ΣΧΟΛΙΟ: Δηλώσεις ή πράξεις;

Ο Θωμάς Καλέσης γράφει για το τι πρόσφεραν οι μέχρι τώρα δηλώσεις των παραγόντων αλλά και το τι μπορούν να προσφέρουν την δεδομένη χρονική στιγμή

Οι μέρες περνούν, ο χρόνος πιέζει. Εδώ και αρκετά 24ωρα οι ειδήσεις έχουν στερέψει, οι παίκτες ετοιμάζουν προσφυγές και στη Μίκρα έχουν μείνει μόνο κάποιοι υπάλληλοι που προσπαθούν να κάνουν την δουλειά τους. Εσύ άραγε Θ. Παπαδόπουλε τι κάνεις γι’ αυτό; Περιμένεις, περιμένεις, περιμένεις και μπρος σ’ αυτή την αναμονή παρασέρνεις και έναν ολόκληρο σύλλογο στην ανυπαρξία σου. Είναι πολλά εκείνα που μπορεί να πει κανείς, αλλά τόσα να αναφέρει, όμως κακά τα ψέμματα, η απλή αναφορά και η οπισθοδρόμηση σε λόγια και γραπτά που ειπώθηκαν και γράφτηκαν ή που δεν ειπώθηκαν και δεν γράφτηκαν τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν οφελεί σε τίποτα.

Εάν όλη αυτή η διαδικασία σχετικά με το ποιος την έχει…πιο μεγάλη συνεχιστεί, ο Παπαδόπουλος θα μπορεί ανενόχλητος να καθυστερεί την διαδικασία αλλαγής ιδιοκτησιακού καθεστώτος, η οποία ωστόσο, όσο περισσότερο καθυστερεί, τόσο δυσκολότερο θα προδιαγράφεται και το μέλλον της ομάδας. Ασφαλώς και η καταγραφή των γεγονότων αποτελεί ένα μέρος της διαδικασίας αυτο-κάθαρσης που έπρεπε να έχει ήδη ξεκινήσει, όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα από όλα να εμπεριέχονται σ’ αυτή και στοιχεία αυτοκριτικής. Αυτή η τόσο δύσκολη, αλλά ταυτόχρονα και τόσο σημαντική διαδικασία η οποία πρέπει να γίνει, για να προχωρήσουμε σωστά στην επόμενη ημέρα, χωρίς ανάλογα λάθη.

Δημόσια αυτοκριτική για όλους τους δημοσιογράφους και τους ρεπόρτερ που ασχολούνται με τα θέματα του Ηρακλή, δεν μπορώ και δεν είμαι αρμόδιος να κάνω. Ο καθένας γνωρίζει τι έχει κάνει στην διαδρομή του, αν μπορεί να περπατάει με το κεφάλι ψηλά, αν πρέπει να ντρέπεται για κάτι, αν έχει κάνει λάθη και σωστά. Δεν μπορώ να μιλήσω εξ’ ονόματος όλων και εδώ που τα λέμε δεν μου πέφτει και λόγος να το κάνω. Εξάλλου, ανάμεσα σε αυτό που ο καθένας αποκαλεί σήμερα “δημοσιογραφία” υπάρχει μια μάλλον παρεξηγημένη έννοια. Δημοσιογράφος είναι αυτός που εκφωνεί τις ειδήσεις ή βγαίνει στα παράθυρα να πει την άποψή του και ως επί το πλείστον θα παίξει το παιχνίδι του επιχειρηματία που του δίνει δουλειά, δημοσιογράφος και αυτός που δουλεύει μέρα – νύχτα για να βγει μια εκπομπή στον αέρα, αλλά το όνομά του ουδέποτε θα το μάθουμε.

