Η θλιβερή επέτειος ενός -κάποτε- 1976

Θλιβερή όχι προφανώς η στιγμή αλλά η σύγκριση με το τώρα που επιτάσσει ξεκάθαρη ενεργοποίηση όλων, από επιχειρηματίες, από κόσμο, από γνωστούς, από άγνωστους, από Υπουργούς που τότε ήταν 16 χρόνων

Επικαιρότητα

Ιούνης του 1976. Στις 9 εκείνου του μήνα, ο Ηρακλής κατακτά το Κύπελλο Ελλάδας, επικρατώντας του Ολυμπιακού στα πέναλτι και παίρνει το τρόπαιο που -ακόμη και σήμερα- 38 χρόνια μετά αποτελεί το μοναδικό στην τροπαιοθήκη του. Η επέτειος εκείνου, του ενός, του κάποτε, του 1976, είναι θλιβερή.

Για την ακρίβεια, και προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν είναι αυτή καθ’ εαυτή η επέτειος θλιβερή. Αυτή, είχε, έχει και θα έχει πάντα μεγαλείο. Θλιβερό γίνεται με τη σύγκριση με το «τώρα». Εκείνες οι στιγμές πάντα θα έχουν μεγαλείο. Απλώς, το τοπίο είναι τόσο συρρικωμένο γύρω που δεν αφήνει περιθώρια.

Παλιότερα, ο προβληματισμός είχε να κάνει με το ότι ο τίτλος ήταν ένας και μοναδικός. Τα τελευταία χρόνια όμως ο συναγερμός (και όχι προβληματισμός) είναι μονίμως ένας. Ενας και μοναδικός. Κι έχει να κάνει με τα σχέδια που εξυφαίνονται, σε όλα τα επίπεδα, κατά της ύπαρξης του συλλόγου.

Από τη μια είναι τα προβλήματα του Γ.Σ. Από την άλλη, η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το ποδοσφαρικό τμήμα. Τι άλλο δηλαδή θα πρέπει να γίνει για να “ξυπνήσουν” επιτέλους όλοι, όσοι είναι εκεί έξω, και μπορούν -και πρέπει- να συστρατευθούν για να δώσουν λύση; Τα πράγματα είναι οριακά.

IMG_8525Κάνοντας ένα “ζουμ” σε εκείνες τις στιγμές του 1976, κάνοντας ένας “ζουμ” στα πρόσωπα, στα εκατοντάδες πρόσωπα που πανηγύριζαν είναι προφανές ότι δεν πρέπει να γνωρίζεις τον καθένα… ατομικά για να πεις ότι εκείνα τα βράδια (του αγώνα, της μεγαλειώδους υποδοχής στη Θεσσαλονίκη, τα άλλα που ακολούθησαν) όλοι ανέμεναν ότι εκείνο θα ήταν, μόνο, η αρχή. Και όχι βεβαίως ότι χρόνο με τον χρόνο, εκείνη η στιγμή θα έμενε, θλιβερά, μόνη της.

Μια στιγμή βέβαια που θα ακτινοβολεί πάντα (ποτέ δεν θα σβήσει εκείνο το φως) αλλά πλέον -και λόγω θέσης, ιστορικής- έχει την απαίτηση να μαζευτούν όλοι γύρω της και να αναλάβουν ευθύνες. Ολοι. Επιτέλους, για τον Ηρακλή γίνεται λόγος. Και απλές δηλώσεις… συμπάθειας δεν λένε πια τίποτα, ούτε έχουν θέση. Εδώ και χρόνια ισχύει αυτό, πόσο μάλλον τώρα με τα συγκεκριμένα δεδομένα της εποχής.

Οπως επίσης δεν έχουν θέση οι δικαιολογίες. Ας δούνε όλοι προσεχτικά, πίσω από τις γραμμές, του τι γινόταν π.χ. το προηγούμενο καλοκαίρι. Οταν κάποιος έκρινε -εξ αποστάσεως- τις συγκεκριμένες ενστάσεις που είχαν ακουστεί π.χ. στις συνελεύσεις στο Κατσάνειο. Τότε που κάποιοι δεν είχαν καταλάβει, ή δεν ήθελαν να καταλάβουν τι ακριβώς γίνεται.

