Αυτοί ευθύνονται για την αποτυχία

Ο Δημήτρης Βλάχος καταθέτει την άποψή του για τους βασικούς υπεύθυνους της φετινής αποτυχίας.

Όταν μία ομάδα αποτυγχάνει παταγωδώς, οι πρώτοι που μπαίνουν στο κάδρο της κριτικής είναι οι ποδοσφαιριστές. Αυτοί παίζουν, αυτοί καθορίζουν το αποτέλεσμα ενός αγώνα. Στην περίπτωση όμως του Ηρακλή, δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Σαφώς και έχουν ευθύνες οι ποδοσφαιριστές, ωστόσο υπάρχουν άλλοι που πρέπει να επωμιστούν το μεγαλύτερο φορτίο της αποτυχίας, με την ακόλουθη σειρά.

1. ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: Ό,τι έκανε από τον Οκτώβριο και έπειτα, ήταν λάθος. Το καλοκαίρι προσπάθησε να δημιουργήσει μία ομάδα που είχε τις προϋποθέσεις για να τερματίσει πρώτη στο πρωτάθλημα. Ικανοποίησε σε πολύ μεγάλο βαθμό τις απαιτήσεις του Γκόγκιτς και έφερε στην Θεσσαλονίκη παίκτες με βιογραφικό που έπειθε για τα δεδομένα της Football League. Από τον Οκτώβριο όμως και έπειτα, όταν και έπρεπε να στηρίξει την επένδυση του καλοκαιριού, δικαίωσε όσους υποστήριζαν ότι έχτισε παλάτι στην άμμο. Ο κόσμος κάλυψε την τρύπα των 500.000 ευρώ για το οποίο μίλησε το καλοκαίρι αυτός και ο Ασφαλτίδης, ωστόσο αποδείχθηκε στην πράξη ότι είτε δεν γνώριζαν το πραγματικό άνοιγμα, είτε είπαν ψέματα στην γενική συνέλευση. Διότι δεν νοείται η ομάδα να είναι απλήρωτη από τον Οκτώβριο και να παίρνει οξυγόνο από τα λεφτά που έβαλαν Ηρακλειδείς και τα οποία δεν υπολόγιζε κανείς. Δεν ήταν όμως μόνο η αδυναμία του στον οικονομικό τομέα. Το φιάσκο με τους Ιρανούς, η απομάκρυνση όλων όσων πήγαν κοντά στον Ηρακλή για να βοηθήσουν την ομάδα, η αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων για να καλύψει τις γκάφες του, οι άστοχες τοποθετήσεις του (για παράδειγμα το… “δεν υπάρχει μία”, λίγα 24ωρα πριν την έναρξη των πλέι οφς), τα δεκάδες ψέματα, η μη ενίσχυση της ομάδας τον Ιανουάριο, ήταν ορισμένα από τα στοιχεία που συνθέτουν το παζλ της διοίκησης Παπαδόπουλου τη φετινή περίοδο.

2. ΣΙΝΙΣΑ ΓΚΟΓΚΙΤΣ: Πέρσι άφησε πολύ θετική δείγματα στο μικρό διάστημα παρουσίας του και ορθώς συνέχισε στον κυανόλευκο πάγκο. Στο χτίσιμο όμως της ομάδα απέτυχε παταγωδώς. Πήρε πάνω του την απόφαση για τον σέντερ φορ της νέας ομάδας. Άνοιξε την πόρτα της εξόδου στον (όχι εντυπωσιακό, αλλά αποτελεσματικό) Κιρόφσκι, απαίτησε την έλευση του Ζάχορα και ήταν αρνητικός σε κάθε πρόταση απόκτησης ενός ακόμη φορ, αν και υπήρξαν επαφές με τον Σουάνη και τον Μαραγκουδάκη (χωρίς φυσικά να γνωρίζουμε πώς θα τους πλήρωνε και αυτούς η ΠΑΕ). Από την προετοιμασία, ο Κροάτης έδειξε ότι διαθέτει ποιότητα (το φανερώνει και το βιογραφικό του), ωστόσο παρέπεμπε περισσότερο σε βετεράνο ποδοσφαιριστή. “Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, θα ανοίξει ο παίκτης”, διαβεβαίωνε ο Γκόγκιτς. “Δεν μπορεί να κάνει λάθος ο Γκόγκιτς για την θέση που γνωρίζει καλύτερα από όλους μας και δη για ένα παίκτη που είχε και πέρσι”, λέγαμε όλοι τότε. Δυστυχώς όμως ο Ζάχορα δεν “άνοιξε” ποτέ και με εξαίρεση ορισμένες στιγμές που απέδειξε την εκτελεστική του δεινότητα, θα περάσει στην ιστορία ως μία άκρως αποτυχημένη επιλογή. Ως τέτοια λογίζεται και η απόκτηση του Μπριλάκη, ενός στόπερ που… δεν έκοβε ούτε με βαλέ. Ο Γκόγκιτς απέτυχε στις επιλογές που αφορούσαν τις δύο πιο σημαντικές θέσεις στην ενδεκάδα μίας ομάδας Football League. Και ενώ είχε στα χέρια του δύο “σίγουρες” επιλογές από πέρσι (Νατσούρας και Κιρόφσκι), μπήκε στην διαδικασία να φέρει δύο παίκτες που τον εξέθεσαν ανεπανόρθωτα.

3. ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ: Το καλοκαίρι δέχτηκε να βάλει δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Και τεχνικός διευθυντής και γενικός αρχηγός. Ήταν δηλαδή ταυτόχρονα και κάτω τον προπονητή (ως γενικός αρχηγός) και πάνω από τον προπονητή (ως τεχνικός διευθυντής). Ήταν και φίλος με τους παίκτες (ως γενικός αρχηγός) και “επόπτης” τους (ως τεχνικός διευθυντής). Αν κριθεί μόνο ως γενικός αρχηγός, του αξίζουν συγχαρητήρια, διότι από ένα σημείο και έπειτα πάλευε μόνος του. Αυτός έπρεπε να ασχοληθεί από το πιο ασήμαντο, μέχρι το πιο σημαντικό, διότι πολύ απλά δεν υπήρχαν άλλοι κοντά στην ομάδα. Ως τεχνικός διευθυντής όμως απέτυχε οικτρά. Το καλοκαίρι όφειλε να διαπιστώσει την γύμνια της ομάδας στις δύο καίριες θέσεις και να απαιτήσει την απόκτηση παικτών. Μπορεί ο Γκόγκιτς να μην ήθελε επιθετικό, ωστόσο ο τεχνικός διευθυντής όφειλε να τον επιβάλλει για να μην μείνει η ομάδα με τον Ζάχορα και τον -εκτός πλάνων- Χιονίδη. Το ίδιο ισχύει και για το στόπερ. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και τον Ιανουάριο. Ακόμη και αν ίσχυε η δικαιολογία ότι ο Όγιος δεν μας άφηνε να κάνουμε μεταγραφές (αμφιβάλλουμε αν η ομάδα είχε δικαίωμα μεταγραφών μέχρι τις 28 Ιανουαρίου, όταν και εμφανίστηκε η βαλίτσα των 125.000 ευρώ), ο Τσαλίκης όφειλε να επιβάλλει την γνώμη του και όχι να “κρυφτεί” πίσω από τα “θέλω” ή “δεν θέλω” του προπονητή.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top