Δημοσιογράφος είναι αυτός, που θα στήσει το μικρόφωνο για να πάρει δηλώσεις από τους συγγενείς που μόλις έχουν χάσει έναν δικό τους άνθρωπο, δημοσιογράφος και αυτός που θα γράψει για το αιματοβαμμένο Μουντιάλ της Βραζιλίας, αλλά δεν θα του δώσει κανείς σημασία. Ο όρος “δημοσιογραφία”, ως ένας από τους κλάδους που “χτυπήθηκε” περισσότερο από την κρίση, έχει πλέον αλλοιωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε κανείς σήμερα, επώνυμος και ανώνυμος, να μην μπορεί να τον προσδιορίσει με ακρίβεια. Στο κάτω-κάτω της γραφής και εσύ απλέ αναγνώστη, μπορείς να κάνεις πλέον ένα μπλογκ στο ίντερνετ και να μας λες την άποψή σου. Και αυτή μια έμμεση δημοσιογραφική δουλειά είναι. Είναι λοιπόν δεδομένο πως έχουμε υπερεκτιμήσει την έννοια της δημοσιογραφικής δύναμης από τον καιρό ακόμη, που κάποιοι την θεωρούσαν τέταρτη εξουσία, καθώς επίσης κι έναν κλάδο που έχει μετατραπεί εδώ και χρόνια…σε χόμπι. Ακόμη κι έτσι όμως, εξ’ ονόματος όλων δεν μπορώ να μιλήσω. Σέβομαι και εκτιμώ ανθρώπους, αλλά με κάποιους από αυτούς, για να μην πω με την πλειοψηφεία, έχουμε διαφορετικές απόψεις.

Θα μιλήσω λοιπόν για μένα. Και θα μιλήσω χωρίς να αναφερθώ σε προηγούμενα κείμενά μου, στο τι έλεγα και έγραφα εδώ και μήνες. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο, ούτε ευελπιστώ ποτέ να γίνω ο προσωπικός Ηρακλάρχης του καθενός. Το αρχείο της BlueArena είναι πλούσιο, διαθέτει κείμενα που δεν χάθηκαν με την αλλαγή του σάιτ, όποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει και να διαβάσει. Προσωπικά θεωρώ ότι κανείς δεν έχει να κερδίσει κάτι από αυτό, αλλά αν το νιώθει ας το κάνει. Δηλαδή ποιο το νόημα να πεις εγώ τα έλεγα τότε και να στέκομαι μόνο σ’ αυτό χωρίς να προτείνω μια λύση για το μέλλον, αν δεν παραδεχθώ πρώτα εγώ ο ίδιος τα λάθη μου.

Ευθύνομαι λοιπόν (και αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί), για όλα όσα μπορεί να μου καταλογίσει ένας απλός Ηρακληδέας. Ευθύνομαι για παράδειγμα και χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, όταν στη συνέλευση που είχε γίνει στο Καψής για την συνεργασία με την ΑΕΠ, κάποιοι (εντός Ηρακλή) με έπεισαν, ότι θα έκανα κακό στην ομάδα, αν δημοσίευα τους βασικούς όρους του μνημονίου και της συμφωνίας που μετέπειτα υπογράφηκε ανάμεσα στις δύο πλευρές. Δεν το έκανα όμως, γιατί τόσο εγώ, όπως και εσείς βιαζόμουν να δω τον Ηρακλή να επιστρέφει. Πίστευα ότι ένας αριθμός, δεν είναι ικανός να αλλάξει το DNA. Πίστευα ότι σε χειρότερο σημείο από εκείνο που βρισκόταν τότε ο Ηρακλής, αποκλείεται να υπάρξει. Και μπρος σ’ αυτή την επιθυμία υποχώρησα και τελικά το μνημόνιο έγινε μπαλάκι που ουδείς γνωρίζει σε ποιου τα χέρια -από την πλευρά του Ηρακλή εννοώ και όχι του Παπαδόπουλου- βρίσκεται μέχρι και σήμερα.

Σήμερα για παράδειγμα, λένε πολλοί…“να αφήσει ο Παπαδόπουλος τις μετοχές στον ΓΣ Ηρακλής και να φύγει”. Αναρρωτήθηκε κανείς ποτέ, σε ποιον ΓΣ μόνο μπορεί να αφήσει τις μετοχές του ο Παπαδόπουλος; Όχι αν και όσοι προμηθεύτηκαν εκείνη την γελοία απόδειξη παροχής…μετοχών, γνωρίζουν που έγιναν μέτοχοι. Και μιας και το έφερε η κουβέντα, μπορούν να μας πουν οι υπεύθυνοι γιατί πριν κάποια χρόνια μας πάσαραν το πρότζεκτ “Γίνε και εσύ Συμ(μέτοχος)” και τελικά έμειναν με μια απόδειξη…στα χέρια; Μπορεί μέχρι σήμερα να εξηγήσει κάποιος γιατί ο κόσμος που έδωσε τα λεφτά του για να πάρει μετοχές, δεν πήρε ποτέ ένα σοβαρό έγγραφο που να αποδεικνύει την επένδυσή του (ή την βοήθειά του) και διαθέτει απλά μια απόδειξη που δείχνει σχεδόν άχρηστη; Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να μου απαντήσει, ας το κάνει…

