Το Κατσάνειο είχε «πει» την αλήθεια

Ο Γιώργος Μαντζιούκης θυμίζει μέσω της Bluearena τις κρίσιμες ανοιχτές συγκεντρώσεις του καλοκαιριού στο Κατσάνειο και τα όσα ειπώθηκαν για το δυσοίωνο μέλλον της ΠΑΕ Ηρακλής και για την ενδεχόμενη καταστροφική πορεία της.

Καλοκαίρι 2013. Πιο συγκεκριμένα, τέλη Ιουνίου και μέσα Ιουλίου. Κάποιοι «τρελοί» και λίγοι στον αριθμό, μετά τις ανακοινώσεις του Γυμναστικού Συλλόγου και της Αυτόνομης Θύρας 10 που εξέπεμπαν SOS, είχαν βρεθεί στο Κατσάνειο για δύο ανοιχτές συγκεντρώσεις προκειμένου να συζητήσουν για την τραγική κατάσταση της ΠΑΕ Ηρακλής, την αποτυχία της μη επίτευξης του αγωνιστικού στόχου και την αναζήτηση λύσεων για το μέλλον. 

Η ομάδα δεν τα είχε καταφέρει αγωνιστικά, είχαν αρχίσει να γίνονται γνωστά τα πρώτα νούμερα του ανοίγματος της ΠΑΕ και γενικότερα υπήρχε ένα ξεκάθαρο κλίμα εις βάρος του Θόδωρου Παπαδόπουλου.
Κάτι τέτοιο είχε συμβεί και στη Γενική Συνέλευση της ΠΑΕ όπου υπήρξε έντονη αμφισβήτηση και αποδοκιμασία στα πρόσωπα των διοικούντων της περασμένης σεζόν.

Στο Κατσάνειο λοιπόν, είχαν ειπωθεί τα ΠΑΝΤΑ. Για τα χρέη, για τα εγκληματικά λάθη της διοίκησης, για τη μη εμπιστοσύνη στο υπάρχουν διοικητικό σχήμα. Όλες οι αλήθειες, όλες οι δύσκολες καταστάσεις που υπήρχαν και η ανάγκη για εξεύρεση λύσης.

Αν δεν υπήρχε σοβαρό πρόβλημα, αν δεν υπήρχε το αίσθημα κινδύνου, τότε δεν υπήρχε κανένας λόγος να πραγματοποιηθούν αυτές οι δύο ανοιχτές συγκεντρώσεις. Δυστυχώς λίγοι τότε έδωσαν το «παρών» αλλά ευτυχώς η αλήθεια ειπώθηκε και διαδόθηκε από τότε και όσες θετικές παρενθέσεις και να ακολούθησαν κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, το κακό ερχόταν και φτάσαμε σε μία ακόμα αποτυχία, με το κερασάκι στην τούρτα να είναι και η μη χορήγηση άδειας για τη Β΄ Εθνική.

Σε μία από αυτές τις δύο ανοιχτές συγκεντρώσεις, όπου κάποιοι «τρελοί» αφήναν τις καλοκαιρινές άδειες και τη Χαλκιδική για να τρέξουν για την καψούρα στους στο Κατσάνειο, δε θα ξεχάσω μία ατάκα από οπαδό (όσοι ήταν εκεί έχουν καταλάβει σε ποιον αναφέρομαι), ο οποίος έβλεπε μπροστά και δεν εμπιστευόταν με τίποτα τον Θόδωρο Παπαδόπουλο: «Τόση ώρα τζάμπα μιλάμε και λέμε αερολογίες. Αν δεν ανεβούμε και φέτος οδεύουμε στη Γ΄ Εθνική. Μην έρθετε μετά και μου πείτε τι μ…ς λέω, γιατί θα είναι αργά. Γ΄ Εθνική, καταλάβετε το».

Μετά λοιπόν και την πρόσφατη εξέλιξη όπου ένας από τους καλύτερους φακέλους της κατηγορίας (σύμφωνα με τον Γιώργο Μπέζα) δεν πήρε άδεια, αυτή η ατάκα μου σφήνωσε στο μυαλό.

Μία ατάκα που είχε καταγραφεί και τότε και είχε… κυκλοφορήσει, αλλά δυστυχώς πέρασε στην ιστορία γιατί οι περισσότεροι ή δεν την κατάλαβαν, ή την αγνόησαν ή απλά είπαν το γνωστό Ηρακλής είμαστε, σιγά μη γίνει αυτό.

