Τα παλικάρια μας έδειξαν τον δρόμο. Εμείς;

Η επίτευξη του στόχου, τα προβλήματα, η ψυχή, τα μηνύματα, η ανάγκη για στήριξη, το μέλλον…

Αν μπορούσαμε να κάνουμε μία σύνδεση της μυθολογίας με τον… αγωνιστικό Ηρακλή, σίγουρα θα προσθέταμε ακόμα έναν άθλο, αυτό που πέτυχε χθες η ανδρική ομάδα βόλεϊ του συλλόγου.

Μπορεί για την ιστορία του Ηρακλή ο στόχος παραμονή να ακούγεται κάπως, όμως για την φετινή χρονιά ήταν ο μοναδικός και είναι σπουδαίο που επετεύχθη εντυπωσιακά, καθώς η ομάδα απέφυγε ακόμα και τα πλέι-άουτ.

Για όσους δεν έχουν καταλάβει το μέγεθος της επίτευξης του στόχου, είναι καλό να θυμίσουμε ορισμένα γεγονότα και στοιχεία:

Μετά την αγωνιστική εξασφάλιση της επιστροφής στην Α1, οι κυανόλευκοι δέχθηκαν μεγάλο πόλεμο για να μην συμμετάσχουν στα μεγάλα σαλόνια. Κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή ο Ηρακλής κατάφερε να πάρει το πιστοποιητικό συμμετοχής στην Α1 και για να το πετύχει χρειάστηκαν διακανονισμοί με 17 πρώην παίκτες και όχι μόνο, χρήματα, τρέξιμο, άγχος, πίεση και μεγάλη προσπάθεια.

Αγωνιστικά η ομάδα παρουσίασε προβλήματα, έχανε το ένα παιχνίδι μετά το άλλο και βρέθηκε σε ολόκληρο τον πρώτο γύρο να είναι στην προτελευταία θέση.

Τότε, ίσως λίγοι είναι αυτοί που πίστευαν ότι ο Ηρακλής θα σωθεί. Τότε, ο στόχος που είχε τεθεί ήταν το να μπει ο Ηρακλής στα πλέι-άουτ. Όχι να τα αποφύγει όπως έκανε και παρέμεινε στην κατηγορία, αλλά να μπει για να διεκδικήσει εκεί τον στόχο του.

Τότε, ελάχιστοι πίστεψαν ότι ο Γιάννης Ορφανός θα μπορέσει να φτάσει την ομάδα μέχρι τέλους και να την κρατήσει ζωντανή. Τότε, λίγοι πίστεψαν ότι αυτοί οι παίκτες θα μπορούσαν να αντέξουν την πίεση και να σηκώσουν αυτό το βαρύ φορτίο.

Κι όμως, στο δεύτερο γύρο η πίστη επέστρεψε, μαζί και με τα αποτελέσματα. Μαζί και με τις πολύτιμες προσθήκες των Θάνο Παπαδημητρίου και Πίσα, ο Ηρακλής έκανε δειλά δειλά βήματα προς τα εμπρός.

Βρήκε ρυθμό, απέκτησε χημεία και ομοιογένεια, το μάτι άρχισε να γυαλίζει και παρά τα προβλήματα που υπήρχαν, άρχισε να «φωνάζει» ότι θα τα δώσει όλα για να πετύχει τον στόχο του.

Ακόμα και λίγες στροφές πριν το τέλος της αγωνιστικής περιόδου, όταν οι παίκτες δημοσίευαν το οικονομικό πρόβλημα που υπάρχει, κανείς δεν σταμάτησε να τα δίνει όλα για την ομάδα.

Τα χρήματα ήρθαν σε δεύτερη μοίρα, οι παίκτες με όλο το τιμ έβαλαν πάνω από όλα τον στόχο και χθες άξιζαν να το πανηγυρίσουν με την ψυχή τους.