Πριν προχωρήσω παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ήμουν στις περισσότερες συνελεύσεις που είχαν θέμα τον ΗΡΑΚΛΗ. Από αυτές του “Καψής” και του “Χάγιατ”, μέχρι και αυτές του Κατσάνειου. Σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή των ατελείωτων πολλές φορές συζητήσεων, ειπώθηκαν τρομερά πράγματα και τα περισσότερα από αυτά εξόχως σημαντικά. Ειπώθηκαν και πράγματα που πονούσαν και πράγματα που εξόργισαν. Τα άκουσα όλα με μεγάλη προσοχή και πάλεψα μέσα μου πολλές φορές, αν θα έπρεπε να γίνουν γνωστά στον κόσμο, που εκείνο ακριβώς το σημείο, έδειχνε να αδιαφορεί για το μέλλον. Διότι συγνώμη, αλλά συνελεύσεις των 50 ατόμων βαριά βαριά, δεν εκφράζουν ούτε καν στο ελάχιστο το σύνολο των φίλων του Ηρακλή. Ούτε και μπορούν να αποτελούν άλλοθι.

Δεν είναι όλος ο κόσμος του Ηρακλή, αυτός που πήγε στο Κατσάνειο (υπ’ ευθύνη του που δεν πήγε), όπως δεν ήταν και ο όλος ο Ηρακλής εκείνο το βράδυ στο Καψής που αποφάσισε για την επόμενη ημέρα. Και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό. Ότι ειπώθηκαν σ’ αυτές τις συνελεύσεις, ήταν αδύνατο να αποδειχθούν με βάσιμα στοιχεία. Προσοχή! Δεν λέω ότι δεν υπήρχαν ή ότι κάποιοι τα έβγαλαν από το κεφάλι τους. Ειπώθηκαν όμως και πράγματα, που αν είχαν γραφτεί, την επόμενη ημέρα, η ομάδα θα έπεφτε. Οι σχέσεις με την ΕΠΟ ουδέποτε καλυτέρεψαν και ο εχθρός πάντα θα παραμονεύει. Ποιος θα ήταν λοιπόν αυτός, που θα αναλάμβανε την ευθύνη ΝΑ ΡΙΞΕΙ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ; Όχι τώρα. Τότε! Μεσούσης της περιόδου. Ποιος ήταν αυτός που μπορούσε να αναλάβει αυτή την ευθύνη; Με συγχωρείτε αλλά εγώ δεν έχω την δύναμη να το κάνω. Πρώτον γιατί αγαπώ την ομάδα μου παθολογικά και θέλω να την βλέπω ψηλά και δεύτερον γιατί είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι, χωρίς επαρκή στοιχεία θα πάω φυλακή.

Πάμε παρακάτω. Πρόσφατα, η ΑΘ10 έβγαλε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανακοίνωση στην οποία απήυθυνε και ένα ερώτημα προς τους ρεπόρτερ για το αν ζητήθηκε η άποψη όλων αυτών που πέρασαν από την διοίκηση τα δυομιση τελευταία χρόνια. Άποψη μου είναι, ότι πρώτον όλοι αυτοί έχουν μιλήσει περισσότερο από όσο πρέπει όλο αυτό το διάστημα, δεύτερον τα όσα έχουν πει δεν έχουν καμία σχέση με την εξέλιξη των πραγμάτων (βλ. συνέντευξη Ασφαλτίδη) και τρίτον δεν μπορώ να αφουγκραστώ σε τι θα ωφελήσουν τα λόγια του κάθε Μανίκα, Ασφαλτίδη, Νίκου, Ιωακειμίδη, Υψηλάντη, Πετρίδη. Τι είναι αυτό δηλαδή, που δεν έχουν πει μέχρι σήμερα και θα το πουν τώρα που η πατάτα “καίει”; Και για να μιλήσω με παραδείγματα, μετά την εξέλιξη των πραγμάτων, ποιος είναι αυτός που θα πάρει στα σοβαρά τα λεγόμενα του Μπέζα; Τον άνθρωπο που του έλεγες “Γιώργο τι λες θα βρέξει;” και σου απαντούσε γεμάτος αφέλεια που έκρυβε κουτοπονηριά, “χαχα ναι ναι θα βρέξει χαχα”. Μου ζητάτε να πάρω στα σοβαρά αυτόν τον άνθρωπο και την άποψή του; Αυτό είναι κάτι εύκολο και κάτι δύσκολο ταυτόχρονα. Ασφαλώς και εμείς αναζητούμε απαντήσεις στα καίρια ζητήματα και θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε, αλλά ξέχωρα του γεγονότος ότι οι κρυμμένοι…αυξήθηκαν και δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα, πρέπει να διασφαλίσουμε και την σοβαρότητα ενός ανθρώπου, αλλά και της βαρύτητας αυτού που λέει.