Δυστυχώς από εκείνη τη μέρα υπήρξαν στιγμές που μας έκαναν είτε να παραμυθιαστούμε, είτε αυτό που λέμε στη λαϊκή, να «φάμε» τον παπά. Πώς; Με τις μεταγραφές, με το καλύτερο ρόστερ της κατηγορίας, με τα τρένα, με το σερί 9 στα 10 επί Όγιος, με τη σπουδαία εμφάνιση κόντρα στον ΠΑΟΚ και ορισμένα άλλα γεγονότα που έδιναν κάποια ελπίδα.

Παράλληλα όμως με την αγωνιστική ελπίδα δεν υπήρχε καμία άλλη ελπίδα για τα υπόλοιπα, που αφορούσαν τα οικονομικά και διοικητικά της ομάδας. Εδώ και τρεις μήνες το πράγμα φώναζε ότι ο Ηρακλής θα κινδυνέψει ακόμα και για την αδειοδότηση.

Προσφυγές, κατάπτωση εγγυητικής, απληρωσιές, Καυτανζόγλειο έξωση, έλλειψη χρημάτων για απλές καθημερινές ανάγκες και ταξίδια. Όλα αυτά μαζεύτηκαν και το γλυκό δυστυχώς έδεσε.

Εκείνη η ατάκα επιστρέφει και μας θυμίζει ότι από το καλοκαίρι του 2013 που ειπώθηκε μέχρι και χθες το έργο ήταν αναμενόμενο. Από την αρχή ως το τέλος και με υπότιτλους κιόλας.

Όταν όμως στις καλές στιγμές και στις θετικές ημέρες γινόταν αναφορά σε αυτό το έργο που ερχόταν μπροστά μας, τότε ακολουθούσε η κατηγορία περί γκρίνιας, μιζέριας και καταστροφολογίας.

Η καταγραφή της αρνητικής και σκληρής πραγματικότητας είχε εξελιχθεί σε καταστροφολογία, στο σερί του Όγιος και σε κάποιες άλλες εκλάμψεις οι περισσότεροι δε έδιναν σημασία στους κινδύνους που καιροφυλακτούσαν και να που τώρα κουνάμε όλοι το κεφάλι μας και ξαφνικά ανακαλύπτουμε την… Αμερική.

Μία άδεια που δεν πάρθηκε τη σεζόν όπου υπήρχαν σημαντικές οικονομικές βοήθειες και διευκολύνσεις. Μία άδεια για την οποία πάλι κάποιοι έβαζαν το χέρι τους στη φωτιά (κάτι μου θύμισε αυτό).

Μία σεζόν με ψέματα, εγκληματικά λάθη και αυτόματο πιλότο.

Και τώρα τί; Πόσο πιο ξεφτίλα από δω και πέρα; Πόσο; Τώρα δε φταίει κανένας Πιλάβιος για να βγούμε στους δρόμους. Τώρα έγινε αυτό που είχε προβλεφθεί, δυστυχώς με επιτυχία, το προηγούμενο καλοκαίρι στο Κατσάνειο.

Και να πω ότι δεν υπήρχαν καμπανάκια. Από το πρώτο φιλικό με τον Μακεδονικό, από τα χίλια δυο οικονομικά προβλήματα, από τη διοικητική ανυπαρξία, από όλα που συμπλήρωναν το παζλ. Το τελευταίο κομμάτι μπήκε με το «όχι» για την άδεια και τώρα άντε πάλι από την αρχή.

Άντε τώρα που το τρένο έγινε πατίνι να ψάξεις να βρεις κι άλλες ρόδες.

Όσοι πάντως το έκαναν πατίνι δεν έχουν καμία θέση στον Ηρακλή. Δεν ενδιαφέρει αν ο επόμενος είναι Καναδός ή Μαροκινός ή Νιγηριανός. Μας ενδιαφέρει να αλλάξει επιτέλους χέρια η ΠΑΕ, ώστε να μην έχουμε ακόμα ένα καλοκαίρι με την ίδια ατάκα και μία επόμενη σεζόν με το ίδιο και χειρότερο αποτέλεσμα.

Όσοι θέλουν και μπορούν να δράσουν ας το κάνουν. Με αλήθεια αυτή τη φορά γιατί από ψέματα χορτάσαμε.

Υ.Γ. Καλό κουράγιο και δύναμη σε όλους…

 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top