Φτιάξε μας ρε ΗΡΑΚΛΗ!

Ο Θωμάς Καλέσης γράφει για τα πρόσωπα που έχουν συνθέσει την εξαιρετική μέχρι τώρα πορεία του Ηρακλή, αλλά και για το επικείμενο παιχνίδι με την Λαμία την Κυριακή

Ομολογώ πως τούτο εδώ το κείμενο ήθελα να το γράψω εδώ και καιρό, ωστόσο το ευχάριστο είναι πως το ανέβαλλα πάντα για…την επόμενη αγωνιστική. Όχι ότι περίμενα καμιά γκέλα για να ρίξω τον πήχη του ενθουσιασμού μου από αυτό που βλέπω στο γήπεδο, αλλά να…

Είναι που περιμένεις να δεις και που το πάει η ομάδα. Ποιες οι αντοχές της, τι πρέπει να διορθώσει, που προβληματίζει κτλ. Είναι και αυτά τα ρημάδια τα χρόνια της παραμονής σ’ αυτό το «περίεργο» πρωτάθλημα που πρέπει να δεις για να πειστείς, να περιμένεις για να μιλήσεις. Είναι αλήθεια δε, πως περίμενα και μια αναμέτρηση με μια ομάδα που θα παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στο πρωτάθλημα για ασφαλέστερα συμπεράσματα.

Δεν πήγαινε άλλο όμως. Πιάσαμε Χριστούγεννα και κάποια στιγμή πρέπει να αποδοθούν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Ο Ηρακλής είναι αήττητος σε οχτώ παιχνίδια, σε ένα πρωτάθλημα χωρίς ρεπό θα ήταν πρώτος, παίζει ωραίο ποδόσφαιρο και το κυριότερο; Κυριαρχικό στα εκτός έδρας ματς, κάτι που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δεν αποτελούσε ποτέ χαρακτηριστικό της ομάδας. Πρέπει λοιπόν να αποδοθούν τα εύσημα σε όλους. Και πρώτα – πρώτα στον Νίκο Παπαδόπουλο.

Σιχαίνομαι πραγματικά τους μελλοντολόγους και τα ποδοσφαιρικά μέντιουμ, εκείνους που θα γυρίσουν υπό οποιαδήποτε συνθήκη να σου πουν…«τα ‘λεγα εγώ» την στιγμή που θυμάσαι επιμόνως ότι κανείς δεν είχε πει τίποτα. Στην πρώτη μου σκέψη όμως, τον αδίκησα τον Νίκο Παπαδόπουλο. Όχι γιατί δεν πίστεψα στις ικανότητές του. Θα ήταν ψέμα να πω ότι τις γνώριζα επ’ ακριβώς. Πίστευα όμως εξ’ αρχής, ότι ο Ηρακλής στη μετά Γκόγκιτς – Όγιος εποχή έπρεπε να πάει σε μια λύση δοκιμασμένη που θα του προσδίδει «κύρος» στον πάγκο.

Βιάστηκα επίσης –υποσυνείδητα κι όχι δημοσίως- να κρίνω τον Νίκο Παπαδόπουλο, λόγω της έλλειψης εμπειρίας που διάθετε από πάγκους ομάδων με πρωταγωνιστικές βλέψεις καθώς επίσης και από το περσινό «λύγισμα» της ομάδας στα πλέι-οφ. Λησμόνησα όμως, ότι στον οπλοβαστό του δεν είχε παρά λίγα, ελάχιστα όπλα για να «χτυπήσει» ομάδες με μεγαλύτερη διοικητική σταθερότητα και περισσότερες λύσεις. Και όταν πια ήρθε το «στραπάτσο» από τα Ψαχνά, άπαντες κατάλαβαν ότι για να αλλάξεις την ψυχολογία μιας ομάδας δίχως κίνητρο, δεν χρειάζεται προπονητής, αλλά…μάγος.

