- Bluearena - http://bluearena.gr -

Η καλύτερη μπάλα στην Ελλάδα και τα μηνύματα

 

Στην αρχή είπαμε «πάλι καλά που βρέθηκε ένας άνθρωπος και ανέλαβε την ομάδα, για να μπορέσει να κατέβει στο πρωτάθλημα». Ο προβληματισμός μετατοπίστηκε, όμως τότε, στο τι επιπέδου ομάδα μπορούσες να κάνεις με πιτσιρικάδες. Όταν αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι το ρόστερ, το οποίο συγκροτήθηκε, ήταν αξιόλογο, χάρη στις εύστοχες προτάσεις του – άριστου γνώστη της Ελληνικής αγοράς – Παύλου Μυροφορίδη και στις επιλογές του Νίκου Παπαδόπουλου, ο προβληματισμός μετακύλησε στο ότι «εντάξει, υλικό έχουμε, αλλά θα έπρεπε να επιλεγεί πιο… φτασμένος προπονητής»… Τα αποτελέσματα, που ακολούθησαν, άρχισαν να μας διαβεβαιώνουν, ιδίως σε μάκρος χρόνου, ότι και προπονητή διαθέτει ο φετινός Ηρακλής. Ωραία, λοιπόν, κατάπιαμε τη γλώσσα μας, που βιάστηκε να εκφραστεί και απέτυχε, αποδεχόμενοι ότι έχουμε ομάδα, που μπορεί να διαχειριστεί τις δυσκολίες της επανόδου στο φυσικό χώρο του Ημίθεου, δηλαδή τη Super League. Έχει καλώς…

Αυτή η παραδοχή, κερδισμένη από την ομάδα μέσα από μια τρελή κούρσα αλλεπάλληλων επιτυχιών, καθιέρωσε το φετινό Ηρακλή στη συνείδηση, όχι μόνο των φίλων του, αλλά και του φίλαθλου πανελλήνιου, φαρμακώνοντας τις… δύσμοιρες ψυχούλες των ορκισμένων εχθρών του Συλλόγου, με τους οποίους έχουμε την τύχη να συγκατοικούμε στην ίδια – πανέμορφη κατά τα άλλα – πόλη, και οι οποίοι τόσο θα ήθελαν την παραμονή των «κυανολεύκων» στη Football League για άλλη μια αγωνιστική περίοδο. Όλα καλά μέχρις εδώ. Ωστόσο, παραδεχτείτε το, μας έτρωγε η αμφιβολία από μέσα μας… Θα αντέξει η ομάδα στη σκληρή και αδυσώπητη διαδικασία των play off , που θα κρίνει τα πάντα για την άνοδο; Ελπίζαμε – απλώς – να αντέξει…

Τι απάντηση παίρνουμε; Μα η απάντηση προκύπτει μέσα από όσα είδαμε και θαυμάσαμε κόντρα στην ΑΕΚ, στο Βόλο και – σε υπερθετικό βαθμό – το σαββατόβραδο στο Καυτανζόγλειο απέναντι στην Παναχαϊκή. Ο Ηρακλής όχι μόνο άντεξε και αντέχει στην κρίσιμη αυτή περίοδο, που καλείται να διαχειριστεί με το απόλυτο της επιτυχίας, αλλά και μεγαλουργεί αγωνιστικά. Κοινώς ειπείν, παίζει μπαλάρα! Ιδίως το Σάββατο το αγωνιστικό σύνολο του Νίκου Παπαδόπουλου «έβγαζε μάτια» με την απόδοση, τους αυτοματισμούς, τις επινοήσεις και το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Ήταν χάρμα ιδέσθαι. Πράγματι, πλέον και χωρίς ίχνος υπερβολής, μπορούμε με ασφάλεια να ισχυρισθούμε ότι αυτός ο Ηρακλής έφτασε στο επίπεδο να παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελληνική πραγματικότητα ανεξαρτήτως κατηγορίας! Αν θεωρείτε ότι υπερβάλλω, τότε ή δεν θα έχετε παρακολουθήσει τον Ημίθεο του Σαββάτου ή αγώνες της μεγάλης κατηγορίας. Ένα από τα δύο θα συμβαίνει.

