Μια Πολιτεία που θέλει “όμηρο” τον Ηρακλή

Στις 25 Νοεμβρίου 2013 σε εκείνο το Περιφερειακό Συμβούλιο απλώς “πάγωσε” ένα θέμα που η Πολιτεία το κρατά στο συρτάρι της, αφήνοντας μια “βόμβα” που κινδυνεύει -ανά πάσα στιγμή- να απασφαλιστεί

Από εκείνη το απόγευμα του Νοέμβρη έχουν περάσει -σήμερα, 13 Μαϊου 2014- 169 μέρες. Γιατί όμως να μετράμε την ντροπή με… μέρες;

Στις μέρες θα “κολλήσουν” αυτοί; Στις μέρες; Οταν η ντροπή της Πολιτείας (και φυσικά, δεν έχει να κάνει μόνο με την Περιφέρεια) μετριέται με… χρόνια (πλέον 106 από το έτος, 1908), όταν η ντροπή της Πολιτείας μετριέται με… αιώνα… Στις μέρες θα κολλήσουν;

Στις 25 Νοεμβρίου 2013, μετά από την κινητοποίηση του κόσμου του Ηρακλή και τον γενικότερο ξεσηκωμό, η Περιφέρεια αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί και να πάρει πίσω τους τραγικά επικίνδυνους χειρισμούς της στο θέμα του Γ.Σ. Ηρακλής και -κατ’ επέκταση- στο θέμα της ακίνητης περιουσίας του.

Τραγικά επικίνδυνοι χειρισμοί όχι απλώς για τον ιστορικότερο σύλλογο αλλά -ξεκάθαρα- για την ιστορία της πόλης, του ελληνικού αθλητισμού και της χώρας. (Θυμίζουμε), με τέτοιους χειρισμούς υπήρχε ο κίνδυνος, από τη μια στιγμή στην άλλη να διαγραφεί -ουσιαστικά- ο σύλλογος από τα μητρώα και αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να χαθεί και η ακίνητη περιουσία του Ηρακλή.

Εκείνο το απόγευμα του Νοέμβρη λοιπόν είχε συσταθεί και μια επιτροπή για να μελετήσει το θέμα και να προχωρήσει με ουσιαστικές λύσεις πλέον. Τι έγινε; Τι να γίνει; Το γνωρίζουν όλοι. Τίποτα. Τί-πο-τα.

Το θέμα απλώς “πάγωσε”. Και μπήκε, έτσι “παγωμένο” στο ψυγείο. Ως μια “βόμβα” που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει να απασφαλιστεί. Και να εμφανιστεί -ίσως- μια άλλη πρωία, από μια άλλη πίσω πόρτα, μιας άλλης επιτροπής, από εκεί που κανείς δεν θα μπορέσει να το πάρει χαμπάρι, μια άλλη απόφαση. Ναι, αυτή τη στιγμή το θέμα του Ηρακλή βρίσκεται απλώς στο “συρτάρι”. Δεν έχει “σβήσει” ούτε έχουν εκδιωχθεί τα επικίνδυνα αρπακτικά. Η Πολιτεία όμως έχοντάς το έτσι, ουσιαστικά όμηρο τον Ηρακλή.

Ως υπόθεση εργασίας να (ξανα)βάλουμε στη συζήτηση τις ευθύνες του Ηρακλή. Το ότι είναι ακέφαλος, το ότι έχει χρέη, το τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια, τα χίλια-δυο. Επιτέλους όμως, ποιοι είναι αυτοί που θα δείξουν τον Ηρακλή με το δάχτυλο; Ποιοι είναι αυτοί που στον πιο αδικημένο και στον έχοντα τη σκληρότερη αυτοκριτική σύλλογο της χώρας, θα τολμήσουν -πρώτα- να υποδείξουν τις ευθύνες του Συλλόγου; Ποιοι είναι αυτοί που θα στρουθοκαμηλίσουν για να κρυφτούν πίσω από τα δικά τους λάθη; Τη δική τους αμέλεια, τη δική τους αναβλητικότητα, τη δική τους ολιγωρία;

