Πίσω από τους Μαντάκηδες, τους Θάνους και τους Κουτσοσπύρους

Η διοικητική ανυπαρξία του Ηρακλή αφήνει την ομάδα έρμαιο στις διαθέσεις του καθενός γιατί κάποιοι είναι ελάχιστοι για το μέγεθος του συλλόγου

Είναι εξωφρενικό το πέναλτι που δίνει ο Μαντάκης στον Βόλο, στις καθυστερήσεις του αγώνα του Ηρακλή με τον Ολυμπιακό Βόλου, απόφαση εξοργιστική και ικανή να καθορίσει 100% –λόγω χρόνου- το αποτέλεσμα ενός ματς.

Είναι αδιανόητο αυτό που κάνει -και προσβάλει τον κοινό νου- ο Παππάς στο παιχνίδι του Ηρακλή με τα Ψαχνά εκτός αν είναι ο… γιατρός του αγώνα και όχι ο διαιτητής. Εκτός κι αν μπορεί να δει μέσα στον… οπίσθιο μηριαίο του Σιατραβάνη και να διαπιστώσει ότι ο παίκτης τον κοροϊδεύει.

Τι φάση, ε; Ο Παππάς –με το υπεροπτικό ύφος ενός διαιτητή Σούπερ Λίγκα- να πηγαίνει την ώρα που ο Σιατραβάνης γίνεται αναγκαστικά αλλαγή και να τον πιάνει για να κάνει… πιο γρήγορα. Διότι, αυτόν τον διαιτητή δεν μπορεί να τον… κοροϊδέψει κανείς. Αγνωστο βέβαια, αν ο Παππάς ενημερώθηκε εκ των υστέρων ότι ο Σιατραβάνης από τότε δεν έχει παίξει. Ναι, κ.Παππά, ο Σιατραβάνης ήταν όντως τραυματίας. Πώς έπεσε έξω η εκτίμησή σου;

Αλλά, το… στυλάκι είναι αυτό που μετράει, το ίδιο στυλάκι (απ’ έξω… εμφάνιση κι από μέσα… άνεση) με το οποίο κάνει, στο ίδιο παιχνίδι και ένα χάι-φάιβ με τον Πατσατζόγλου. Κι όλα αυτά καλά είναι.

Ωραίο είναι να θέλει να έχει ένας διαιτητής -με χαλαρό τρόπο- τον έλεγχο ενός αγώνα. Άλλο όμως η οικειότητα με την οποία θέλεις να συμπεριφερθείς σε έναν παίκτη –πουλώντας την άνεση κάποιου που θα «βγάλει» εύκολα το παιχνίδι- και άλλο αυτό που κάνεις σε έναν άλλο παίκτη, και μάλιστα τραυματία. Να του λες να κάνει πιο γρήγορα. Αδιανόητο. Δεν είναι τα ίδια μέτρα και τα ίδια σταθμά της συμπεριφοράς σου. Εκτός κι αν ούτε αυτό το καταλαβαίνει.

Στο Αιγίνιο, ο Ηρακλής έμεινε με εννιά παίκτες με τις αποφάσεις του Θάνου που και αυτός έχει την… άνεση του διαιτητή της Σούπερ Λίγκα το οποίο διανθίζεται πάντα από το υπεροπτικό ύφος ενός που έχει εξουσία σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Αλήθεια: η απόφαση για χρησιμοποίηση διαιτητών Σούπερ Λίγκα σε αυτά τα παιχνίδια με τι έχει να κάνει; Με την εμπειρία; Με τις ικανότητες; Με το ότι είχαν μια πετυχημένη, διαιτητικά, χρονιά; Εκτός κι αν κάποιοι θέλουν να νιώθουν ασφάλεια… γενικώς.

