Τα φιλικά ποτέ δεν «έδειχναν» τα πάντα

Το σχόλιο του Γιώργου Μαντζιούκη για την εικόνα του Ηρακλή στα τρία φιλικά παιχνίδια αλλά και το «χτίσιμο» της ομάδας στο Καρπενήσι.

Μετά το 3-1 επί του ΠΑΣ Γιάννινα ο Ηρακλής ήταν η ομάδα που θα πρωταγωνιστούμε φέτος στη Σούπερ Λίγκα, στο 1-1 με τον Παναιτωλικό έδειξε ανάλογη εικόνα και μετά το 2-1 από τον Λεβαδειακό επιστροφή στη γκρίνια, χρειάζονται μεταγραφές κλπ.

Η παραπάνω είναι μία απλή, εύκολη, άμεση, γρήγορη και άκρως… ελληνική ερμηνεία των φιλικών αγώνων που έδωσε ο Ηρακλής στο Καρπενήσι, δηλαδή το αποτέλεσμα μετράει και μόνο.

Είναι όμως έτσι; Τα φιλικά λένε πάντα την αλήθεια; Φανερώνουν όντως την κατάσταση στην οποία βρίσκεται μία ομάδα;

Ποιος μπορεί για παράδειγμα να ξεχάσει τις αντιδράσεις όταν ο Ηρακλής είχε τα ίδια αποτελέσματα στο Καρπενήσι με Καλλιθέα, Χανιά και Απόλλωνα Σμύρνης;

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις κραυγές και τα ξεφωνητά όταν ο Ηρακλής έφερνε 0-0 ισοπαλία με τον Δωτιέα Αγιάς και έχανε στην Κατερίνη από τον Πιερικό, σε ένα παιχνίδι όπου τραυματίστηκε ο Μπαρτολίνι («τι τον φέρατε τον τραυματία στον Ηρακλή»);

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα περσινά σχόλια που αφορούσαν τα φιλικά παιχνίδια αλλά και τους νέους παίκτες, που τότε δεν τους ήξερε η μάνα τους;

Πολλοί γκρινιάζανε, πολλοί κράζανε, με τον Νίκο Παπαδόπουλο να λέει το κλισέ «δεν κοιτάμε το αποτέλεσμα, η ομάδα θα είναι έτοιμη».

Εκείνη τη στιγμή που το έλεγε ίσως κανείς να μην τον πίστευε. Η πορεία της ομάδας έδειξε όμως ότι τελικά τα φιλικά δεν είχαν «πει» την αλήθεια.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα επαναληφθεί και φέτος. Άλλη κατηγορία, διαφορετική, πιο δύσκολη, ανεβαίνει ο πήχης.

Η αισιοδοξία πρέπει να υπάρχει, γιατί χωρίς αισιοδοξία και φιλοδοξία δεν πας πουθενά. Όμως θεωρώ πως και νωρίς είναι αλλά και ρίσκο αποτελεί το να βγεις και να πεις με σιγουριά ποιον Ηρακλή θα δούμε φέτος και σε ποια θέση θα τερματίσει.

Τα φιλικά παιχνίδια στο Καρπενήσι πάντως αλλά και οι προπονήσεις μας φανέρωσαν συγκεκριμένα στοιχεία, θετικά και αρνητικά, τα οποία και καταγράφουμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτά που διαπιστώνουμε τη δεδομένη χρονική στιγμή θα ισχύουν σε όλα τη σεζόν.

Κάλλιστα ένας παίκτης που τώρα μπορεί να βγάζει μάτια, στο πρωτάθλημα να μη φανεί καθόλου και φυσικά υπάρχει και η αντίθετη περίπτωση που κάποιος δείχνει τώρα ανέτοιμος και μέσα στη σεζόν εντυπωσιάσει.

Ομοιογένεια, συνοχή, νοοτροπία. Τρία στοιχεία που με το καλημέρα φανέρωσε η ομάδα και μπαίνουν στη λίστα των θετικών. Στο τελευταίο προσθέτω και την ώριμη αντίδραση των παικτών μετά τη μοναδική ήττα από τον Λεβαδειακό, όπου παρουσιάστηκαν…
κατσουφιασμένοι και χωρίς ιδιαίτερη διάθεση.

Λεπτομέρεια θα πει κάποιος, αλλά έδειξαν ότι τους πείραξε η ήττα, ακόμα και σε ένα παιχνίδι που δεν είχε βαθμολογικό ενδιαφέρον.

Ο Ηρακλής είναι μία δουλεμένη ομάδα από πέρσι. Δεν ξεκινά από το μηδέν. Δεν έφυγαν 15 για να έρθουν 15. Ίδιος προπονητής, ίδια φιλοσοφία, ίδιος ενθουσιασμός, ίδιος κορμός. Και κάτι ακόμα, αρκετοί παίκτες για συγκεκριμένες θέσεις, που σημαίνει πολλές επιλογές.

Εδώ βέβαια προστίθεται και πάλι ένα ερώτημα: Είναι τα προαναφερθέντα στοιχεία ικανά από μόνα τους να δημιουργήσουν ένα αξιόλογο και ανταγωνιστικό Ηρακλή και στη Σούπερ Λίγκα ή χρειάζονται και άλλα;

Αυτό το ερώτημα όπως και να έχει θα αρχίσουν να το απαντούν τα αποτελέσματα. Η μοίρα του ποδοσφαίρου, το αποτέλεσμα.

