Κόκκινη κάρτα στην κάρτα φιλάθλου

Ο Θωμάς Καλέσης σχολιάζει το αντισυνταγματικό μέτρο της κυβέρνησης το οποίο δεν πρέπει να περάσει και δεν θα περάσει

Από την πρώτη ημέρα που το διάβασα στην σελίδα της Superleague, μου σηκώθηκε η τρίχα! Θεώρησα ότι είναι αδύνατο να συμβεί, ότι είναι αδύνατο να εφαρμοστεί ένα τέτοιο μέτρο και για να είμαι ειλικρινείς μέχρι και σήμερα θεωρώ ότι μέχρι την 1/1 του 2016, ημερομηνία κατά την οποία έχει προγραμματιστεί η εφαρμογή του μέτρου, θεωρώ ότι κάτι θα συμβεί κι αυτή η ανοησία θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας μια και καλή.

Δεν λέω, έχω ακούσει πολλάκις από πολιτικούς της χώρας μας, να μιλούν για τον πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι νόμοι της Θάτσερ στην Αγγλία αλλά και το πόσο ωφέλησαν στον ποδοσφαιρικό εξευγενισμό του Μεγάλου Νησιού, πάντα όμως, αγνοώντας επιδεκτικά το γεγονός, ότι η «Σιδηρά Κυρία» μπορεί να σταμάτησε την βία εντός γηπέδου, αλλά την εξάπλωσε εκτός αυτού. Συχνά – πυκνά μάλιστα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Στην Ελλάδα, ο υφυπουργός Αθλητισμού, Σταύρος Κοντονής, αποφάσισε εν μία νυκτί ότι για να σταματήσει η βία στη χώρα, πρέπει να θεσπίσει μια κάρτα – ρουφιάνο, που είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι, αν γίνει αποδεκτή, θα αποτελέσει πολύ σοβαρό προπύργιο για ακόμη πιο γελοία μέτρα, ακόμη μεγαλύτερη καταστολή, ακόμη μεγαλύτερο έλεγχο της ζωής μας. Ούτως ή άλλως αυτή η κάρτα αποτελεί ένα ξεκάθαρο, σχεδόν ξεδιάντροπο φακέλωμα, μέσω του οποίου είναι βέβαιο ότι θα την πληρώσουν και αθώοι, όπως δηλαδή συνέβη και με το νόμο έκτρωμα του Ορφανού με το «ιδιώνυμο».

Μια ματιά στο τι απαιτείται για να αποκτήσει κανείς την κάρτα φιλάθλου αρκεί για να σε λούσει κρύος ιδρώτας. Έχουμε και λέμε:

α) φωτογραφία τύπου διαβατηρίου,

β) φωτοαντίγραφο της αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου ή άδειας διαμονής

γ) Αριθμού Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.).

Ακόμη πιο τραγικά είναι τα στοιχεία που θα αναγράφει η κάρτα τους. Πάμε ξανά…

(α) ονοματεπώνυμο,

(β) όνομα πατρός και μητρός,

(γ) ημερομηνία γέννησης,

(δ) διεύθυνση κατοικίας,

(ε) αριθμός τηλεφώνου,

(στ) ο αριθμός της αστυνομικής ταυτότητας ή του διαβατηρίου ή της άδειας παραμονής, η ημερομηνία έκδοσης και η εκδούσα αρχή,

ζ) ο Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.).

Ειδικά, προκειμένου περί ανηλίκων τέκνων, ηλικίας κάτω των 14 ετών, εκδίδεται κάρτα που αναγράφει όλα τα στοιχεία εκτός του στοιχείου στ που αναφέρεται ανωτέρω.