Να μιλήσουμε με τον Θεόδωρο Καράογλου. Ναι, να μας αναφέρει τα πεπραγμένα του στο διάστημα της θητείας του στην θέση του υπουργού Μακεδονίας – Θράκης. Αλλά να μας πει τι; Το γεγονός ότι τα ΜΑΤ περικλυκλωσαν μόνο τους οπαδούς του Ηρακλή στην πλατεία Αντιγονιδών για να μην φτάσουν ποτέ στο υπουργείο του, στην πορεία για την ΔΕΘ; Για τα γελάκια του με τον Ιβάν Σαββίδη στο Μακεδονία Παλλάς, ο οποίος αφού πήρε την μισή Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική και πάει λέγοντας, σχεδόν τον παρακαλούσε να κάνει κάτι για τον Ηρακλή; Για το θέμα της Περιφέρειας και των εκτάσεων που δεν ήρθε ούτε καν στη συνεδρίαση του συμβουλίου στο οποίο παιζόταν η ύπαρξη της περιουσίας του συλλόγου; Να μας πει για την δημιουργία της Ημίθεος Συμμετοχών που θα μπορούσε να είναι μια καλή κίνηση, αλλά η παρουσία διοικητικών παραγόντων που ξαναεμφανίστηκαν για να κάνουν το κομμάτι τους στην πλάτη του Ηρακλή σχεδόν την καταδίκασε από την γέννησή της; Ανθρώπους που δεν έβαλαν χρήματα όπως κάποιοι άλλοι, αλλά είτε εξουσιοδοτήθηκαν, είτε τοποθετήθηκαν σε θέσεις και έκαναν τελικά άλλα από αυτά που προέβλεπε η θέση που ανέλαβαν; Κι αφού την εμπνεύστηκε αυτή την κίνηση ο Καράογλου, γιατί δεν την επέβλεψε κιόλας, πρώτα από όλα για να διασφαλίσει την σωστή λειτουργία της; Για να διασφαλίσει τα χρήματα ανθρώπων που έβαλαν το χέρι στην τσέπη.

Συνεχίζοντας, πρόσφατα είχαμε αναφέρθει και στην περίπτωση του Πετρίδη. Δηλαδή ο κόσμος του Ηρακλή, θεωρεί λογική την περίπτωση ανθρώπου που δεν δίστασε κάποια στιγμή να εμφανιστεί σε μια συνέλευση για να μας πει ότι ασχολείται με τον φάκελο της αδειοδότησης, την οποία θα εξασφαλίζαμε ασυζητητί; Αυτόν που κάποτε μαζί με άλλους πέντε-έξι οδήγησαν τον Ηρακλή εκεί που τον οδήγησαν; Αυτόν τον άνθρωπο άφησε η ΠΑΕ, ο Καράογλου, ο Ηρακλής, να ασχοληθεί με τον φάκελο; Δηλαδή το οδυνηρό μας δίλλημα για αυτή την τόσο σημαντική διαδικασία ήταν ή Πετρίδης ή Μπέζας; Ήμαρτον…Και έπειτα τι; Να μιλήσουμε με όλη αυτή την κουστωδία παραγόντων, που τους έβαλαν εκεί να κάνουν μια δουλειά και αυτοί κοιτούσαν πως θα διώξουν τον προπονητή; Που με γελοία μέσα για να ικανοποιήσουν την ματαιοδοξία και την αφέλειά τους ξανάβαλαν τον Παπαδόπουλο στο παιχνίδι;