Κερδίζεις, τα στοιχεία φανερώθηκαν. Δεν κερδίζεις, τα στοιχεία δεν είναι αρκετά.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τις μεταγραφές. Σίγουρα ορισμένα πράγματα ήδη φαίνονται. Το πόσο θετικός ήταν για παράδειγμα ο Λάζαρ ή το πόσο χρόνο χρειάζονται ορισμένες άλλες μεταγραφές, αλλά και πάλι κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτος.

Δεδομένα στα αυτά τα τρία ματς υπήρξαν, το θέμα είναι το κατά πόσο αυτά αλλάξουν κατά τη διάρκεια της σεζόν.

Ο Ηρακλής ήταν η ομάδα που έδειχνε το φαβορί, δηλαδή να έχει την κατοχή της μπάλας, να επιβάλλει τον ρυθμό, να πιέζει τον αντίπαλο και το κυριότερο να τον αναγκάζει να παίζει πίσω από τη σέντρα. Αυτό σημαίνει νοοτροπία, αυτό σημαίνει ότι η ομάδα θέλει να μπαίνει για να κερδίζει και όχι για να κρατήσει το μηδέν.

Εδώ πάνω βέβαια μπαίνει κι άλλο ερώτημα: Τι θα γίνεται αν οι αντίπαλοι διαβάσουν τον τρόπο παιχνιδιού του Ηρακλή και περιμένουν; Στον πρώτο αγώνα η απάντηση δόθηκε. Τρία γκολ, ευκαιρίες, δημιουργία, πάσες, τρεξίματα.

Στο δεύτερο σε λιγότερο βαθμό, καθώς υπήρξε ένα θέμα ως προς την ανάπτυξη και τη δημιουργία, τη στιγμή που ο Παναιτωλικός έπαιζε σφιχτά.

Στο τρίτο ο Ηρακλής δυσκολεύτηκε ακόμα περισσότερο, καθώς δε μπορούσε να επιβληθεί με τις γρήγορες πάσες και την ανάπτυξη από τον άξονα, όντας πολλές φορές αναγκασμένος να ακολουθήσει το δρόμο της… γιόμας.

Το πώς λοιπόν ο Ηρακλής θα ξεκλειδώνει έναν αντίπαλο που θα κατέβει για την ισοπαλία και την αντεπίθεση, είναι ένα ζήτημα. Επίσης, ακόμα ένα στοιχείο το οποίο επίσης δεν λέει όλη την αλήθεια, είναι ότι και στα τρία παιχνίδια ο Ηρακλής δέχθηκε γκολ.

Βέβαια όλα αυτά που αναλύουμε γίνονται σε αγώνες όπου πραγματοποιούνται πολλές αλλαγές, όπου κυριαρχεί η κούραση από τις διπλές προπονήσεις αλλά και το γεγονός ότι ακόμα είναι σχετικά νωρίς.

Στα παραπάνω… πρόωρα δεδομένα μπαίνει και το 4-4-2 που προς το παρόν δεν μπορεί να αποδώσει. Ένα σύστημα που δοκίμασε και θα επιχειρήσει εκ νέου ο Νίκος Παπαδόπουλος, καθώς πάντα χρειάζεται και ένα plan B.

Μόνο που το συγκεκριμένο σύστημα δεν το έχει αφομοιώσει αρκετά η ομάδα και θα φανεί στο μέλλον το κατά πόσο θα βοηθήσει, εφόσον εφαρμοστεί.

Το κατά πόσο οι νέοι παίκτες προσφέρουν πολύ ή λίγο θα αποδειχθεί, αργά ή γρήγορα. Το κατά πόσο ο Ηρακλής θα μπορεί να έχει στα περισσότερα παιχνίδια αυτή την υπέροχη ομοιογένεια και τη συνοχή, επίσης θα περιμένουμε να το μάθουμε.

Το σίγουρο είναι ένα, ότι αυτή η ομάδα δουλεύει και όποιος δουλεύει, κάποια στιγμή ανταμείβεται. Είτε ξεκινήσει εντυπωσιακά, είτε όχι, κάποια στιγμή η δουλειά θα φανεί. Αν δε φανεί ποτέ, τότε θα σημαίνει ότι υπάρχουν άλλοι λόγοι.

Γιατί αυτές τις 12 μέρες στο Καρπενήσι είδαμε μία ομάδα να δουλεύει συστηματικά, με πλάνο, με σχέδιο, με πάθος από τους παίκτες που έπαιζαν σαν τελικό σε ορισμένα οικογενειακά διπλά, προκειμένου να πείσουν τον προπονητή τους ότι αξίζουν μία θέση στο αρχικό σχήμα.

Σίγουρα η λέξη υπομονή είναι κάπως και ίσως απαγορευτική για αρκετούς. Η επιμονή ίσως είναι η καλύτερη. Η πίστη επίσης. Πίστη και αισιοδοξία, γιατί για τον Ηρακλή μιλάμε…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top