Αυτό το ματς, δεν είναι σαν όλα τ’ άλλα…

Δεν είναι ματς, είναι διαδήλωση. Θα μου πεις…»πέρασαν πέντε χρόνια, ας τα ξεχάσουμε, ας μην γυρίζουμε ξανά και ξανά στο παρελθόν»

Δεν είναι ματς, είναι διαδήλωση. Θα μου πεις…»πέρασαν πέντε χρόνια, ας τα ξεχάσουμε, ας μην γυρίζουμε ξανά και ξανά στο παρελθόν». Μα αγαπητέ όποιος ξεχνά το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει. «Πέρασε καιρός δεν με ενδιαφέρει» θα μου πεις ξανά, «η ομάδα δεν πάει καλά, το πρωτάθλημα τελειώνει, άσε με δεν έχω διάθεση». Να βρεις αδερφέ. Κι αν δεν έχεις, να την φτιάξεις μόνος σου. “Περσινά ξινά σταφύλια, ποιος ασχολείται; Εντάξει φταίγαμε και εμείς, έφταιγε ο Τάκης, ο Λάκης, ο Σάκης, ο Πιλάβιος, ο Κουρίδης, ο Δημητρίου, έφταιγε το ξερό μας το κεφάλι για εκείνη την αδειοδότηση, την ενημερότητα. Έφταιγε που δεν τους δώσαμε τον Βέλλιο, έφταιγε που τους κερδίσαμε το 2010. Έφταιγε, έφταιγε, έφταιγε, όλα έφταιγαν” θα μου απαντήσεις ξανά. Και αν δεν υπάρχουν λόγοι, ίσως να τους εφεύρεις. Και αν δεν υπάρχουν απαντήσεις, ίσως αν ψάξεις να βρεις χίλιες δικαιολογίες. Αλλά…

Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Δεν είναι μόνο ο υποβιβασμός στην Δ’ Εθνική, είναι και αυτά που προηγήθηκαν. Είναι και αυτά που ακολούθησαν. Είναι το γεγονός ότι μας αφαίρεσαν το πιο σημαντικό δευτερεύων πράγμα στη ζωή μας. Ναι, δευτερεύων το ποδόσφαιρο. Αλλά δεν είναι μονο το ποδόσφαιρο. Δεν ειναι η μπάλα το τελικό διακύβευμα. Είναι η αδικία, είναι η επίδειξη δύναμης από ανθρώπους που μιλούσαν κρυφά στα τηλέφωνα και ανεβοκατέβαζαν ομάδες, είναι η λαμογιά, είναι το γαμώτο. Είναι οι πορείες, τα δακρυγόνα, η καταστολή, είναι οι συλλήψεις, είναι το κίνημα διαμαρτυρίας που ξεσηκώθηκε τότε. Πολύ νωρίς, πολύ πριν τα μνημόνια, κάτω από την σημαία του Ηρακλή. Είναι και εκείνα τα ρημάδια τα χωριά που ταξιδέψαμε. Είναι οι απολύσεις από τις δουλειές μας, είναι η συνολική αλλαγή που επήλθε στις ζωές μας. Διότι, άλλαξε η ζωή μας από τότε, αδερφέ. Σκέψου το. Για τέσσερα χρόνια μας αφαίρεσαν τις Κυριακές. Για τέσσερα χρόνια, προσπαθούσαμε να κρατήσουμε όρθιο, αυτό που οι άλλοι με αποφάσεις προσπαθούσαν να διαλύσουν. Να το διαγράψουν. Να απαλλαγούν μια και καλή από αυτό. Γιατί και τότε, όπως και τώρα, ένας αποφάσιζε και άλλοι εκτελούσαν. Ο ίδιος, αυτός.

Δεν θα πάμε μακριά. Θα πάμε εκεί, στο 2010. Έξι χρόνια πριν. Αύγουστος. Καυτανζόγλειο. Θυμάσαι; Πως να μη θυμάσε. Μόλις είχες κρατήσει την ομάδα όρθια από την πρώτη προσπάθεια εξόντωσης. Και εκείνο το ματς. Ιδανική διαδήλωση. Πρώτη αγωνιστική. Γέμισε το γήπεδο. Νέος προπονητής, νέα ομάδα που φτιάχτηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες. Κι όμως τους κέρδισες. Ξανά. Γιατί ξέχωρα από την φλόγα της νίκης σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, είχες και εκείνη τη φλόγα του οπαδού μιας ομάδας, που είχε κερδίσει ήδη στον δρόμο, προτού κερδίσει και στο γήπεδο. Με αίμα, πόνο, δάκρυα και συλλήψεις θα μου πεις. Ναι. Κάθε διεκδίκηση στον δρόμο, βάφεται πάντα με τα ίδια χρώματα. Που δεν είναι φανταχτερά, αλλά μελανά. Γι’ αυτό και εκείνο το παιχνίδι σου έβγαλε όλη την πίεση. Σήκωσες το κεφάλι περήφανα. Είχες νικήσει, σε όλα. Δεν ξέχασες πως η δική σου χαρά, είναι γι’ αυτούς ένα μίσος που φουντώνει, αλλά είχες τις…μπάλες να νικήσεις, να αισθανθείς περήφανος.

