχτυλίδια όπως κάνουν άλλοι σ’ αυτή την πόλη, γιατί δεν πουλάς ακόμη και την ψυχή σου στο διάολο για ένα τίτλο ή για την εύνοια ενός διαιτητή, ενός σκάρτου πέναλτι που θα σφυριχτεί υπέρ σου.

Ξέρω ότι βαρέθηκες να ανοίγεις την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, την εφημερίδα, το pc σου και να σε βομβαρδίζουν με ειδήσεις που εξυμνούν τον αγά της πόλης. Τον ολιγάρχη που βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να εντυπώσιασει αυτούς που την επομένη θα τον εκθειάσουν γιατί τους κέρασε ένα κομμάτι κέικ στα δημοσιογραφικά μπουθ.

Ξέρω ότι ο Ηρακληδέας που θέλει να γαλουχήσει το παιδί του στα «κυανόλευκα» θα κάνει τώρα την κλασσική ερώτηση. Ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ πως θα κρατήσω το παιδί μου;  Θα το κρατήσεις φίλε, γιατί είσαι ΗΡΑΚΛΗΣ έχεις τον τρόπο ακόμα και αν στη Μίκρα μείνει μόνο ένα τούβλο. Όλα αυτά που μας κράτησαν δεν έγιναν από τους τίτλους, αλλά από τους κοινούς αγώνες, τις οπαδικές μαγκιές που ποτέ κανένας δεν επανέλαβε.

Ξέρω ότι οι δημοσιογράφοι του Ηρακλή αντιμετωπίζονται εδώ και χρόνια από τους μεγαλοεκδότες σαν να μην υπάρχουν. Σε κάποια ΜΜΕ βέβαια μπορεί όντως και να μην υπάρχουν. Βλέπεις φίλε, για τους ιδιοκτήτες των Μέσων, ο Ημίθεος αντιμετωπίζεται πλέον ως ομάδα 100 λέξεων μονόστηλο που μπορεί να τις γράψει ακόμη κι ένας μαθητευόμενος. Ότι δεν έχει λεφτά δεν πουλάει. Και ότι δεν μπορεί να τους αποφέρει ένα κομμάτι από την πίτα της νεοπλουτοκρατίας, το αγνοούν.

Ξέρω επίσης, πως αυτό το τελευταίο «χτύπημα» με τον Καναδό είναι βαρύ. Γιατί τον πίστεψες. Γιατί δεν μπορείς συνέχεια να τα βάζεις με όλους και με όλα. Γιατί του έδωσες χρόνο. Γιατί τελικά βγήκε σκάρτος και αυτός. Και τώρα λες, «ε όχι, όχι πάλι τα ίδια. Όχι και αυτός που ερχόταν να αποθέωσει την κερκίδα, να μιλήσει στους οπαδούς».

Ξέρω ότι τα όνειρά σου είναι να βρεθεί επιτέλους ένας πρόεδρος που θα είναι και οπαδός που θα έχει και χρήματα, που θα έχει και όραμα και που θα θέλει τον Ηρακλή τόσο ψηλά, όσο τον θες και εσύ. Είναι δύσκολο, γιατί ούτε και αυτός θα έχει λευκή επιταγή από τον κόσμο του Ηρακλή, αλλά ίσως κάποια στιγμή βρεθεί.

Προς το παρόν δεν ωφελεί να καθόμαστε πάνω σ’ αυτά που ΘΑ έρθουν. Γι’ αυτά που δικαιούμαστε, πρέπει και πάλι να παλέψουμε. Η «παγωμάρα», η αδιαφορία, η κούρασή σου Ηρακληδέα λειτουργεί μόνο προς όφελος του Καναδού, γιατί σε αυτά ποντάρει ώστε να κερδίσει χρόνο. Ο Ηρακλής όμως, ο ΗΡΑΚΛΗΣ μας φίλε οδηγείται πλέον στα ίδια μονοπάτια. Και αυτή τη φορά δεν υπάρχουν πολλά πρόσωπα που πρέπει να σταματήσεις. Υπάρχει μόνο ένας. Και αυτός πρέπει να φύγει. Να ξεκουμπιστεί για την ακρίβεια.

Ας μην του δώσουμε άλλο χρόνο για προσφυγές, για επιβολές ποινών, για ντροπιαστηκές διακοπές ρεύματος και τηλεφώνου στη Μίκρα,  που θα φέρουν την ομάδα σε ακόμη πιο δύσκολη θέση από αυτή που βρίσκεται τώρα. Που θα την μικρύνουν ακόμη περισσότερο. Δεν ανέβασες την ομάδα Ηρακληδέα, για την βλέπεις να γίνεται έρμαιο στα χέρια ενός ανθρώπου που σε γέμισε ψέματα. Σεβάσου τους κόπους σου, σφίξε τα δόντια και πάμε για έναν ακόμη μεγάλο αγώνα. Τώρα που είναι νωρίς ακόμα. Τώρα που είμαστε πολύ κοντά στο…αργά.

Μόνο εσύ μπορείς να το σταματήσεις αυτό Ηρακληδέα.

Μόνο εσύ. Γιατί εσύ είσαι ο ΗΡΑΚΛΗΣ…

Μείνε κοντά και στήριξε όλα όσα θα γίνουν, με την γνωστή μαζικότητά σου στους αγώνες, με την γνωστή αγωνιστικότητά σου στις δύσκολες στιγμές. Τώρα είναι η ώρα. Αύριο θα είναι αργά.

Γιατί εσύ είσαι ο ΗΡΑΚΛΗΣ. Εσύ και μόνο εσύ…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top