Λάθη εγκληματικής απεικόνισης

Η διοιητική ανυπαρξία, ένα αγωνιστικό τμήμα έρμαιο, λάθη αδιόρθωτα το καλοκαίρι και τον χειμώνα, ομάδα-“γυμνή” σε καίριες θέσεις και φθηνά κολπάκια για το “διαίρει και βασίλευε”

Ηρακλής, Ποδόσφαιρο

Ενα παιχνίδι εντός έδρας με τον Παναιτωλικό. Το παίρνεις και έχεις την άνοδο. Αυτό έγινε την προηγούμενη σεζόν. Στη διάρκεια της τρέχουσας, δεν ήταν ένα το παιχνίδι της ανόδου, αλλά: όσο -στη διάρκεια των play offs- οι άλλες ομάδες έκαναν “δώρα” στον Ηρακλή με τα αποτελέσματα στα δικά τους παιχνίδια, τόσο ο Ηρακλής δεν μπορούσε να κερδίσει. Δεν τα πήρε, δεν πήρε την άνοδο.

Και στο κάτω-κάτω, οι έχοντες παρακολουθήσει ματς σε αυτή τη σεζόν προβαίνουν στην ίδια, κοινή διαπίστωση. Το επίπεδο ήταν τόσο μέτριο που μια στοιχειωδώς εμπλουτισμένη ορθολογικά ομάδα να είχε κάποιος (σε όλα τα επίπεδα) από διοίκηση μέχρι αγωνιστικό τμήμα, η άνοδος δεν θα χανόταν.

Δεν είναι μόνο το ότι δεν κέρδιζε ο Ηρακλής. Είναι (χωρίς παρεξήγηση για καμία ομάδα απλώς είναι ταπεινή άποψη που προέρχεται από τα παιχνίδια) και το ποιους δεν κέρδιζε. Να βλέπεις τα παιχνίδια και να καταλαβαίνεις ότι -αν όχι όλα, αλλά τα περισσότερα- ήταν υπόθεση μιας πάσας απλής, απλούστατης για να μπει ένα γκολ και να πάρει τη νίκη, ήταν υπόθεση μιας στοιχειώδους συγκέντρωσης στην άμυνα για να μην δεχτεί γκολ. Μετά από κάθε -σχεδόν- παιχνίδι, η ίδια εικόνα, η ίδια απορία, ο ίδιος εκνευρισμός.

Δύο χρόνια σε αυτή την κατηγορία, τρομερά λάθη σε τέσσερις μεταγραφικές περιόδους και μία ίδια, προκλητική διοίκηση που αντί να ψάξει να διορθώσει τα εγκληματικά της λάθη έψαχνε τρόπο για να καλυφθεί με ανυπόστατες δικαιολογίες, παίζοντας με τον Ηρακλή στο “διαίρει και βασίλευε”. Εγκλήματα.

Μια διοίκηση που αφού αρχικά, οδήγησε τον εαυτό της στην αυτοαναίρεση κατέληξε στη διοικητική ανυπαρξία, αφήνοντας τον Ηρακλή μόνο του. Εκμεταλλευόμενη στυγνά την αγάπη των φίλων του Ηρακλή για την ομάδα που κατέληγαν να βάζουν πλάτη, οικονομικά, στη διάρκεια της σεζόν.

Είτε με τον επιχειρηματία του καλοκαιριού, είτε με τη βαλίτσα του χειμώνα, είτε με τα κουπόνια της οικονομικής ενίσχυσης, είτε με τον έναν τρόπο, είτε με τον άλλον.
Κι αντί να πατήσει πάνω σε αυτό, αντί να πει το στοιχειώδες “ευχαριστώ” και να σκύψει το κεφάλι, να δουλέψει, να παλέψει για τον σύλλογο, έβγαινε δημοσίως και έλεγε ότι… “έχει μείνει μόνος”. Αυτός που άφησε τον Ηρακλή μόνο. Οχι ο Ηρακλής αυτόν.

Από μόνοι τους να διαιρέσουν τον κόσμο και να βάζουν τους μεν, να τα έχουν με τους δε.

Τα παραδείγματα; Πολλά. Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά, η ανακοίνωση που είχε βγει για τα έσοδα από το παιχνίδι Κυπέλλου στο Καυτανζόγλειο. Λάθη. Εγκλήματα.