Πάντως από την «μπαλάρα», που παίζει… «καλοκαιριάτικα» ο Ηρακλής προκύπτουν δύο σημαντικές συνεπαγωγές, δύο αυτόματα μηνύματα. Το ένα αφορά στο σήμερα και το άλλο στο μετά την 14η Ιουνίου μέλλον της ομάδας, όταν δηλαδή η διαδικασία του μίνι πρωταθλήματος θα έχει ολοκληρωθεί και – με το καλό – η γαλάζια αρμάδα θα βρίσκεται και πάλι στα πελάγη, που η ίδια η ιστορική καταγωγή της έχει χαρτογραφήσει, εκεί, δηλαδή, στην μεγάλη κατηγορία…

Το μήνυμα, που αφορά στο σήμερα, έχει να κάνει με το άγχος, που μας κατέλαβε, όταν βλέπαμε μεσούσης της περιόδου την ομάδα να κάνει πάρτι σε όλα τα γήπεδα και τις έδρες και να παίρνει νίκες και μάλιστα «διπλά» την μία μετά την άλλη και το ένα μετά το άλλο. Αγχωθήκαμε, φοβούμενοι, μήπως το φορμάρισμα εμφανίσει κάμψη στο καίριο χρονικό σημείο, αυτό που βιώνουμε τώρα, της τελικής φάσης του πρωταθλήματος. Ιδίως από τη στιγμή, κατά την οποία είδαμε τον Ηρακλή στις τελευταίες αγωνιστικές της κανονικής περιόδου να «χάνει τον τρόπο του», χλομιάσαμε..  (γράφω «να χάνει τον τρόπο του» και όχι «κοιλιά» ή «ντεφορμάρισμα», προκειμένου να κάνω την καρδιά του Παύλου Μυροφορίδη και του Νίκου Παπαδόπουλου, οι οποίοι αποκηρύσσουν αυτές τις έννοιες μετά… βδελυγμίας. Όπως έλεγε κι ο Σταυρίδης στα «Κίτρινα Γάντια», «στις καρέκλες, στις καρέκλες. Δεν κάθονται στα τραπέζια οι άνθρωποι. Άντρες είμαστε και τον κρατάμε το λόγο μας, στις καρέκλες…»)… Ωστόσο, τεχνική ηγεσία και ποδοσφαιριστές έδωσαν βροντόφωνη απάντηση, ότι όχι μόνο διατηρούν στο κρίσιμο σημείο υψηλά επίπεδα φόρμας, αλλά την έχουν φτάσει στο απόλυτο pick με την ομάδα να είναι καλύτερη από ποτέ, αποδίδοντας και φοβερό ποδόσφαιρο! Όπερ και σημαίνει ότι κόουτς και τεχνικό επιτελείο έκαναν άριστη δουλειά και σε αυτό το επίπεδο. Τελεία και παύλα.