Είναι τόσο λάθος, το αφελές λάθος να προσπερνάς εύκολα με δικαιολογίες το ότι φωνάζει ο κόσμος και όχι το γιατί φωνάζει. Για το ίδιο πράγμα φώναζε. Για τον προβληματισμό και τη θλίψη που και άλλοι νιώθουν τώρα, περίπου έναν χρόνο μετά. Για αυτή τη διοίκηση του Παπαδόπουλου.

Ο Παπαδόπουλος δεν έχει καμία θέση στον Ηρακλή. Επρεπε ήδη να έχει σηκωθεί και να έχει φύγει εδώ και καιρό. Η μη αδειοδότηση ήταν ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της ξεφτίλας που έχει φέρει στον Ηρακλή η διοικητική ανυπαρξία. Το ότι ο Παπαδόπουλος δεν κατάλαβε ποιος είναι ο Ηρακλής είναι ξεκάθαρο. Το ότι δεν θα μάθει ποτέ ποιο είναι το μεγαλείο του Ηρακλή, επίσης.

Ενα όμως πράγμα -ήθελε, δεν ήθελε να το μάθει- το ήξερε και το ξέρει σίγουρα. Το τι έγινε -δύο καλοκαίρια σερί- με την άδεια του Ηρακλή από τις επιτροπές της Ε.Π.Ο. και επίσης τις αποφάσεις που πάρθηκαν με τις οποίες ο Ηρακλής -για εξωαγωνιστικούς λόγους- δεν είναι στη Σούπερ Λίγκα. Αυτό το ξέρει. Διότι από αυτά τα πράγματα μπήκε αυτός στην ιστορία και διαφήμιζε τότε, στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε σε ξενοδοχείο κοντά στην Πλατεία Αριστοτέλους, πάνω στην οδό Εγνατίας -υπό μορφή μάλιστα δεσμευτικών δηλώσεων- το νοικοκυριό και την οικονομική αξιοπιστία τη δική του και κατ’ επέκταση του Ηρακλή.
Και τώρα, περίπου δυόμιση χρόνια μετά, υπάρχουν ανοίγματα και στην εσχατιά της ξεφτίλας, ένα ακόμη γεγονός, στα τόσα, η μη αδειοδότηση.
IMG_8539

Σαν σήμερα -που είναι πάλι το 1976 εδώ- δεν μπορεί παρά η Ιστορία (εκτός από την απαίτηση του να τη θυμάσαι), να θέλει και να τη σεβαστείς με υπηρεσία. Εκείνο το βράδυ της κατάκτησης.

Μετά, το βράδυ της υποδοχής σε μια Θεσσαλονίκη που ο κόσμος του Ηρακλή πλημμύρισε τους δρόμους για να πάει όσο το δυνατόν πιο κοντά στο Κύπελλο που έφερε η ομάδα με το αεροπλάνο που προσγειώθηκε στις 9:20 μ.μ.

Ο κόσμος που βουτούσε στον Θερμαϊκό.

Μεσάνυχτα, τα γραφεία να πολιουρκούνται από κόσμο για να δει το Κύπελλο. Η σημαία του Ηρακλή με το έμβλημα της ομάδας και το έτος ίδρυσης, 1908, να κυματίζει.

Στιγμές μεγαλείου που όμως -κάθε μια ξεχωριστά και όλες μαζί- δημιουργούν απαιτήσεις για το τώρα, από όλους εκεί έξω.
IMG_8540Το να έχει ο κόσμος απαιτήσεις για να βοηθήσουν όλοι, είναι αυτονόητο. Μόνο παράλογο δεν είναι. Επιτακτική ανάγκη είναι. Οποιος κι αν λέγεται, όποιος κι αν είναι.