Το παιχνιδάκι είναι αισχρό -και ίδιο- σε όλα τα επίπεδα εδώ και χρόνια. Το θέμα είναι πώς θα πείσεις την κοινή γνώμη ότι στον Ηρακλή (και μόνο στον Ηρακλή) γίνονταν όργια, στον Ηρακλή (και μόνο στον Ηρακλή) θα πρέπει η ατομική ευθύνη να είναι αλληλένδετη με τη συλλογική (άρα λόγω των ατόμων να την πληρώνει ο Σύλλογος), στον Ηρακλή (και μόνο στον Ηρακλή) υπάρχει ο κακός κόσμος, οι κακοί οπαδοί που δεν μας νοιάζει γιατί ακριβώς διαμαρτύρονται αλλά στοχοποιούνται, συλλαμβάνονται, παραπέμπονται σε δίκες και κάποια στιγμή θα πει η -περίφημη- κοινή γνώμη: “Μα, τι άλλο θέλουν πια και αυτοί;” Αυτό θέλουν; Να κουραστεί να ξαγρυπνά ο κόσμος, ο Σύλλογος και να τα πάρουν όλα; Και να κάνουν -μέρα με τη μέρα- την κοινή γνώμη να φθάσει σε σημείο να πει το “μα, τι άλλο θέλουν πια και αυτοί;”.

Οπως τότε στο ποδόσφαιρο που “αποκάλυψαν” τα πάντα γύρω από τον Ηρακλή χωρίς όμως το σύστημα να αποκαλύψει ποτέ τι γινόταν στις άλλες ομάδες. Παράγοντες άλλων ομάδων μπήκαν στη φυλακή και βγήκαν με εγγύηση. Ηταν όμως μόνο ο Ηρακλής που έπρεπε να πληρώσει. Αλλες ΠΑΕ έμπαιναν σε άρθρα και σβήνονταν τα χρέη ή απλώς “πάγωναν”. Ηταν όμως μόνο ο Ηρακλής που είχε παραβατικά ανοίγματα. Παράγοντες άλλων ομάδων είχαν δοσοληψίες με ανθρώπους κομμάτων εξουσίας. Ηταν όμως μόνο ο Ηρακλής. Αλλες ομάδες και παράγοντές τους περιδιάβαιναν στους διαλόγους για να “κανονιστούν” παιχνίδια χωρίς να τιμωρηθούν ποτέ με την αυστηρότερη των ποινών που επιβλήθηκε στον Ηρακλή.

Ολοι αυτοί όμως με την ιστορία δεν μπορούν να τα βάλουν. Αρα, δεν μπορούν να τα βάλουν με τον Ηρακλή. Είναι περίεργη “ντόπα” η ιστορία. Μόνο αν την έχεις μπορείς να καταλάβεις. Ακόμη κι αυτοί το ξέρουν. Οτι κάποια στιγμή ο Ηρακλής θα σηκωθεί και τότε θα τους καταπιεί. Αυτό φοβούνται. Για αυτό και θέλουν την ομηρία του.

Και είναι περίεργο πράγμα το “πολιτικό κόστος”. Νομίζουν οι προύχοντες ότι έχουν ξεμπερδέψει με αυτό διότι -όσο περνά ο καιρός υπολογίζουν ότι ξεθωριάζει ως έννοια. Ναι, πράγματι, δεν είναι όμως παλιά. Ο κόσμος δεν παρασύρεται εύκολα. Ξεχνάνε όμως κάτι. Σε περιπτώσεις παραγματικής, κατάφωρης και ιστορικά εγκληματικής αδικίας, το “πολιτικό κόστος” δεν είναι αιωρούμενη απειλή. Είναι πραγματικότητα. Κι αυτό, στην περίπτωση του Ηρακλή, το έχουν πάρει όλοι χαμπάρι.

