Της γενιάς αυτής της έλαχε…

…να σηκώσει ένα τεράστιο βάρος. Της γενιάς αυτής της έλαχε μια ιστορική αποστολή. Να πάρει στους ώμους της έναν λαβωμένο γίγαντα. Εναν γίγαντα που κάποιοι τον ήθελαν νεκρό. Αυτή η γενιά όταν τριγύρω της ήταν περισσότεροι οι εχθροί από τους φίλους, δεν δείλιασε.

Ηρακλής, Ποδόσφαιρο

Της γενιάς αυτής της έλαχε να σηκώσει ένα τεράστιο βάρος. Της γενιάς αυτής της έλαχε μια ιστορική αποστολή. Να πάρει στους ώμους της έναν λαβωμένο γίγαντα. Εναν γίγαντα που κάποιοι τον ήθελαν νεκρό. Αυτή η γενιά όταν τριγύρω της ήταν περισσότεροι οι εχθροί από τους φίλους, δεν δείλιασε. Δεν έκανε στιγμή πίσω. Μόνο μπροστά.

Πήρε τον Ηρακλή και τον σήκωσε. Δεν τον άφησε να αφανιστεί επειδή κάποιοι, ετσιθελικά, ζητούσαν. Αρχικά, το 2010. Δεν έγινε. Μετά, το 2011. Εγινε. Αυτή η γενιά όμως ήταν εκεί.

Οταν ο Ηρακλής άνοιξε τα μάτια του και είδε γύρω του, είδε τον κόσμο. Ενιωσε ότι κάποιοι τον κουβαλούσαν. Στους ώμους τους. Ενιωσε κάποιοι να τον κρατάνε δυνατά από τη μέση, να του χτυπάνε την πλάτη, να του στηρίζουν τα πόδια, να του σηκώνουν τα χέρια, να του γιάνουν τις πληγές, να τον σηκώνουν σιγά-σιγά και πάλι. Και μετά, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο δυνατά, όλο και περισσότερο.

Ενιωσε τον αέρα από τα λαρύγγια τους, στις πορείες σε όλη την Ελλάδα, να του δίνουν πνοή και οξυγόνο. Αρχισε να παίρνει δύναμη. Αρχισε πάλι να πατά στα πόδια του και να ορθώνει το ανάστημά του. Να βλέπει περήφανος, όρθιος πια, τριγύρω, τα δικά του παιδιά να μεταλαμπαδεύουν την ιστορία που αυτός τους δίδαξε. Να γίνεται ο κόσμος ο δικός του πια ήρωας σε μια εκπληκτική αντιστροφή των ρόλων. Λένε ότι οι γενιές των φιλάθλων τρέφονται με τις επιτυχίες.

Δεν είναι λάθος. Σαφώς και τα χαρούμενα γήπεδα είναι καύσιμη ύλη. Αυτής της γενιάς όμως της έλαχε κάτι άλλο που ως ιστορική αποστολή είναι (ταπεινή άποψη) απείρως σημαντικότερη (ως προσφορά) από το πανηγυρίζει στις κερκίδες. Αυτής της γενιάς της έλαχε να κρατήσει ζωντανό τον Ηρακλή. Τεράστιο. Ορμησε με πάθος κόντρα σε κάθε δυσκολία, σε κάθε αντιξοότητα.

Δεν είχε τίποτε ευχάριστο μέσα της αυτή η προσπάθεια σε μια σειρά από μέρες που ασχολήθηκαν με τα πάντα εκτός από το αυτονόητο που είναι να πηγαίνεις στο γήπεδο και να φωνάζεις για την ομάδα σου. Θα μπορούσε να πει “όχι, δεν είναι δική μου δουλειά”. Θα μπορούσε να πει “ποιος ασχολείται, δεν βλέπεις τι γίνεται τριγύρω”;

Αυτής της γενιάς όμως της έλαχε να μην πει τίποτε από αυτά αλλά να αναδείξει με κάθε τρόπο το ζήτημα του Ηρακλή σε ολόκληρη την Ελλάδα. Να μην σταματούν να ασχολούνται όλοι μέχρι την τελική δικαίωση. Κι όταν μέσα από το γήπεδο έπρεπε να έρθουν και τα αποτελέσματα, να είναι παντού, δίπλα στην ομάδα, χωρίς να σκεφτεί ότι ο χώρος είναι παράταιρος με την ιστορία του Ηρακλή. Οι οργανωμένοι έστειλαν τη σπίθα τους και στους υπόλοιπους. Σαφώς και όλοι ένιωθαν την αδικία και την υποχρέωση απλώς χρειαζόταν κάποιος να τους ξεσηκώσει.

Στη Μυτιλήνη το προηγούμενο Σάββατο, ο Ηρακλής ήταν πάλι εκεί που ανήκε. Θα ξέρει πάντα και θα το ξέρουν όλοι ότι τα δικά του παιδιά, αυτή η γενιά ήταν αυτή που κουβάλησε και έφερε εις πέρας μία από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες αποστολές που θα μπορούσε να της τύχει.

-Το κείμενο είναι του Γιάννη Πάγκου και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Metrosport”.

Σχετικά Άρθρα

Γελοιότητες της ΕΠΟ για να μπλοκάρει την ποδοσφαιρική επανεκκίνηση

Ποδόσφαιρο

Ηρακλής: “Κορυφώνεται η αγωνία – Ίσως πάμε σε νέα παράταση”

Ποδόσφαιρο

Το επιχειρηματικό ενδιαφέρον και το ενδεχόμενο “μερικής αποκατάστασης”

Ποδόσφαιρο

Back to Top