Αν αυτό δεν είναι ξεδιάντροπο φακέλωμα τότε τι είναι; Ήδη τους τελευταίους μήνες σε μια πιλοτική εφαρμογή του μέτρου, αυτός που ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει μια αναμέτρηση από το γήπεδο, οφείλει να καταθέτει τον αριθμό ΑΜΚΑ του προκειμένου εν’ συνεχεία να προμηθευτεί εισιτήριο. Άραγε μπορεί κάποιος από τους φωστήρες αυτού του κράτους με τις ασύλληπτες ιδέες, να μας εξηγήσει σε τι ωφέλησε αυτό το μέτρο; Σταμάτησε μήπως η βία; Τα γήπεδα έγιναν εκκλησίες; Στα ημίχρονα τραγουδάμε Κοντολάζο αγκαλιασμένοι;

Τίποτα από όλα αυτά δε συνέβη. Το μόνο που επέφερε αυτό το μέτρο είναι να δημιουργηθούν ουρές χιλιομέτρων έξω από τα γήπεδα, προκειμένου να ολοκληρωθεί μια εντελώς ηλίθια γραφειοκρατική λειτουργία η οποία δεν βοηθάει σε τίποτα. Σε τίποτα απολύτως. Ίσα – ίσα που όλο αυτό προκάλεσε τέτοιο εκνευρισμό στον κόσμο, που οδήγησε πολλούς στην απόφαση να φύγουν από το γήπεδο, καθώς ούτως ή άλλως ο ενδιαφερόμενος θα πλήρωνε ένα ακριβό εισιτήριο (20 ευρώ), για να μπει σε ένα γήπεδο που δεν του προσφέρει τίποτα και να παρακολουθήσει ένα παιχνίδι έχοντας χάσει ήδη τα πρώτα 20 λεπτά. Το είδαμε αυτό και στο πρόσφατο παιχνίδι με τον Ατρόμητο, είναι βέβαιο πως θα το δούμε ξανά σε ένα από τα επόμενα εντός έδρας παιχνίδια του πρωταθλήματος.

Πάμε τώρα στην ουσία του πράγματος. Από την στιγμή που εδώ και κάμποσα χρόνια εφαρμόζεται ένα άλλο μέτρο, αυτό της απαγόρευσης μετακινήσεων(άραγε στους πολιτικούς της χώρας πως ακούγεται η λέξη ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ σε μια δημοκρατική κοινωνία όπως θέλει η ίδια η πολιτεία να ευαγγελίζεται πως είναι;) πως δημιουργούνται επεισόδια; Η απάντηση είναι απλή και προκύπτει μέσα από την συνολική εικόνα που παρουσιάζει το άθλημα.

Το ποδόσφαιρο και δη το ελληνικό, μαστίζεται από τη διαφθορά. Διαφθορά παντού. Χρόνια τώρα ακούμε για «κασσέτα γκέιτ» για «παράγκες», για «κοριόπολις», για «εγκληματικές οργανώσεις», για στημένους αγώνες κτλ κτλ. Το φαινόμενο αυτό μάλιστα από την στιγμή που το άθλημα εμπορευματοποιήθηκε επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια, εξαπλώθηκε και στις μεγαλύτερες Ομοσπονδίες που για μεγάλο διάστημα ήταν υπεράνω υποψίας (βλ. ΦΙΦΑ, ΟΥΕΦΑ, Μπλάτερ, Πλατινί κτλ.). Στην Ελλάδα, κόσμος και κοσμάκης πέρασε από τα γραφεία των εισαγγελέων, δόθηκαν χιλιάδες καταθέσεις, πάρθηκαν εκατοντάδες αποφάσεις και τελικά; Δεν άλλαξε τίποτα. Δεν εφαρμόστηκε το παραμικρό. Οι παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου, συνεχίζουν να μας κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μας.