Ο Ηρακλειδέας επιχειρηματίας του προηγούμενου καλοκαιριού που δεν ήθελε να μαθευτεί το όνομά του, ο άλλος Ηρακλειδέας επιχειρηματίας που έστειλε τη βαλίτσα τον χειμώνα, ο κόσμος που στη διάρκεια της χρονιάς έδωσε λεφτά και που επίσης δεν ήθελε να μαθευτεί το όνομά του γιατί η δική του αγάπη έχει όνομα και την ξέρει, βρίσκονται στα “ζουμ” -και- εκείνου του 1976. Κι εκεί είναι τόσοι πολλοί. Ξυπνάτε επιτέλους.

Μεταξύ άλλων, σε εκείνα τα “ζουμ” υπάρχει και ένα 16χρονο αγόρι, ο γεννημένος του 1960 και Υπουργός σήμερα, ο Θεόδωρος Καράογλου. Το 1976 ήταν 16 χρόνων. Είναι αυτονόητο να έχει απαιτήσεις ο κόσμος από αυτόν. Γνωρίζει πολύ καλά το σκηνικό, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια, γνωρίζει πολύ καλά τι γίνεται με τη γη του Ηρακλή, γνωρίζει πολύ καλά τα πάντα.

IMG_8541Ξεκάθαρο είναι αυτό. Είναι ξεκάθαρα αυτονόητο (δεν χρειάζεται καμία δεύτερη ανάγνωση ούτε ανάλυση) να έχει την απαίτηση ο κόσμος από τον Καράογλου να είναι και αυτός στο επίκεντρο -για τόσους λόγους και προφανώς και λόγω της θέσης και της ιδιότητάς του- για να δρομολογηθούν εξελίξεις.

Είναι αυτονόητο να έχει απαιτήσεις από όλους όσοι μπορούν -ξεκάθαρα- να δρομολογήσουν λύσεις.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο είναι ενδεικτικές. Αφουγκράζεσαι χωρίς περαιτέρω ανάλυση. Είναι στιγμές που δεν έχουν σύνορα. Ούτε χρόνου, ούτε γεωγραφικά. Είναι στιγμές με αντίκτυπο τον καθένα, όπου γης, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και εκτός. Στους ξενιτεμένους πέρα από τα σύνορα της χώρας, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία, παντού.

Υ.Γ.: Πολλοί λένε ότι οι τίτλοι στον αθλητισμό αυξάνουν τον κόσμο και δημιουργούν νέους φιλάθλους στις ομάδες που τους κατακτούν. Ετσι είναι. Η παραπάνω φράση όμως (μοιάζει οξύμωρο αλλά δεν είναι) είναι και ένας από τους σοβαρότατους λόγους για να αποδειχθεί το μεγαλείο ενός ιστορικού συλλόγου όπως είναι ο Ηρακλής. Από τη μια, ένας τίτλος. Από την άλλη όμως, τόσος κόσμος εδώ και χρόνια να ακολουθεί. Να μάχεται, να παλεύει κόντρα σε εξόφθαλμες αδικίες, κόντρα σε σχέδια εξαφάνισης του συλλόγου. Ενας κόσμος που μπορεί να μην “τρέφεται” από τίτλους αλλά να είναι εκεί, πάντα, δίπλα. Και πολλάκις, όχι απλώς δίπλα αλλά μπροστά, ασπίδα. Ας σκεφτούν -όσο έχει μείνει λογική, εκεί στους απ’ έξω- τι άλλες δυνάμεις, τι άλλες έννοιες, τι άλλα νοήματα, τι άλλου είδους ενέργεια έχει μέσα του ο Ηρακλής και επιτέλους, ας την ελευθερώσουν με ξεκάθαρες λύσεις, πολιτικές και μη, διότι όσο διατηρείται εγκλωβισμένος τα σχέδια για τη γη θα αυξάνονται.

