Στον Μάνταλο όμως δεν ασκείται αυτεπάγγελτα δίωξη

Είναι “μορφή” και “είδος βίας» αυτό που ασκεί ο διαιτητής δείχνοντας τέσσερα καθυστερήσεων, ο διαιτητής όμως μπορεί να παρεκτραπεί ελεύθερα χωρίς να του ασκηθεί αυτεπάγγελτα δίωξη

Ηρακλής, Ποδόσφαιρο

Οταν συλλαμβάνουν κόσμο στα γήπεδα, απειλούνται διαδικασίες ασκήσεων διώξεων αυτεπάγγελτα. Αυτό όμως ισχύει -μόνο και πάντα- για τον κόσμο. Για τους φιλάθλους. Γιατί, εδώ και χρόνια, οι κρατούντες, οι προύχοντες και οι έχοντες την εξουσία έτσι έχουν μάθει να κάνουν. Να δρομολογούν τη βία μονόδρομα. Και όχι αμφίδρομα.

Να θεωρούν ότι η βία έχει ένα πρόσωπο και εκφράζεται μονοτρόπως και όχι ποικιλλοτρόπως. Και αυτό είναι ένα μεγάλο κόλπο του συστήματος. Δεν είναι λάθος, είναι κόλπο. Αν ήταν λάθος θα γινόταν μία φορά. Δύο-τρεις. Θα σταματούσε. Οσο όμως επαναλλαμβάνεται δεν είναι λάθος.

Είναι κόλπο. Να προμηθεύει συνεχώς την κοινή γνώμη με εικόνες από έκτροπα. Και να κάνει την κοινή γνώμη να νιώθει… υποχρεωμένη να αποδοκιμάζει. Χωρίς να ψάχνει. Χωρίς να αναρωτιέται τι και πώς.

Μέσα σε ένα γήπεδο όμως δεν είναι μόνο ο κόσμος. Είναι και άλλοι. Είναι οι προπονητές, είναι οι παίκτες, είναι οι παράγοντες, είναι οι αστυνομικοί, είναι σαφώς και οι διαιτητές.
Κανείς από όλους αυτούς δεν κινδυνεύει, όπως και όσο, κινδυνεύει ο φίλαθλος.

Κανείς από όλους αυτούς, όταν παράγει βία δεν κινδυνεύει με δίωξη αυτεπάγγελτα. Γιατί και αυτοί παράγουν βία αναλόγως με τις συμπεριφορές τους, τη νοοτροπία τους, τις αποφάσεις τους.

Ο Μάνταλος π.χ. προκαλεί απροκάλυπτα το κοινό αίσθημα με την απόφασή του να δείξει τέσσερα λεπτά καθυστερήσεων στο παιχνίδι του Ηρακλή με τον Ολυμπιακό Βόλου. Κι αυτό είναι μορφή βίας. Αύριο-μεθαύριο, κανείς από όλους όσοι δεν ήταν στο Καυτανζόγλειο δεν θα ασχοληθεί με το πόσα λεπτά καθυστερήσεων έδειξε αυτός ο διαιτητής. Ισα-ίσα που μπορεί και να θεωρηθεί… γραφική μια τέτοια παρατήρηση.

Δεν είναι π.χ. φάση που θα μπει στα high lights του παιχνιδιού. Κανείς δεν θα ασχοληθεί με αυτό. Με τον κόσμο όμως που θα είναι “μπουρινιασμένος” στην κερκίδα θα ασχοληθεί η ευαισθησία της κοινής γνώμης γιατί αυτό θέλουν οι φορείς. Να ασχοληθείς με τον “μπουρινιασμένο” κόσμο, αυτόν να βάλεις στο στόχαστρο και στο “μικροσκόπιο” και όχι τον κάθε Μάνταλο.

Λίγες ώρες μετά το τέλος του παιχνιδιού στο Καυτανζόγλειο, πήγαινε προς το τέλος του και ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ. Εκεί, ο Κάιπερς, ο διαιτητής του αγώνα, έδειξε καθυστερήσεις πέντε λεπτά. Σε ένα παιχνίδι δηλαδή που στο β’ μέρος δεν προλάβαινες να μετρήσεις τον ποδοσφαιρικό ρυθμό και όχι τις καθυστερήσεις, ο έξτρα χρόνος ήταν ένα λεπτό παραπάνω (!!!!!) από τα τέσσερα λεπτά που έδειξε ο Μάνταλος σε ένα παιχνίδι στο Καυτανζόγλειο που στο β’ μέρος δεν προλάβαινες να μετρήσεις τις διακοπές από τον ποδοσφαιρικό ρυθμό.

