«Στο δικό μου το μυαλό…»

Άτιμο πράγμα η ρημάδα η αρρώστια. Άτιμο. Ο Θωμάς Καλέσης γράφει για τον Θόδωρο Παπαδόπουλο…

Ναι, επί προεδρίας του Θόδωρου διαφωνήσαμε πολλές φορές. Δεν ήμασταν φίλοι, ούτε το παιξα ποτέ τέτοιος, ούτε και ήμουν, είμαι και θα είμαι φίλος ποτέ, με κανέναν πρόεδρο της ΠΑΕ.

Ωστόσο, δεν αμφισβήτησα ποτέ το γεγονός ότι έδωσε πνοή στον Ηρακλή σε δύσκολες στιγμές. Ναι έκανε και λάθη σε πρόσωπα κι επιλογές. Γι’ αυτά ήρθαμε και σε “δημοσιογραφική” κόντρα. Αρκετές φορές. Ίσως να με αδίκησε σε κάποιες, σίγουρα τον αδίκησα κι εγώ σε κάποιες άλλες.

Η κόντρα όμως, ακόμη και η δημοσιογραφική, για να είναι κόντρα, θέλει και τους δύο όρθιους, δυνατούς. Σε μια άνιση “μάχη” δεν “χτυπάς” ποτέ, ούτε καν τον “αντίπαλό» σου. Αντίθετα τον σέβεσε. Δεν κάνεις ποτέ, αυτό που κάνει ο καρκίνος σαν αρρώστια. Που σε χτυπά ύπουλα, πισώπλατα σχεδόν, χωρίς προειδοποίηση και τελικά σε ρίχνει στο καναβάτσο ότι και να κάνεις.

Από την ημέρα που το έμαθα δεν έγραψα τίποτα ξανά για σένα. Ούτε λέξη. Ήθελα να σεβαστώ την άλλη μάχη που έδινες, την πιο μεγάλη, την πιο δυνατή, την κρίσιμη. Δεν ήθελα να γράφω “δήθεν» λόγια ψεύτικα, από αυτά που έχουν γραφτεί και θα γραφτούν ενδεχομένως και σήμερα. Από αυτά που γράφονται σχεδόν μετά από κάθε τέτοιο θλιβερό γεγονός.

Εξάλλου δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ποιος είμαι εγώ και τι είμαι για να γράψω; Σημασία έχει, να γράφει η ιστορία. Και η ιστορία έγραψε, πως τον Γενάρη του ’12 κράτησες τον Ηρακλή όρθιο, πως παρά τα λάθη και την εκτίμηση σε άτομα που δεν την άξιζαν, έδωσες χρήματα απ’ την τσέπη σου και πως αργότερα, έψαξες την καλύτερη επιλογή που είχες για την διαδοχή σου.

Καλό σου ταξίδι Θόδωρε Παπαδόπουλε και καλό παράδεισο.

Στο δικό μου το μυαλό, ανήκεις σε αυτούς που έφυγαν νωρίς και θα ναι για πάντα ΗΡΑΚΛΗΣ.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top