Μέσα σε όλα αυτά ήρθαν και τα αποτελέσματα των φιλικών που δεν…έπειθαν ως προς την παραγωγικότητα της ομάδας, αλλά να που τελικά, το ποδοσφαιρικό γνωμικό που αναφέρει…«ομάδα που κερδίζει στα φιλικά να την φοβάσαι» ίσχυσε και στον Ηρακλή. Και τότε, μόνο ο Παπαδόπουλος το πίστεψε. Με τον πλέον, απόλυτο τρόπο. Με εμπιστοσύνη στις δικές του ικανότητες, της δουλειάς που ήξερε από τότε ότι θα ρίξει, για να φτιάξει ένα «σύνολο» όπως αυτό που είναι σήμερα ο Ηρακλής. Από τότε το έκανε ξανά μετά το παιχνίδι με τον Εθνικό Σερρών. Δήλωσε σίγουρος ότι θα ρεφάρει στην Καρδίτσα και η ομάδα έριξε, ντόρτι. Σημαντικό το στοιχείο της αυτοπεποίθησης σε έναν προπονητή σύντροφοι, εμπνέει τους παίκτες, τους δίνει ψυχολογία και στον τομέα των mind games ο Παπαδόπουλος τα πάει περίφημα.

Και για να το ξεκαθαρίσω σε κάποιους βιαστικούς, σιχαίνομαι πραγματικά το γλείψιμο. Δεν μου αρέσει να είμαι η ουρά κανενός, ούτε και να κερδίσω την εύνοια του. Με τον Νίκο Παπαδόπουλο έχουμε κουβεντιάσει από ελάχιστα έως καθόλου μέχρι σήμερα. Ακόμη και στο Καρπενήσι, παρά την καθημερινή τριβή με την ομάδα η σχέση μας ήταν τυπική κι έτσι θα παραμείνει. Έτσι, όπως ήταν με όλους τους προπονητές και τους ποδοσφαιριστές του Ηρακλή μέχρι σήμερα. Γιατί για να μπορείς να ασκείς κριτική στον οποιονδήποτε δεν πρέπει να σου χρωστάει χάρες, ούτε και να του χρωστάς.

Ήθελα πάντα να σέβομαι τους στενούς τοίχους μιας ομάδας και γι’ αυτό κρατούσα πάντα αποστάσεις. Γι’ αυτό και το συγκεκριμένο κείμενο γράφεται μόνο, γιατί μιλώντας με τον εαυτού μου θεώρησα ότι πρέπει να το αποκαταστήσω το υποσυνείδητο αδίκημα της βιαστικής κριτικής, καθώς δημόσια δεν έχω κάνει ή πει κάτι το οποίο θα έπρεπε να μαζέψω. Άπαντες, ζούμε για να δούμε τον Ηρακλή ψηλά. Μεγαλώσαμε με την προσδοκία ότι οι δύσκολες ημέρες θα είναι λίγες. Και όποιος μοχθεί γι’ αυτό, γιατί πάνω από όλους μας είναι ο Ηρακλής, πρέπει να του αποδίδεις την δικαιοσύνη.

Το ίδιο μερίδιο επιτυχίας με τον Παπαδόπουλο εξάλλου, μοιράζονται και άλλοι δύο άνθρωποι. Ο Παύλος Μυροφορίδης και ο Νίκος Αμανατίδης. Ο πρώτος γιατί κλήθηκε να δημιουργήσει ένα ρόστερ νεαρών παικτών πλαισιωμένο από τρεις έμπειρους και οι επιλογές του μέχρι στιγμής τον δικαιώνουν Α-ΠΟ-ΛΥ-ΤΑ. Ο Ηρακλής είναι πρώτος και δεν θυμάμαι κάποιον παίκτη (παλιό και καινούργιο) που δεν έχει βάλει ένα λιθαράκι σε αυτή την πορεία. Ο δεύτερος (Νίκος Αμανατίδης) γιατί ως δεξί χέρι του Νίκου Παπαδόπουλου έχει αναλάβει τον δύσκολο ρόλο του γυμναστή και του βοηθού. Δεν είναι όλα διοικητική σταθερότητα σύντροφοι. Για κάποια πράγματα, χρειάζεται ικανότητα και οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν ότι την έχουν. Δεν ξέρω τι ξημερώνει αύριο. Δεν μπορώ να το ξέρω. Μιλάω με βάση το τώρα. Για το «μέχρι τώρα»