Πριν πάμε σε ζητήματα που αφορούν στον σχεδιασμό και επειδή θα γίνει αναφορά και σε παίκτες, να σημειωθεί κάτι: είναι δεδομένο και όλοι το γνωρίζουν ότι η διοίκηση άφησε έρμαιο το αγωνιστικό τμήμα. Είναι επίσης δεδομένο ότι οι παίκτες, οι προπονητές δεν ήθελαν πια άλλο να… τους υπόσχονται πράγματα, με άλυτα, βασικά και στοιχειώδη πράγματα της καθημερινής τους ζωής, είτε ως άνθρωποι, είτε ως αθλητές. Αυτό είναι κάτι στο οποίο αναφέρθηκαν αρκετά οι παίκτες. Οι ευθύνες της διοίκησης είναι τεράστιες και τα λάθη και εδώ είναι εγκληματικής αφέλειας.

Από την άλλη όμως, είναι άλλο ένας απλήρωτος παίκτης και άλλο ένας παίκτης που δεν αντέχει στην πίεση. Και μαζί, υπήρξαν συγκεκριμένα ζητήματα που είχαν να κάνουνε με τον σχεδιασμό της ομάδας, τόσο το καλοκαίρι όσο και τον χειμώνα για τα οποία υπάρχει -ως ένα σημείο- διαχωρισμός.

Στον μεταγραφικό σχεδιασμό του καλοκαιριού, ο Ντάριο Ζάχορα ήταν η πρώτη επιλογή αντί του Κιρόφσκι. Και μάλιστα, ο Σίνισα Γκόγκιτς ρωτήθηκε και απάντησε για αυτή την επιλογή. Βέβαια, ο Γκόγκιτς πολύ γρήγορα έφυγε αλλά το πλάνο έμεινε.

Το τι θα έκανε ο Ηρακλής με τον Κιρόφσκι ή με έναν άλλον επιθετικό, κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Αυτό που μπορεί να ξέρει είναι το πώς πήγε αυτό το πλάνο. Ο Ζάχορα σκόραρε για τελευταία φορά στις 16 Φεβρουαρίου, στο εκτός έδρας παιχνίδι του Ηρακλή με τη Δόξα Δράμας.

Και ίσως, για να προλάβουμε κάποιες υποθέσεις εργασίας, να σημειωθεί ότι ο Κροάτης, την προηγούμενη σεζόν με τον Εργοτέλη είχε οχτώ γκολ σε 32 συμμετοχές και τώρα με τον Ηρακλή, είχε ένα γκολ παραπάνω, εννιά δηλαδή, πάλι σε 32 συμμετοχές.

Ομως… Ο Ζάχορα ήταν χωρίς γκολ για 14 παιχνίδια! Χωρίς γκολ, ο βασικός επιθετικός της ομάδας. Κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά και έχει και σημασία. Ειδικά όταν σε αυτά τα 14 παιχνίδια είναι όλα τα σημαντικά, και στην κανονική διάρκεια του Πρωταθλήματος και στη διάρκεια των play offs.

Το προηγούμενο καλοκαίρι έγινε (επίσης χωρίς να υπάρχει λόγος) ολόκληρο θέμα με τον Χουάντερσον και η ομάδα πρόσθεσε -από μόνη της- ένα ακόμη πρόβλημα στην πλάτη της. Λες και ήταν σίγουροι ότι θα αποκτούνταν τόσο… φλογοβόλοι ξένοι που δεν θα ήξερε ο εκάστοτε προπονητής (με τον περιορισμό που υπάρχει) ποιον να πρωτοβάλει στην εντεκάδα.

Στην άμυνα, επίσης το καλοκαίρι, αποκτήθηκε -πολύ γρήγορα μάλιστα- συγκεκριμένος παίκτης για να είναι ο έμπειρος των μετόπισθεν και δίπλα του να καθοδηγούνται οι υπόλοιποι, δηλαδή ο Παπαστεριανός, ο Κοντέων, ο Σαββίδης και ο Κραγιόπουλος. Ο Μπριλάκης όμως, περί ου ο λόγος, δεν δικαίωσε σε καμία περίπτωση το πλάνο.

Με εξαιρετικά ασταθή παιχνίδια, που σε έκανε ακόμη περισσότερο να απορείς γιατί ο Ηρακλής κινήθηκε τόσο γρήγορα, είχε μόνο επτά συμμετοχές και μετά από το εκτός έδρας παιχνίδι με τον Τύρναβο (στις 18 Οκτωβρίου, σημειώστε την ημερομηνία θα έχει ενδιαφέρον) αποχώρησε.