Εδώ πάνω μπαίνει το μεγάλο ερώτημα. Τα παλικάρια στο γήπεδο, μας έδειξαν το δρόμο. Εμείς τι κάναμε; Τι κάνουμε; Τι θα κάνουμε;

Μου είπε ένας φίλος μου χαριτολογώντας χθες: «Ρε συ Γιώργο, αν όλοι αυτοί που έγραψαν στο fb μπράβο στα παλικάρια για την παραμονή, ερχόντουσαν φέτος στο γήπεδο, που θα ήμασταν τώρα;».

Την απάντηση μπορεί να τη δώσει ο καθένας στον συγκεκριμένο φίλο.

Για να μην παρεξηγηθούμε, δεν λέμε ότι φταίει ο κόσμος που ο Ηρακλής είχε στόχο την παραμονή, αλλοίμονο. Το θέμα είναι να μπορέσει το γήπεδο να γεμίσει ξανά, γιατί το βόλεϊ είναι ένα τμήμα που το αγαπάμε όλοι και που μας χάρισε τόσες μεγάλες στιγμές.

Η Πράγα, η Ρώμη και όλα τα υπόλοιπα είναι τα εύκολα. Το να είσαι κοντά όμως σε μία ομάδα που πάλευε με νύχια και με δόντια, εκεί είναι το δύσκολο και αξίζει πραγματικά ένα μπράβο σε όλους όσους ήρθαν φέτος στη Μίκρα και βοήθησαν ηθικά και οικονομικά.

Χθες διάβασα πολλά σχόλια στο διαδίκτυο του στυλ «να ξανακάνουμε τον Ηρακλή μεγάλο, ο Βασιλιάς επιστρέφει, θέλουμε πάλι τίτλους». Όλα αυτά είναι ωραία και φυσικά ποιος δεν τα επιθυμεί.

Για να γίνουν όμως χρειάζονται πολλά και δεν μιλάμε μόνο για το γεμάτο γήπεδο. Η φετινή χρονιά αποτελεί ένα μεγάλο μάθημα προς όλους. Η ομάδα παραλίγο να μην έπαιζε στην Α1 και τα κατάφερε με πολλούς κόπους και θυσίες.

Αυτός είναι όμως ο στόχος; Απλά το να συμμετέχει και να παραμένει στην Α1; Και πώς ο Ηρακλής θα ξαναγίνει πρωταγωνιστής;

Ο Μάκης Καλαιτζίδης ήταν ξεκάθαρος στις δηλώσεις του στη Bluearena, ότι για να γίνει το κάτι παραπάνω χρειάζονται άτομα που θα βοηθήσουν σε διοικητικό επίπεδο και φυσικά στα οικονομικά.

Όταν οι παίκτες γνωστοποιούν ότι υπάρχει πρόβλημα, δεν μπορείς να λες πάμε για τίτλους. Όταν όσοι τρέχουν για την ομάδα δεν είναι πολλοί, όταν δεν υπάρχουν χορηγοί, όταν δεν συσπειρώνεται ο κόσμος γύρω από το τμήμα.

Αυτές τις μέρες πολλοί από εμάς ανεβάζουμε βιντεάκια με το ένδοξο παρελθόν και καμαρώνουμε. Θέλουμε να τα ζήσουμε ξανά ή απλά θα τα πληκτρολογούμε στο youtube;

Είναι σίγουρο ότι θέλουμε, όμως χρειάζεται το θέλω να γίνει και μπορώ. Και για να υπάρξει μπορώ χρειάζεται συμμετοχή και προσπάθεια από όλους. Από όλους, με στόχο την ενδυνάμωση του Ηρακλή σε όλα τα επίπεδα.

Συμμετοχικότητα, συσπείρωση, στήριξη, διαρκείας, χορηγοί, προσπάθεια, ενδιαφέρον, αγάπη…

Όλα αυτά αν μπολιαστούν και εισέλθουν μέσα στο ρόπαλο του Ημίθεου, τότε θα αρχίσει να «χτυπά» ξανά. Και ξέρετε τι γίνεται στο βόλεϊ όταν ο Ημίθεος πάρει απόφαση να σηκώσει το ρόπαλο…

 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top