Τι ξενέρα ήταν αυτή;

Ο Θωμάς Καλέσης γράφει για την σημερινή ψηφοφορία στη Λίγκα και τα αποτελέσματά της

Δεν ξέρω αν είμαι ένας άνθρωπος που παραμένει αθεράπευτα ρομαντικός με το ποδόσφαιρο ή απλά ένας ηλίθιος που δεν ξέρει τι του γίνεται. Δεν ξέρω επίσης αν είναι καλό που δεν έχω συνηθίσει να ξεχνάω στο βωμό μιας εφήμερης και επίπλαστης επιτυχίας ή αν δεν έχω αντιληφθεί ακόμη επ’ ακριβώς τους όρους με τους οποίους παίζεται το ποδόσφαιρο στις μέρες μας. Προσοχή, δεν μιλάω για αυτό το άθλημα που παίζεται εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου, αλλά αυτό που παίζεται εκτός. Ξέρω ότι θα υπάρξουν πολλοί που θα καταλήξουν κυρίως στις δεύτερες σκέψεις, όμως τούτο ειλικρινά με ενδιαφέρει ελάχιστα.

Αυτό που πρέπει πάντα να παραμένει το επίκεντρο είναι ο Ηρακλής. Ούτε τα πρόσωπα, ούτε οι θέσεις, ούτε οι καρέκλες, ούτε τα πόστα, τίποτα άλλο. Μόνο το καλό και το συμφέρον της ομάδας πρέπει να μας ενδιαφέρει!

Γνωρίζω ότι τα τελευταία χρόνια η χάρτα του ποδοσφαίρου, έχει διαμορφώσει μια άποψη στον κόσμο που αναφέρει ότι για να μπορέσεις να κρατηθείς κατά κάποιο τρόπο στην κατηγορία (ειδικά αν δεν είσαι δυνατός αγωνιστικά) πρέπει να κάνεις συμμαχίες. Προσωπικά όμως, ουδέποτε μου άρεσε η φράση: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Γι’ αυτό και θεωρώ πως η σημερινή ψηφοφορία της Λίγκας φανέρωσε ένα φάουλ της ΠΑΕ.

Θέλω να πιστεύω, ακόμη και τώρα πως και τα ίδια τα στελέχη της ΠΑΕ δεν νιώθουν και πολύ καλά συνειδησιακά με αυτό που έγινε και ότι μπρος στην ανάγκη να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, βγήκαν οι σημερινές ανακοινώσεις με πανηγυρικό τόνο. Όπως και οι δηλώσεις για μια «Ελλάδα που είναι πάνω από κάθε ομάδα». Για μια στιγμή. Για ποια ποδοσφαιρική Ελλάδα μιλάμε ακριβώς; Γι’ αυτή που πριν κάποια χρόνια μας έστειλε στις αλάνες της Καλλικράτειας, με πρόσχημα την εξυγίανσή της; Μιλάμε γι’ αυτή την ποδοσφαιρική Ελλάδα του «κασσέτα γκέιτ» και του «Κοριόπολις»; Του Πιλάβιου, του Κουρίδη, του Μαρινάκη, του Μελισσανίδη και του Σαββίδη;

Είναι δύσκολο. Είναι πολύ δύσκολο για τον Ηρακληδέα οπαδό που εδώ και δεκαετίες, ονειρεύεται και φωνάζει σε κάθε παιχνίδι πως θέλει να την ομάδα του «αυτόνομη και δυνατή» να διαχειριστεί αυτό που συνέβη σήμερα κατά την γενική συνέλευση της Λίγκας. Διαβάζοντας δε τα αποτελέσματα, αλλά και το πως ψήφισαν οι ομάδες, μούδιασε. Στην αρχή επικράτησε βουβαμάρα, στη συνέχεια καταμετρήθηκαν οι αντιδράσεις και πάει λέγοντας. Άλλοι κατέληξαν στο συμπέρασμα πως τελικά…»ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» και πως για να δημιουργηθεί ένας Ηρακλής μεγάλος πρέπει να περάσει μέσα από αυτή τη διαδικασία. Άλλοι είπαν και γιατί να μην πάει η ομάδα με αυτό το μπλοκ και να πάει με της ΑΕΚ; Και αυτό στην ίδια κουβέντα δεν θα μας οδηγούσε; Σύμφωνοι…αλλά εγώ δεν στέκομαι τόσο το γεγονός ότι ο Θ. Παπαδόπουλος ψηφίστηκε από τον Ολυμπιακό και τα παραρτήματά του, αλλά το γεγονός ότι ο ίδιος ο Ηρακλής ψήφισε τον εκπρόσωπο του Ολυμπιακού.