Υ.Γ.2: Στις εποχές που ζούμε, ψευδεπίγραφοι χάρτες πάνε να επιβληθούν ως… δεδομένοι στην… καθημερινότητα του καθενός. Ψευδεπίγραφοι χάρτες που χαράζονται από -ηθελημένα ανιστόρητους- για να γαλουχήσουν τους… επόμενους και να δημιουργήσουν νέες, και άλλου είδους, στρατιές. Οταν όμως σε αθλητικά επίπεδα διαφημίζονται… μαζικότητες και συμμετοχές, όταν προβάλλονται… αφοσιώσεις, μπορεί απλώς κάποιος να σκεφτεί έναν φίλαθλο του Ηρακλή και το γιατί μένει κοντά στην ομάδα όλα αυτά τα χρόνια και να μιλήσει για αφοσίωση.

Υ.Γ. 3: Για το τέλος, κάτι ακόμη: το τι έχει κάνει τώρα η διοίκηση Παπαδόπουλου, ας μην το εκμεταλλευτεί κανείς καλοθελητής (επειδή κάποια κέντρα αποφάσεων χαμογελάσανε πονηρά) για το “τότε” του Πιλάβιου. Κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ το “τότε”. Ούτε τις δηλώσεις του Πιλάβιου, ούτε τις αποφάσεις του Δευτεροβάθμιου Οργάνου Αδειοδότησης, ούτε τις αποφάσεις της Επιτροπής Εφέσεων. Ούτε το τι έγινε με το Διαιτητικό Δικαστήριο. Κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ τι έγινε εκείνους του μήνες, από Ανοιξη μέχρι Φθινόπωρο. Αν τώρα κάποιοι θέλουν να εκμεταλλευτούν τα εγκληματικά λάθη του Παπαδόπουλου για να βάλουν διαφορετικά πράγματα στην ίδια ζυγαριά, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να μεγαλώσουν την πρόκληση. Διότι ο Ηρακλής θα είναι πάντα εδώ.

Υ.Γ.4: (γραμμένο λίγο μετά τις 18:00, στις 9 Ιούνη): Οι παραπάνω γραμμές είχαν γραφεί πριν γίνει γνωστή η σύνθεση της νέας κυβέρνησης μετά τον ανασχηματισμό. Επισήμως, ανακοινώθηκε ότι στο Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης ο Γιώργος Ορφανός παίρνει τη θέση του Θεόδωρου Καράογλου. Η αλλαγή αυτή δεν αλλάζει σε τίποτε το ουσιαστικό νόημα των παραπάνω γραμμών για τον ρόλο που μπορεί -και πρέπει- να συνεχίσει να παίζει (με οποιαδήποτε ιδιότητα) ο Θεόδωρος Καράογλου. Αλλωστε το αν είναι ή όχι Υπουργός δεν τον καθιστά λιγότερο ή περισσότερο γνώστη των πραγμάτων του Ηρακλή. Από την άλλη, γνώστης, πολύ καλός της κατάστασης στον Ηρακλή είναι και ο νέος Υπουργός (παλιότερα και Υφυπουργός Αθλητισμού), Γιώργος Ορφανός. Αυτό σημαίνει ότι σε όλα τα παραπάνω, όπου υπάρχει η αναφορά στον Θεόδωρο Καράογλου, μπαίνει πλέον ο Γιώργος Ορφανός. Δεν αλλάζει κάτι σε ό,τι αφορά στις απαιτήσεις που έχει ο κόσμος από έναν πολιτικό που είναι πολύ καλός γνώστης της κατάστασης. Ξεκάθαρο και αυτονόητα σαφές.

Σχετικά Άρθρα

«Πρωτοβουλία συγγνώμης» για τα θύματα από Γκαγκαλούδη (pic+vid)

Διάφορα

Όλη η Ελλάδα βυθισμένη στο έρεβος του θρήνου! – Πολύνεκρη τραγωδία από τον πύρινο όλεθρο

Διάφορα

Back to Top