Ακόμη και αυτοί που υποτίθεται ότι προσπαθούν να αλλάξουν την κατάσταση, δεν το κάνουν με στόχο να ¨»καθαρίσουν» το ποδόσφαιρο, αλλά με ξεκάθαρο στόχο να πάρουν την κατάσταση στα δικά τους χέρια. Να γίνουν χαλίφηδες στην θέση του κεντρικού χαλίφη. Τα λεφτά του Τσάμπιονς Λιγκ εξάλλου είναι πολλά. Συγκεκριμένα το ποδόσφαιρο στα μέρη μας, είναι από τα λίγα, που στηρίζεται ακόμη στο όνειρο για ανάληψη των καθηκόντων του προέδρου από μεγαλοεπιχειρηματία – εφοπλιστή – βιομήχανο, ο οποίος πρέπει να είναι «χοσάδας». Αδιαφορούμε για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα και αν έχει, αρκεί να βάζει λεφτά να παίρνει παίκτες και να δίνει όραμα στον λαό. Το μοντέλο αυτό σε προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες (βλ. Γερμανία) έχει ξεπεραστεί προ πολλού και για τον λόγο αυτό, τα γήπεδα εξακολουθούν να είναι γεμάτα. Αντίθετα στην Ελλάδα, επειδή ο νόμος του «Χοσάδα» επιτρέπει τα πάντα, η διαφθορά θα συνεχίζεται και οι νόμοι είτε δεν εφαρμόζονται, είτε ξεπερνιούνται με αστεία νομικά παραθυράκια. Έτσι, παράγοντες στους οποίους έχει απαγορευθεί η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο εξακολουθούν να ασχολούνται ή άλλοι ελέγχουν ομάδες μαζί με το στοίχημα και πάει λέγοντας. Μακρύς ο κατάλογος.

Την ίδια ώρα, το δεύτερο σημαντικό κομμάτι στο ποδόσφαιρο της χώρας, αφορά την διαιτησία. Σε αυτή την περίπτωση η οργή πηγάζει είτε από την αδικία, είτε από την ανικανότητα των ανθρώπων που σφυρίζουν τους αγώνες. Χρόνια ολόκληρα, για την ακρίβεια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα γινόταν η ίδια κουβέντα. Από τη μια, συζήτηση για το άδικο των πολλών, από την άλλη ο νόμος του ισχυρού. Να συμφωνήσω ότι ορισμένα από τα λάθη είναι ανθρώπινα. Ότι μια φάση που εμείς την κρίνουμε με απανωτά ριπλέι, ο διαιτητής καλείται να την δει σε δευτερόλεπτα. Θεμιτό αυτό, γιατί το ποδόσφαιρο είναι και ένα παιχνίδι λαθών. Αν υποθέσουμε όμως ότι το ποδόσφαιρο αποτελούσε πάντα τον καθρέφτη της κοινωνίας, σχεδόν το 90% των αδικιών και των διαιτητικών λαθών, διαμορφώνεται πάντα υπέρ του ισχυρού. Και τούτο ξεφεύγει κατά πολύ από τα στενά όρια του ανθρώπινου λάθους.

Τέλος, αν η ελληνική πολιτεία ήθελε να εφαρμόσει την κάρτα φιλάθλου, θα έπρεπε να αναλογιστεί τι έχει κάνει για τα γήπεδα. Τι προσφέρει δηλαδή το συγκεκριμένο προϊόν, σε κάποιον που πηγαίνει στο γήπεδο για να ψυχαγωγηθεί και να περάσει την Κυριακή του. Τα μισά από τα γήπεδα της Superleague δεν έχουν άδεια λειτουργίας. Στα άλλα μισά, οι συνθήκες είναι πραγματικά άθλιες. Αναλογίστηκε ποτέ η πολιτεία την γυναίκα που θα βρεθεί σε ένα γήπεδο και θα θελήσει κάποια στιγμή να επισκεφθεί τις τουαλέτες; Αναλογίστηκε πρώτα την ασφάλεια του φιλάθλου και του οπαδού για κάτι που μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή; (βλ. περίπτωση Σωτήρη Σεραφείμ που άφησε την τελευταία του πνοή στο Καυτανζόγλειο λόγω έλλειψης απινιδωτή). Άραγε αναλογίστηκε ποτέ κανένας πολιτικός γιατί ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη του στο γήπεδο;

Με βάση τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα για το θέμα αυτό, απαντάω μόνος και λέω κατηγορηματικά όχι. Διότι το μέλημα του εκάστοτε υπουργού ή πολιτικού ήταν το πως θα περάσει απ’ ευθείας στο μαστίγωμα και στην απομάκρυνση των οπαδών από τα γήπεδα και όχι στην εξάλειψη των φαινομένων διαφθοράς. Με λίγα λόγια, δεν αναλογίστηκε ποτέ τα υπόλοιπα στοιχεία που συνθέτουν ένα σάπιο σκηνικό, παρά προσπαθεί χρόνια τώρα, να περιορίσει αυτούς που αντιδρούν σ’ αυτό. Ομοίως λοιπόν και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες προτιμά να περπατήσει πάνω στα πρότυπα της νεοφιλελέ Θάτσερ, αγνοώντας το παραγοντικό, το διαιτητικό και φυσικά το γηπεδικό παρασκήνιο στην Ελλάδα.