Είναι ένα τεράστιο παλκοσένικο. Σε αυτό πάνω ανεβαίνει κι ο Κουτσοσπύρος με τη δική του ποίηση. Θα μπορούσε βέβαια, ωραία, αντρικά, να βγει, να πει ότι «ο Χουάντερσον δεν με χτύπησε». Δεν τον χτύπησε, τι να κάνουμε τώρα;

Το αν ο Κουτσοσπύρος του χρέωνε του Χουάντερσον πρόθεση για καθυστερήσεις από πριν, είναι άλλο θέμα. Άλλο το ένα και άλλο το τι ακριβώς έγινε στη συγκεκριμένη φάση με την κόκκινη κάρτα που περίσσεψε η διάθεση για παράσταση. Βγαίνεις το λες, «δεν με χτύπησε», τελείωσε. Αντί αυτού, μιλά για εκδιδόμενες, σε μια κορυφαία και προκλητικά άτυχη στιγμή του παίκτη, διότι παλιότερα δεν είχε πράξει ανάλογα πράγματα.

Τι ακριβώς ήθελε να πει με το ότι… ο ίδιος δεν γίνεται η εκδιδόμενη κανενός, κανείς δεν κατάλαβε. Μια… άκρατη μαγκιά αγοραίου ύφους διότι προφανώς… όλοι εμείς είμαστε ανώτεροι από τις γυναίκες του δρόμου. Εμείς οι μάγκες. Οι ανώτεροι. Αυτές είναι του δρόμου. Εκανε κι αυτός το κομμάτι του.

Καταλαβαίνει βέβαια εύκολα κάποιος ότι πιο πολύ μαγκιά έχει να πει ότι «δεν με χτύπησε», ότι «έπεσα κάτω μόνος μου», παρά το να λέει μετά αυτά που είπε.

Το δυστυχές ερώτημα όμως είναι το πού και πώς βρίσκουν γήπεδο όλοι αυτοί. Ή, και αυτοί. Η διοικητική ανυπαρξία του Ηρακλή είναι τόσο μεγάλη που η ομάδα πάει και δεν ξέρει πού και πώς πάει. Ποιος είναι δίπλα, ποιος βοηθά, ποιος το ένα, ποιος το άλλο. Τίποτε. Κανείς. Ό,τι γίνει.

Όπως το καλοκαίρι, όπως αργότερα, πάλι μέσα στο καλοκαίρι, στο Κατσάνειο και τις ημέρες που ακολούθησαν, όπως στη διάρκεια της σεζόν, τόσες φορές, όπως τον Ιανουάριο που ακόμη ο Παπαδόπουλος περιμένει τους Ιρανούς και η ομάδα δεν μπορούσε να κάνει μεταγραφές, όπως στη συνεδρίαση της Football League που κανείς από τη διοίκηση δεν κατάλαβε πώς (από την ψηφοφορία) οι τρεις θέσεις ανόδου έγιναν δύο και μία με μπαράζ, όπως τόσα και τόσα.

Ενας Ηρακλής ανύπαρκτος διοικητικά, ανύπαρκτος στα κέντρα αποφάσεων, με σοβαρά λάθη στις μεταγραφές γίνεται έρμαιο όποιου θέλει να κάνει το κομμάτι του.

Κι αλήθεια, τι να προλάβει να κάνει ο κόσμος; Να ενισχύσει από την κερκίδα, να ενισχύσει οικονομικά, να μπει αυτός ασπίδα στην προστασία της ομάδας, να μαλώνει με τον καθένα από απαγόρευση μετακινήσεων μέχρι οτιδήποτε, να κάνει το ένα, να κάνει το άλλο.

Προφανώς σε μια ευνομούμενη κοινωνία (πολιτική, αθλητική, οτιδήποτε) είναι σαφής ο διαχωρισμός. Δεν θα έπρεπε καν, στο ίδιο κομμάτι της ιστορίας να βρίσκονται όλες οι παραπάνω γραμμές. Εδώ όμως, δυστυχώς, η διοικητική ανυπαρξία αφήνει τεράστια κενά.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top