Σε ένα παιχνίδι που οι διακοπές στο β’ μέρος ήταν τουλάχιστον στο δεκάλεπτο, ο Μάνταλος έδειξε τέσσερα λεπτά έξτρα χρόνου και στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ που το παιχνίδι δεν σταματούσε, ο διαιτητής έδειξε πέντε λεπτά.

Για κάποιους βέβαια, το πεντάλεπτο στον τελικό ήταν υπερβολική υπόδειξη, λόγω ρυθμού αγώνα, η σύγκριση όμως των δύο αποφάσεων (μέσα σε λίγες μόνο ώρες) καταδεικνύει από πόσα πράγματα, και από ποιους ανθρώπους, μπορεί να αλλάξει ένα παιχνίδι.

Και, κατά σύμπτωση, η Ρεάλ ισοφάρισε στον έξτρα χρόνο και πήρε το Κύπελλο στην παράταση.

Τώρα βέβαια, έξυπνα, μπορεί να πει κάποιος: έτσι όπως έπαιζε ο Ηρακλής με τον Ολυμπιακό Βόλου δεν θα έβαζε γκολ όσες καθυστερήσεις κι αν έδινε ο Μάνταλος. Αυτή όμως, η εξαιρετικά απλουστευμένη υπόδειξη δεν έχει θέση, όχι γιατί στην πράξη μπορεί να ισχύει, ως υπόθεση εργασίας. Ναι, μπορεί να ισχύει. Ο Ηρακλής έπαιζε άθλια και ενδεχομένως να μην έβαζε γκολ, όσες καθυστερήσεις κι αν υποδεικνύονταν. Από την άλλη όμως, άθλια απόδοση είχε και ο Ολυμπιακός Βόλου. Αρα;

Επίσης, η παραπάνω υπόθεση εργασίας δεν έχει θέση διότι δεν έχει καμία, μα καμία σχέση με τη δουλειά που έχει να κάνει ο Μάνταλος και κατά πόσο την κάνει σωστά.

Τι σχέση έχει το πώς παίζουν οι ομάδες με την προκλητικά λανθασμένη απόφαση του Μάνταλου. Και για το λάθος του Μάνταλου -που είναι «μορφή βίας» στον αγωνιστικό χώρο- δεν θα τιμωρηθεί και δεν θα ασκηθεί στον διαιτητή, αυτεπάγγελτα, καμία δίωξη.

Αν όμως, ένας φίλαθλος στην κερκίδα ανεβάσει “θερμοκρασία” με αυτή την προκλητικά λάθος απόφαση του διαιτητή, κινδυνεύει. Ο φίλαθλος θα πρέπει να φροντίσει να μην παρεκτραπεί, ο διαιτητής όμως όχι. Αλλος άνθρωπος ο ένας, άλλος ο άλλος.

Κι εδώ δεν μιλάμε για μία απόφαση που είναι “απόφαση στιγμής”. Δεν είναι μία απόφαση πάνω στη φάση που λέμε, “δεν είχε καλή θέση”. Μιλάμε για μία απόφαση που έχεις όλο τον χρόνο να τη σκεφτείς. Εχεις όλο τον χρόνο να σκεφτείς ότι “κανά πεντάλεπτο η διακοπή για τη φωτιά”, «από μισό λεπτό οι αλλαγές στο β΄μέρος”, “πέντε-έξι φορές διακόπηκε το παιχνίδι με πεσμένους παίκτες”, τα προσθέτεις και τα βγάζεις… τέσσερα;;;;;

Η πρόκληση είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Προσφάτως, μέσα στην έδρα της, η Μπαρτσελόνα έχασε το πρωτάθλημα από την Ατλέτικο. Πολύς κόσμος από τους φιλάθλους της Μπαρτσελόνα χειροκρότησαν τον αντίπαλο για την επιτυχία του, σε μια υπέροχη, εξαιρετικά όμορφη, «ποτισμένη» με τα ιδεώδη του αθλητισμού, εικόνα. Και βεβαίως, ενστικτωδώς, άρχισαν τα σχόλια του στυλ… “μαθήματα ποδοσφαιρικού πολιτισμού”.