Και αυτό το γεγονός έρχεται να κολλήσει σε μια εποχή που κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει καλά. Η κουβέντα ξεκίνησε με την παρουσία του Πηρούνια στην ΠΑΕ. Το τι δουλειά είχε αυτό το πρόσωπο στα γραφεία της ΠΑΕ και στο Καυτανζόγλειο, ουδέποτε απαντήθηκε επαρκώς, αλλά τουλάχιστον προτού το κακό μεγαλώσει πήρε πόδι. Ελπίζω δε, ότι με όσα βγήκαν στην δημοσιότητα αργότερα για την προσωπικότητα που ακούει στο όνομα Πηρούνιας να έκαναν στον Σπύρο Παπαθανασάκη να ανασάνει με ανακούφιση, καθώς λογικά διαπίστωσε σε τι θα μπορούσε να τον μπλέξει. Χρειάζεται ο Ηρακλής τέτοια πρόσωπα; Όχι βέβαια. Δεν έχουν καμία απολύτως θέση. Ούτε στην ΠΑΕ, ούτε πουθενά. Και εκεί που χαρήκαμε από το αποτέλεσμα της «Δίκης» ξαφνικά το σημερινό μας γυρίζει και πάλι πίσω..

Και δυστυχώς έρχεται να προστεθεί επίσης σε άλλα δύο σημαντικά γεγονότα των ημερών τα οποία χρήζουν ανάλυσης. Το πρώτο αφορά τα ονόματα που ακούστηκαν στο μεταγραφικό κομμάτι και κυρίως αυτό του Κολοβού και σε δεύτερη φάση την παραίτηση του Γιάννη Κακαγιάννη, ο οποίος ανεξάρτητα από το αν βοήθησε ή όχι, ο τρόπος με τον οποίο αποχώρησε από την ΠΑΕ δείχνει και την πικρία του. Πικρία για το πως ξεκίνησε όλο αυτό και το πως πορεύεται…

Μέσα σε ένα τέτοιο πεδίο αναταραχής έρχεται η σημερινή ψηφοφορία και εν’ συνεχεία οι ανακοινώσεις από την πλευρά της ΠΑΕ. Δύσκολο ρε παιδιά, πολύ δύσκολο να το δεχθεί ο Ηρακληδέας αυτό. Είναι πολύ δύσκολο να βγαίνει προς τα έξω, ότι μπορείς να συμμαχήσεις ακόμη και με τον διάολο για να πετύχεις τους στόχους σου. Και δυστυχώς το παρελθόν έχει δείξει ότι αυτός ο δρόμος δεν αποτελεί πανάκεια.

Σας θυμίζω την περίπτωση Τάκη. Μετά από ένα ταραχώδες καλοκαίρι το 2010, σε μια ανάλογη ψηφοφορία, ο Γιάννης Τάκης ψήφισε τον Αχιλλέα Μπέο. Ποιον δηλαδή; Τον άνθρωπο που οι ίδιοι οι οπαδοί του Ηρακλή είχαν πετάξει έξω από το Καυτανζόγλειο με τις κλωτσιές. Μόνο στο τέλος εκείνης της χρονιάς, ο Γιάννης Τάκης κατάλαβε ότι τέτοιου είδους συμμαχίες δεν είναι απαραίτητο ότι θα σε σώσουν, διότι τελικά ο Ηρακλής βρέθηκε εκεί που βρέθηκε και ο ίδιος Μπέος στις συνομιλίες του, τόνιζε δεξιά και αριστερά, πως είναι προτιμότερο να πέσει ο Ηρακλής.