Και για να το κλείσω ώστε να μη μακρηγορώ, κάθε Ηρακληδέας το θέλει αυτό το ματς της Κυριακής. Όχι για τα…σαλιαρίσματα του Πανουργιά Παπαϊωάννου. Οποιοσδήποτε παράγοντας σε αυτό το έρμο το πρωτάθλημα προσπαθεί να κάνει όνομα, χρησιμοποιώντας σαν…όχημα την πιο ιστορική ομάδα της κατηγορίας. Το είδαμε πρόπερσι με τον Μπέο, το είδαμε πέρσι με τον Νιώπα, το βλέπουμε φέτος με τον…Πανουργιά και ποιος ξέρει τι θα ακολουθήσει.

Χθες, δε δίστασαν να τα βάλουν με τον τέταρτο (;;;) διαιτητή, αύριο μπορεί να τα βάλουν με τα δοκάρια, τους προβολείς, το χορτάρι, τους πάγκους, το ταρτάν, το προαύλιο… Ποιος θα μιλήσει για τον προχθεσινό πρώτο βοηθό στο Καυτανζόγλειο που φάνηκε να έχει πάθει αγκύλωση με την σημαία κατεβασμένη, αρνούμενος να υποδείξει φάουλ που γινόταν μπροστά στα μάτια του. Μιλάμε για φάσεις που δηλώνουν προκλητικότητα, εξόφθαλμη που θα την έδινε ακόμη και διαιτητής Γ’ τοπικού. Ή μήπως να μιλήσουμε για τα πέναλτι που δεν δόθηκαν μέχρι σήμερα; Γιατί όμως να σταθείς σε αυτό; Θα σταθείς στην ομάδα που κερδίζει πλέον και τους διαιτητές.

Αυτό το ματς λοιπόν, δεν το θέλουμε για κανένα Πανουργιά, για κανέναν αντιδραστικό φίλο του…Ολυμπιακού Λαμίας. Το θέλουμε για την πάρτι μας και μόνο. Για να καμαρώσουμε την Ηρακλάρα μας στο πιο ψηλό σημείο. Για να κάνουμε επιτέλους χαρούμενες γιορτές, για να τους δείξουμε ότι οι γριές είναι εφτάψυχες και επιστρέφουν, για να τους δείξουμε ότι ο Ηρακλής είναι η ζωή μας και με τις ζωές μας δεν παίζει κανείς…

ΥΓ: Η επιστροφή Παπαθανασάκη έχει σημάνει συναγερμό σε παράγοντες και υποψήφια στελέχη που μυρίστηκαν «κυανόλευκο»…ψωμάκι. Ήταν μάλιστα τέτοια η ανυπομονησία τους, που έσπευσαν να τον αγκαλιάσουν στο αεροδρόμιο, που έτρεξαν να του σφίξουν το χέρι μετέπειτα, που ήθελαν προσωπική κουβέντα μαζί του, που στήθηκαν για να χαμογελάσουν ψεύτικα μπροστά στον φωτογραφικό φακό. Που ήρθαν να δουν ακόμη και βόλεϊ, παρά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν αν η σωστή λέξη είναι σερβίς ή σέρβις. Και όλα αυτά; Για να καταδείξουν στον Καναδό ότι ενδιαφέρονται για τον Ηρακλή. Αυτές οι περιφερόμενες «αποτυχίες», μόνο εμετό μου προκαλούν. Γιατί στα δύσκολα ήταν πάντα «τίποτες» και «πουθενάδες» και στα εύκολα έβγαιναν πάντα από τις τρύπες τους να το παίξουν οι “άνθρωποι του προέδρου”.

ΥΓ1: Καλές οι χαρές, τα πανηγύρια, οι ευχαριστίες και τα δείπνα, αλλά τα ουσιαστικά είναι άλλα. Και ελπίζω ότι αυτά θα έρθουν αμέσως μετά την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, διαφορετικά θα έχει χαθεί ξανά πολύτιμος χρόνος χωρίς την ισχύ της δικαιολογίας «δεν ήξερα και ήθελα να δοκιμάσω».

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top