Σε ό,τι αφορά στον Ονουάτσι; Δυστυχώς, και εκεί τα πράγματα είναι γνωστά. Ο Νιγηριανός έβαλε το πρώτο του γκολ στην 13η του συμμετοχή, στις 13 Ιανουαρίου, στο εκτός έδρας παιχνίδι του Ηρακλή με τον Εθνικό Γαζώρου. Και -πάλι δυστυχώς- εκείνο το γκολ δεν ήταν η αρχή μιας άλλης -δικής του- πορείας.

Παρέμεινε το ίδιο (για το βιογραφικό του) αρνητικός. Εκανε 24 παιχνίδια και έβαλε μόνο τρία γκολ. Δεν είναι όμως μόνο τα γκολ, είναι και το ότι σε ελάχιστες στιγμές μέσα σε παιχνίδια, μπορεί να τον θυμηθεί κάποιος για κάτι που έκανε.

Κι άντε (νέα υπόθεση εργασίας) να πει κάποιος ότι “μεταγραφικός σχεδιασμός είναι, λάθη γίνονται”. Σωστό. Δυστυχώς όμως, παρά το ότι τα λάθη, τα κενά και οι ελλείψεις “κραύγαζαν”, δεν διορθώθηκαν ποτέ. Ούτε στην ευκαιρία που είχε ο Ηρακλής, στη μεταγραφική περίοδο του χειμώνα.

Ο Ηρακλής ήξερε π.χ. λίγο μετά τα μέσα Οκτωβρίου (η ημερομηνία που λέγαμε) ότι θα χρειαστεί αμυντικό. Και σίγουρα θα χρειαστεί και επιθετικό. Φαινόταν τι γόινεται με τον Ζάχορα, φαινόταν τι γίνεται με τον Ονουάτσι. Το τι έγινε τον χειμώνα, είναι επίσης γνωστό, χώρια που αποκτήθηκε και παίκτης… χωρίς δικαίωμα συμμετοχής.

Για την άμυνα αποκτήθηκε ο Κουρδάκης (ήταν ανέτοιμος γιατί είχε καιρό να παίξει) που έκανε όλο κι όλο οχτώ συμμετοχές χωρίς να είναι σε καμία(!) βασικός.Για την επίθεση αποκτήθηκε, με εγκωμιαστικά λόγια από τον Ογιος, ο Σκόρτσα (εμφανώς ανέτοιμος, επίσης), ο οποίος άρχισε να παίζει -ουσιαστικά βασικός- από τις 11 Μαϊου και μετά!

Ναι μεν, είχε και ένα παιχνίδι βασικός νωρίτερα (στην Καρδίτσα) αλλά από τις 11 Μαϊου και μετά, έκανε τρία σερί παιχνίδια ως βασικός. Οπως και να έχει, ο Σκόρτσα που έβαλε δύο γκολ σε 13 συμμετοχές, δεν έκανε κανένα 90λεπτο, δεν έκανε δηλαδή κανένα ολόκληρο παιχνίδι.

Αρα, ο Ηρακλής τον χειμώνα, δεν διόρθωσε τα λάθη, ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση. Και όχι μόνο αυτό, αποχώρησε και ο Γιάρολιμ. Και τριγύρω, οι άλλες ομάδες έπαιρναν παίκτες. Δεν είναι πάντα δόκιμες οι συγκρίσεις με παίκτες και άλλες ομάδες γιατί υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να κάνουν μια μεταγραφή ουσιαστική. Ομως, κάποιες περιπτώσεις είναι ενδεικτικές. Ο Ηρακλής Ψαχνών, τον Μπουμάλ, τον χειμώνα τον πήρε. Μπήκε κι άρχισε να παίζει σχεδόν αμέσως, από τις 12 Ιανουαρίου. Μέχρι τώρα, έχει 23 συμμετοχές, από αυτές οι 22 βασικός, έχει 14 90λεπτα και πέτυχε 10 γκολ.

Για τον χειμώνα, μια παρένθεση αρκετά σημαντική. Θα είχε ενδιαφέρον η διοίκηση κάποια στιγμή να μας πει -και αν μπορεί να το αποδείξει και με κάποιο χαρτί, ε;- αν ο Ηρακλής μπορούσε να κάνει μεταγραφές από την πρώτη μέρα του Ιανουαρίου. Προς το παρόν, κλείνει η παρένθεση.