Και γι’ αυτό όμως έχουμε απάντηση και είναι εξίσου απλή. Κάθε κυβέρνηση, αυτό που έχει ως πρώτο μέλημα είναι ο περιορισμός των ανθρώπων που αντιδρούν. Το οπαδικό κίνημα αυτή τη στιγμή, είναι ένα από τα λίγα που αντιδρά όχι μόνο για πράγματα που αφορούν το ποδόσφαιρο, αλλά και για άλλα ζητήματα που αφορούν την χώρα, την κοινωνία, την ζωή. Και αυτό για τους πολιτικούς είναι ένα ακόμη αγκάθι. Τους ενοχλεί που ο οπαδός έχει άποψη και το δείχνει (βλ. πολιτικές δολοφονίες, προσφυγικό, καπιταλισμός) αλλά ακόμη , δεν φαίνεται να ενοχλεί και τις ομάδες. «Οι αντιδραστικοί που δεν είναι με τίποτα ευχαριστημένοι πρέπει να φύγουν από τα γήπεδα. Πρέπει να τους κοπεί κάθε πεδίο δράσης και το γήπεδο αυτή τη στιγμή αποτελεί τέτοιο και είναι εναντίον μας. Και μένα φυσικά δεν με ενοχλεί όσο με αποθεώνουν, αλλά θα με ενοχλήσει μόλις αποφασίσω να εφαρμόσω ένα μέτρο που δεν θα τους αρέσει» λένε.

Στο πλαίσιο αυτό κι ενώ οι ομάδες θα έπρεπε να είναι οι πρώτες που θα αντιδράσουν στην εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, δεδομένου ότι θα υπάρξει μείωση στα ήδη περιορισμένα έσοδα, καθώς αρκετός κόσμος θα τους πετάξει την κάρτα φιλάθλου στα μούτρα και θα σταματήσει να πηγαίνει γήπεδο, προς το παρόν δεν υπάρχει καμία απολύτως αντίδραση. Δεν τους ενδιαφέρει; Η απλά νομίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο θα απαλλαγούν κι αυτοί από τους διαφωνούντες;

Λύση πάντως δεν αποτελεί να πετάξουμε την κάρτα φιλάθλου και να κόψουμε το γήπεδο. Είναι να συσπειρωθούμε, είτε ως οπαδοί, είτε ως φίλαθλοι, είτε ως άνθρωποι που διαφωνούν με μέτρα καταστολής και φακελώματος. Να διατρανώσουμε αυτήν μας την αντίθεσή, ενάντια σε κάθε τέτοιου είδους μέτρο (είτε με αποχή, είτε με πανιά, είτε με ότι μέσο διαθέτουμε) και να εξακολουθήσουμε να είμαστε αυτοί που μάχονται για την αδικία στην κοινωνία και τα μέτρα που καταστρέφουν την ζωή και την διασκέδασή μας. Ήδη μια τέτοια κίνηση συσπείρωσης έχει επιτευχθεί με το κίνημα της αντι-κάρτας (στην προσπάθεια συμμετέχει και η Αυτόνομη Θύρα 10) και τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά. Ελπίζω ότι θα γιγαντωθεί κι άλλο.

Είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό, ότι ένα τέτοιο μέτρο σήμερα αφορά τους οπαδούς και τους φιλάθλους, αύριο όμως θα αφορά την ίδια μας την ζωή, η οποία θα πρέπει να ελέγχεται με κάποιο τρόπο από τους ισχυρούς. Μόνο ενωμένοι λοιπόν θα τους κερδίσουμε. Και θα τους κερδίσουμε…

(Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το κίνημα «Αντι-Κάρτα» και τους συνδέσμους που συμμετέχουν, μπορείτε να πάρετε από εδώ)

AK_Multicolor-08

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top