Λυπάμαι για το σημερινό. Λυπάμαι ειλικρινά και δεν ξέρω πως να νιώσω, μα αυτά που σκεφτόμαστε πρέπει να τα λέμε στον κόσμο. Και τι θα έπρεπε να κάνουμε δηλαδή; Να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας και να πούμε οκ, δεν έγινε και τίποτα. Άσε να δούμε πως θα πάει το προτζεκτ και άμα το πράγμα δεν στραβώσει ας πάει και το παλιάμπελο; Σε καμιά περίπτωση.

Κάποτε, στην «πρώτη» προπόνηση που έγινε στους Αμπελόκηπους, όταν ακόμα η ομάδα ήταν στην Β’ Εθνική, ο Σπύρος Παπαθανασάκης μου είχε εκφράσει την επιθυμία να πάει στην κερκίδα των φιλάθλων του Ηρακλή. Να χαιρετήσει. Τότε του είπα πως…»αν θες να πας, να το κάνεις, γνωρίζοντας όμως ότι οι μελλοντικές σου πράξεις, θα σου επιτρέψουν να το ξαναεπιχειρήσεις και στο μέλλον». Ελπίζω ότι τα λάθη από εδώ και πέρα θα ελαχιστοποιηθούν και κάποια από αυτά θα διορθωθούν, διότι αν και δύσπιστος στην αρχή με την υπόθεση εμπλοκής του στην ΠΑΕ, τώρα πιστεύω ότι ο Σπύρος Παπαθανασάκης έχει δεθεί με την ομάδα και θέλει πραγματικά το καλό της. Δεν ξέρω αν παίζουν ρόλο οι άνθρωποι που έχει επιλέξει να τον συμβουλεύουν και να τον καθοδηγούν. Ούτε γι’ αυτό υπάρχει δικαιολογία. Μπορεί να είναι πρωτάρης στο ποδόσφαιρο, αλλά σίγουρα δεν είναι πρωτάρης στον επιχειρηματικό κόσμο.

Δεν θέλω επίσης να πιστέψω ότι τόσο καιρό, δεν βρέθηκε ένας να του εξηγήσει με κάθε λεπτομέρεια όσα συνέβησαν το καλοκαίρι του 2011. Ποια άτομα μπλέχτηκαν στην υπόθεση, ποιοι έστειλαν την ομάδα στις αλάνες και πως δόθηκε η μάχη για να κρατηθεί ο Ηρακλής, αυτόνομος, δυνατός μα πάνω από όλα ΖΩΝΤΑΝΟΣ. Αν δεν υπήρξε αυτός ο ένας μέχρι τώρα, υπάρχει χρόνος ακόμη, για να βρεθούν δύο, τρεις, εκατό. Ας το κάνει λοιπόν! Ας μάθει γι’ αυτά που μας ένωσαν, που μας συσπείρωσαν σε έναν κοινό αγώνα, αλλά και γι’ αυτά που μας δίχασαν. Και εν’ συνεχεία ας βγει στον κόσμο να εξηγήσει τις επιλογές του.

Δεν είμαστε αγνώμονες! Τον ευχαριστούμε για όλα όσα έκανε. Για όλα όσα πέτυχε. Όμως αυτό είναι το ένα κομμάτι, που στο κάτω-κάτω του έδωσε πολλούς πόντους στην εκτίμηση που τρέφει ο κόσμος προς το πρόσωπό του. Ταυτόχρονα όμως εξακολουθεί να είναι πρόεδρος και μεγαλομέτοχος του ΗΡΑΚΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Και ως τέτοιος δοκιμάζεται κάθε μέρα και δίνει εξετάσεις. Στις τελευταίες που έδωσε απέτυχε. Παταγωδώς. Αλλά τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Τώρα που είναι ακόμα νωρίς…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top