Κι όλα αυτά, ζητώντας το μίνιμουμ στη μεταγραφική περίοδο του χειμώνα. Να αποκτηθούν δύο παίκτες που θα καλύψουν τα λάθη του καλοκαιριού. Οχι κάτι παραπάνω, που προφανώς και αυτό αναγκαίο ήταν με τον μεγάλο αριθμό παιχνιδιών. Κι έτσι, όταν θα έρθουν τα ανεπιθύμητα (είτε τραυματισμοί, όπως του Μπάμπα ή του Λίμα ή του Τάι ή του Σιατραβάνη) θα ψάχνεις να βρεις λύσεις.

Ο Ηρακλής εν τέλει, έκανε μια σεζόν όπου οι δύο του πλάγιοι μπακ και ένας μέσος που έπρεπε ώρες-ώρες να τα κάνουν όλα, είχαν τις περισσότερες συμμετοχές. Ο Πουρτουλίδης είχε 35, ο Κοντοδήμος 35 και ο Μπουκουβάλας 33.

Μία σεζόν στην οποία η διοίκηση έκανε λάθη εγκληματικής για την ιστορία του Ηρακλή αφέλειας. Για πολλοστή φορά να αναφέρουμε: χωρίς σχεδιασμό το καλοκαίρι.

Από πού θα βρεθούν τα λεφτά. Πώς θα καλυφθούν οι τρύπες, πώς δεν θα ανοίξουν νέες, πώς θα νιώθουν ασφάλεια οι παίκτες, πώς θα νιώθει προστασία η ομάδα, δεκάδες πώς, δεκάδες γιατί. Κι όχι μόνο τα άφησε όλα αναπάντητα αλλά ήθελε με δημόσιες τοποθετήσεις να αποπροσανατολίσει, είτε με το “διαίρει και βασίλευε”, είτε με τα plan b που δεν εμφανίστηκαν ποτέ, είτε με παντελή άγνοια συσχετισμών σε ώρες σημαντικών αποφάσεων, όπως έγινε όταν άλλαξε η απόφαση για τρεις θέσεις ανόδου και έγινε δύο συν μία θέση μπαράζ.

Και εκτός όλων των άλλων, προσφάτως, άφησε αυτή η ίδια διοίκηση να επανέλθει στην ειδησεογραφία αυτή η εφιαλτική φωτογραφία των γραφείων της ΕΠΟ απ’ έξω και να αφήσει, αυτή η ίδια διοίκηση με την ανυπαρξία της, κάποιους να (ξανα)βάλουν στο στόμα τους τη λέξη “αδειοδότηση”.

Αυτή η φωτογραφία που συνόδευε συχνά-πυκνά τις αναφορές για το τι γίνεται με τις αποφάσεις πίσω από τις κλειστές πόρτες. Με τις αδειοδοτήσεις, με τους φακέλους και με τις επιτροπές. Σε εκείνον τον χώρο που -και εκεί- κατέβηκε ο κόσμος του Ηρακλή, με κάθε μέσο, αντιμετωπίζοντας και εκεί, στην Αθήνα, τις δυνάμεις καταστολής για τα σχέδια.
Βέβαια, όλα εκείνα για αυτή τη διοίκηση είναι άγνωστα.

Οπως άγνωστο αποδεικνύεται ότι της είναι και στην πράξη το μεγαλείο του Ηρακλή. Δεν το υπηρέτησε, το μίκρυνε κιόλας. Δεν έμαθε ποτέ. Δεν το υπερασπίστηκε ποτέ. Κι αλήθεια, πώς κατάφερε αυτή η διοίκηση να κάνει αυτά τα ανοίγματα, μέσα σε δυόμιση χρόνια κι ενώ μόνο αυτή τη σεζόν τα στάνταρντ έσοδα που είχε, ήταν τουλάχιστον 500.000 ευρώ, είναι κάτι που -επιτέλους, το έχουμε απευθύνει πολλάκις το ερώτημα- καλείται να αποδείξει.

Σχετικά Άρθρα

Το «πόρισμα» του ελέγχου για Σορούρ και η δεύτερη εταιρεία του

Ποδόσφαιρο

Back to Top