Όσο για το μήνυμα, που αφορά στα μετά τα μέσα του Ιουνίου αυτό έχει να κάνει με το υλικό, που υπάρχει σε αυτό το αγωνιστικό σύνολο. Ένα υλικό, το οποίο αποδίδει κατ’ αυτόν τον τρόπο, κόντρα σε όλες τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες που είχε και έχει να αντιμετωπίσει, ένα υλικό, που αποπνέει ποδοσφαιρική υγεία και προοπτική – κατά γενική παραδοχή – είναι ένα υλικό, που μπορεί – με αδιαμφισβήτητη ασφάλεια – να αποτελέσει «μαγιά», βάση, θεμέλιο, σκελετό για το ρόστερ ενός φιλόδοξου και δυσκολοκατάβλητου Ηρακλή για την περίοδο 2015-2016 στη Super League. Γεγονός σπουδαίο για το σχεδιασμό διοικητικής και τεχνικής ηγεσίας, το οποίο κάνει όλους τους Ηρακλειδείς να πιστεύουν βάσιμα ότι το χαμόγελο, που έχει ζωγραφιστεί ανάγλυφα στα – πικραμένα, ιδίως τα τελευταία τέσσερα χρόνια – χείλη τους, δεν θα είναι εφήμερο, αλλά θα είναι ένα χαμόγελο προοπτικής, που θα σφραγίζει την ευτυχία ενός λαμπρού «κυανόλευκου» αύριο…

ΥΓ 1. Στα του μπάσκετ συνέβη το αυτονόητο. Όσοι γνωρίζουν τη δυναμική των ομάδων υποστήριζαν ότι για να χάσουν το Ψυχικό στην έδρα του από τον – ξεκάθαρα αδύναμο – φετινό Ηρακλή και το Παγκράτι στη δική του έδρα από τον – ακόμη πιο αδύναμο – Φίλιππο Βεροίας, θα πρέπει να γίνει… ψυχικό. Το οποίο δε συνέβη, τα παιχνίδια παίχτηκαν στα ίσια και αποδόθηκε δικαιοσύνη, με τη λιγότερο κακή ομάδα να διατηρείται στην κατηγορία. Έχουμε μέρες μπροστά μας προκειμένου να τα πούμε για την ομάδα μπάσκετ και μάλιστα άνευ των προσχημάτων, που μας επέβαλε μέχρι τώρα η ανάγκη του να μη βαρύνουμε περαιτέρω το κλίμα, όσο υπήρχαν αγωνιστικές υποχρεώσεις…

ΥΓ 2. Ο Σπύρος Παπαθανασάκης προέρχεται από μία άλλη αθλητική κουλτούρα, πολύ πιο «απονήρευτη» από την δική μας, γεμάτη από την αύρα του «ευ αγωνίζεσθαι» και της προσφοράς σε όλα τα επίπεδα. Όμως, υποχρέωση των στελεχών του είναι να τον υποστηρίζουν και να τον προστατεύουν, όταν – από αγαθή διάθεση και σχετική άγνοια – προχωρά σε λάθος κινήσεις, όπως αυτή του αγώνα του Σαββάτου, πραγματοποιώντας εκφώνηση για πρωτοβουλία αγαθοεργίας μέσα από τα μεγάφωνα του σταδίου, την ώρα που το παιχνίδι παιζόταν, υπό το ρευστότατο 1-0 (!!!). Ρε, παιδιά εκεί στην ΠΑΕ, μπορούσατε να φανταστείτε καλύτερο εργοδότη από τον Ελληνοκαναδό επιχειρηματία;  Δεν έχετε να φοβάστε κάτι από εκείνον και τις αντιδράσεις του και το έχει αποδείξει. Ανθρώπους, που άλλος θα τους… «λιντσάριζε» τους απήλλαξε των καθηκόντων τους, μετά επαίνων (κατόπιν πολλής περίσκεψης, μάλιστα) ενώ δε φείδεται προαγωγών και απόδοσης ύψιστων τίτλων σε στελέχη, τα οποία από αυτοσυνειδησία και εύλογη συστολή θα έπρεπε να μην τους αποδεχθούν… Συνεπώς βοηθήστε τον άνθρωπο! Πείτε του ένα «όχι» όταν πρέπει, εφόσον η κοινή λογική το επιτάσσει! (Συμφωνώ, συνεπώς, απολύτως με τον Δημήτρη Βλάχο, ο οποίος, στο σχόλιό του, πρώτος επεσήμανε το ατυχές και απολύτως… ξεκάρφωτο γεγονός του σαββατιάτικου αγώνα).