Σωστό. Καμία διαφωνία. Και για να μην παρεξηγηθεί τίποτε από τα παραπάνω (ή και τα ολίγα, παρακάτω, που ακολουθούν) αυτός είναι ο μονόδρομος στον αθλητισμό. Αυτό είναι το μεγαλείο το αθλητισμού και προφανώς ο υπογράφων δεν παρεκκλίνει καθόλου από αυτό. Απολύτως καλοδεχούμενο και κατακριτέα οποιαδήποτε μορφή ακραίας, και γενικώς, βίας.

Μόνο μία παρατήρηση: δίπλα στα σχόλια για τα “μαθήματα ποδοσφαιρικού πολιτισμού”, ξεχνάμε να προσθέσουμε κάτι πολύ σημαντικό. Το εξής: σε τι περιβάλλον είναι μεγαλωμένοι αυτοί που χειροκροτούν, τι νόμοι το διέπουν και πόσο εφαρμόζονται. Διότι όταν νιώθεις ότι σε σέβεται το σύστημα και ότι η ισονομία διέπει τις αποφάσεις, είναι πολύ πιο εύκολο να ακολουθήσεις και να εκπέμψεις πολιτισμό.

Κι επειδή αναφερθήκαμε στη… διαφορετική αντιμετώπιση που έχουν οι άνθρωποι των γηπέδων μεταξύ τους, μπορεί να πει κάποιος ότι κι ο διαιτητής, στο συγκεκριμένο ο Μάνταλος, έχει τα δικά του θεσμικά όργανα που τον ελέγχουν και μπορούν ή όχι, να τον τιμωρήσουν. Μάλιστα. Μην πάμε μακριά για το ποιοι είναι σε αυτές τις επιτροπές, τι αποφάσεις έχουν παρθεί στο παρελθόν, βαθμολογίες παρατηρητών κ.λ.π.

Ας μείνουμε σε μία ερώτηση: πιστεύει αλήθεια κάποιος ότι τα όσα απασχόλησαν τις παραπάνω γραμμές (υπερβολικά ή όχι, είναι δικαίωμα του καθενός να τα κρίνει) θα απασχολήσουν κάποια πειθαρχική (τους) επιτροπή;

Για το εξωφρενικό (ταπεινή άποψη) του πράγματος με τις καθυστερήσεις του Μάνταλου στο πρόσφατο παιχνίδι ασχοληθήκαμε εκτενώς τώρα.

Για πολλοστή φορά όμως να τονίσουμε ότι προφανώς και το μείζον πρόβλημα στη σεζόν του Ηρακλή δεν είναι ο (όποιος) Μάνταλος. Για πολλοστή φορά να τονίσουμε ότι η διοικητική ανυπαρξία του Ηρακλή είναι αυτή που δίνει χώρο στον καθένα να κάνει ό,τι θέλει.

Τα εγκληματικά τραγικά λάθη της διοίκησης του Παπαδόπουλου άφησαν την ομάδα “γυμνή” σε όλα τα επίπεδα. Από τα κέντρα αποφάσεων, από τα ανοίγματα, από τους παίκτες που έχουν λαμβάνειν, από, από, από… Και μαζί, μέσα στο γήπεδο, σε ένα Πρωτάθλημα πολύ μέτριου επιπέδου, ένας στοιχειώδης νορμάλ σχεδιασμός, θα έφερνε τον Ηρακλή, γρήγορα, σε θέση ισχύος. Τόσο το καλοκαίρι όμως, όσο και τον χειμώνα, δεν δόθηκε λύση ούτε στην επίθεση, ούτε στην άμυνα. Και έκαναν όλοι ό,τι ήθελαν χωρίς η ομάδα να έχει την ισχύ να ακολουθήσει στο γήπεδο τη δυναμική του κόσμου.

Σχετικά Άρθρα

Το «ευχαριστώ» του Καρακώστα για τη μεταγραφή του στην TuS Koblenz

Ποδόσφαιρο

Back to Top