Να μιλήσει ξανά ο Δόβελος και να μας πει ότι ο Ηρακλής παρά τα χρέη του, τα οποία προφανώς ούτε ο ίδιος γνωρίζει πόσα είναι από την στιγμή που δεν υπήρχε λογιστήριο παραμένει ελκυστικός; Και αφού είναι ελκυστικός ρε Δόβελε, γιατί δεν έρχονται πέντε δέκα επενδυτές να σκοτωθούν για το ποιος θα αναλάβει και περιμένουμε τον Παπαδόπουλο να τελειώσει τις διαπραγματέυσεις του με τους επιχειρηματίες;

Έχει καμιά σημασία λοιπόν, να γεμίσουμε τις σελίδες μας, με δηλώσεις ανθρώπων που δεν αξίζουν να ομιλούν την στιγμή που ο Ηρακλής “καίγεται”; Την στιγμή που ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος εξαγοράζει χρόνο, για να “πουλήσει” την ομάδα (από που κι ως που) έχουν σημασία τα λόγια ή οι πράξεις; Τώρα που ο φέρων τον τίτλο του προέδρου, εμφανίζει στοιχεία με χρήματα που έχει πάρει, αλλά δεν έχει δώσει παραστατικά και προσπαθεί να τα φορτώσει στον λογαριασμό της ΠΑΕ, για να πάρει και το κατιτίς του για μια ομάδα την οποία χαντάκωσε; Και για να το ξεκαθαρίσουμε. Αυτό που θα έπρεπε να καίει την δεδομένη χρονική στιγμή τον Παπαδόπουλο είναι η εξασφάλιση των χρημάτων που οφείλει στο Δημόσιο. Ήτοι 400 με 450.000 ευρώ. Όποιος τα πληρώσει αυτά, μπορεί να πάρει και την ομάδα. Τα υπόλοιπα αφορούν τον Παπαδόπουλο και μόνο. Από ποιους δανείστηκε ποιος του έσπασε λεφτά, Νιώπες, παλαίουρες και τα συναφή αφορούν ΜΟΝΟ τον μεγαλομέτοχο και κανέναν άλλο. Αυτά είναι. Τα 450.000 ευρώ περίπου, τα οποία πρέπει να καταβάλει στο δημόσιο για τον απλούστατο λόγο, πως αν δεν πληρωθούν θα τον στείλουν στο κάγκελο.

Όσο για τις περιπτώσεις που έχουν γίνει γνωστές; Αυτή τη στιγμή, οι συζητήσεις γίνονται με δύο. Την Αναγέννηση – Ηρακλής που μας έχει κουράσει και την περίπτωση του Ελληνοκαναδού επιχειρηματία, για την οποία όμως κρατάμε μικροσκοπικό καλάθι, γιατί το θέμα αυτό, λέει ότι το χειρίζεται ο ίδιος ο Παπαδόπουλος. Και όπου χειρισμός υπόθεσης και Παπαδόπουλος, η κατάληξη είναι άγνωστη. Αυτά υπάρχουν και αυτά έχουν γίνει γνωστά.

Δεν υπάρχει καμία στημένη και καμιά ύποπτη σιωπή από τους δημοσιογράφους. Απλώς δεν υπάρχουν ειδήσεις. Και όταν δεν υπάρχουν ειδήσεις, είναι προτιμότερο να μη λες τίποτα, από το να καρφώνεις κάθε μέρα και ένα μαχαίρι στην πλάτη της ομάδας, με βάση την απληρωσιά που υπάρχει στον σύλλογο. Δεν είναι ανάγκη να διαλύσεις τα πάντα για να διώξεις κάποιον. Γιατί και ο επόμενος διαβάζει. Γιατί αυτές οι καταστάσεις, εκτός του ότι μικραίνουν τον Ηρακλή ελαχιστοποιούν και την περίπτωση ενασχόλησης ένος δυνατού επιχειρηματία στο μέλλον. Και πάνω από όλα είναι και πρέπει να είναι, ο Ηρακλής και το μέλλον του. Γιατί αυτή η ομάδα θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από εμάς.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top