Και εκείνη την χαρά, δεν σου την συγχώρεσαν ποτέ. Μαζεύτηκαν λοιπόν οι του…υποκόσμου και μιλώντας κρυφά στα τηλέφωνα, αποφάσισαν. Και η απόφαση ήταν η εξής. Εξόντωση. Βγήκες ξανά στο δρόμο, πέρασες την ίδια διαδικασία. Περπάτησες, διέσχισες χιλιόμετρα πολλά. Είχες νέες συλλήψεις, το αίμα έτρεξε και πάλι άφθονο στην άσφαλτο, αλλά αυτή τη φορά, τα λαμόγια ήταν συννενοημένα και η πλεκτάνη ήταν καλά στημένη. Και σε ρίξαν. Όχι αγωνιστικά, μήτε στο δρόμο. Σε ρίξαν γιατί ήσουν το αγκάθι στο πόδι τους. Σε ρίξαν για εκείνο το ματς του Αυγούστου, σε ‘ρίξαν γιατί χαλούσες το πάρτι τους, σε ‘ρίξαν γιατί δεν τους έδωσες τον Βέλλιο, σε ‘ρίξαν γιατί τους είχες νικήσει. Σε όλα. Γιατί είχες ξεφτιλίσει το σύστημα. Αυτό το σύστημα που οι ίδιοι δημιούργησαν και που συντηρούν μέχρι τα σήμερα, έχοντας για βασικούς συμπαραστάτες, αυτούς που φωνασκούν χωρίς λόγο.

Που κάνουν τα πάντα για να σε μισούν, όταν τους κερδίζεις. Που να ‘ξεραν όμως, ότι δεν είχαν ξεμπερδέψει ακόμη μαζί μας. Ήταν κι εκείνο, το παιχνίδι στην Καλλικράτεια που σε συσπείρωσε. Πάλι τους είχες κοροϊδέψει. Διότι, εκείνοι θεωρούσαν ότι εκείνο ακριβώς το ματς, ήταν το τέλος σου, η ταφόπλακά σου, αλλά για σένα ήταν Αναγέννηση. Ήταν η Αναγέννηση, αλλά και η υπόσχεση, που δόθηκε σιωπηρά τότε στην κερκίδα. Ότι θα μείνουμε όρθιοι. Ότι εμείς θα τον κρατήσουμε όρθιο τον ΗΡΑΚΛΗ. Ότι θα ξαναγυρίσουμε. Και όταν ξαναγυρίσουμε θα τους…κερδίσουμε.

Γι’ αυτό ανεξάρτητα από το τι νιώθει κανείς τελευταία για αυτή την ομάδα. Ανεξάρτητα από το αν έχει πικραθεί από τις εμφανίσεις ή δίνει πίστωση χρόνου, ανεξάρτητα από το αν υπήρξαν βαριές και ασήκωτες ήττες φέτος, ανεξάρτητα από το αν θα πάρουμε την άδεια, ανεξάρτητα από το αν θα γίνουν μεταγραφές, ανεξάρτητα από το αν μας αρέσει ή όχι ο Παπαθανασάκης, ο Παπαδόπουλος, ο Χουάντερσον, ο Κυριακίδης, ο Ιντζόγλου, ο Μπουλούτ ή ο Μοντέιρο, αυτό δεν είναι ένα ματς σαν όλα τα άλλα.

Είναι το ΜΑΤΣ. Είναι αυτό το ματς, για το οποίο χρειάστηκε να περιμένουμε πολύ. Έξι γαμημένα χρόνια. Ούτε ένα, ούτε δύο. Κι είναι πολλά τα ρημάδια. Αλλά δεν ξεχάσαμε. Όυτε και συγχωρήσαμε. Δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν θα ξεχάσουμε και δεν θα συγχωρήσουμε ΠΟΤΕ…

Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν

ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε ἀπελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ

γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση

(Αλέξανδρος Παναγούλης)

ΥΓ: Και κάτι προς τους ποδοσφαιριστές του Ηρακλή. Μέσα από τις τελευταίες εμφανίσεις, γνωρίζουμε που πατάμε και που βρισκόμαστε. Δεν πετάμε στα σύνεφα, αλλά περιμένουμε κάτι από εσάς. Κι αν κάποιοι δεν φρόντισαν να σας εξηγήσουν, τι σημαίνει ακριβώς αυτό το παιχνίδι, αν κάποιοι δεν σας έχουν μιλήσει τι σημαίνει για τον οπαδό του Ηρακλή, αν δεν σας έχουν δείξει σε βίντεο τους αγώνες στο του δρόμο, αλλά και το τι πέρασε αυτός για να φοράτε σήμερα αυτήν την βαριά φανέλα, μ’ αυτό το τεράστιο σήμα με τον Ημίθεο στο στήθος, υπάρχει χρόνος να το αναζητήσετε και μόνοι.

Και αν πάλι δεν, τότε δείτε μόνο την κεντρική φωτογραφία. Τα περιγράφει όλα. Περιγράφει αυτό που δεν θα σας πει κανένας. Θέλουμε λοιπόν πάθος, θέλουμε δύναμη, θέλουμε μάτια γυαλισμένα, θέλουμε αυτό που ποδοσφαιρικά μεταφράζεται σε δάγκωμα της μπάλας.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top