Είναι ξεκάθαρο ότι από αυτά που ταλανίζεται ο Ηρακλής, ταλανίζονται κι άλλες ομάδες, σύλλογοι, φορείς, οργανώσεις, πολιτικά κόμματα. Ναι, φυσικά και πολιτικά κόμματα. Στον Ηρακλή όμως “πέφτει” το βάρος. Γιατί;

Αν δεν είναι η γη, η ακίνητη περιουσία, ποιος άλλος λόγος είναι; Μια γη -στο κέντρο της πόλης- και μια ακίνητη περιουσία που οι άνθρωποι του συλλόγου την απέκτησαν με τον ιδρώτα τους, δεσμεύοντας ακόμη και δικές τους περιουσίες. Ποιο ήταν το “ευχαριστώ”; Να μην μπορέσει ο Ηρακλής να κάνει ποτέ δικό του γήπεδο, παρ’ όλα αυτά όμως να… παραβρίσκεται δυο και τρεις φορές στα… εγκαίνια του. Η κοροϊδία σε όλο της το μεγαλείο.

Τότε, τον προηγούμενο Νοέμβριο, πηγαίνοντας εκεί στην Περιφέρεια το πρωί, έψαχνες να βρεις -αρχικά- που συνεδρίαζε η πρώτη επιτροπή. Ρωτώντας, έφτανες. Σε μια κλειστή πόρτα, λίγο πιο παχιά από το αρχικό της μέγεθος από τα “χέρια” λαδομπογιάς που την είχαν -στα χρόνια- περάσει. Ανοίγοντας για να μπεις, σκεφτόσουν τι μπορεί να βρίσκεται πίσω από τέτοιες κλειστές πόρτες λαδομπογιάς ανά τη χώρα, με τις επιτροπές που παίρνουν εκεί μέσα αποφάσεις.

Μπαίνοντας έβλεπες τα πρόσωπα των μελών που παίρνουν τις αποφάσεις θέλοντας να καταλάβεις ποιοι νιώθουν για το θέμα που μιλάνε και ποιοι όχι. Ποιοι το αντιμετωπίζουν διεκπεραιωτικά και ποιοι όχι. Και σε τύλιγαν περίεργα συναισθήματα γιατί τέτοια θέματα θα έπρεπε να κοινοποιούνται εξ αρχής, δημοσίως, πριν παρθούν οι αποφάσεις. Οχι χωρίς να μάθει τίποτε κανένας. Πίσω από τέτοιες πόρτες, με εκείνο το παλιό το πόμολο, το μπρούντζινο και κάπως σκαλιστό, το -και καλά- κάποτε πολυτελείας και δείγμα κοινωνικού status quo. Πίσω από τέτοιες πόρτες που για να είσαι σίγουρος ότι θα την κλείσεις, για να κουμπώσει η “γλώσσα” πρέπει να τη σπρώξεις γιατί ίσως από τα “χέρια” λαδομπογιάς και την πολυκαιρία να έχει “φουσκώσει” το κούφωμα. Πίσω από τέτοιες πόρτες παίρνονται οι αποφάσεις. Και σε τύλιγαν περίεργα συναισθήματα.

Τότε, τον προηγούμενο Νοέμβριο στις συζητήσεις που γίνονταν είχε γίνει πλήρως αποδεκτό ότι θα πρέπει να βρεθεί λύση με το ΑΦΜ του Συλλόγου για να μπορέσει να λειτουργεί. Να έχει έσοδα. Θα πρέπει να βρεθεί λύση με την απόδοση ατομικών ευθυνών, θα πρέπει να βρεθεί λύση με τη διασφάλιση της ακίνητης περιουσίας απέναντι στα αρπαχτικά, στα “κοράκια” της ιστορίας. Και για αυτό χρειάζεται η βούληση της Πολιτείας. Οχι για την ομηρία αλλά για τη λύση.

Αυτά τα παιχνιδάκια με μια επιτροπή της επιτροπής ενός Υπουργείου, μια υπογραφή που είχε μια εισήγηση την οποία εισηγήθηκε και την παρέπεμψαν λόγω νομικής κατοχύρωσης της επιτροπής με το πρωτόκολλο της βάσης που είχε συστήσει μια άλλη επιτροπή λόγω ενός ελέγχου και η αναβλητικότητα ενός άλλου Υπουργείου που δηλώνει αναρμόδιο από τη στιγμή που ένα εδάφιο σε μια παράγραφο ενός παλιότερου νόμου για την αναδιάταξη είναι δεσμευτικό μόνο αν δεν εισηγηθεί η πλειοψηφία μιας επιτροπής που δεν έχει υφιστάμενη βαθμίδα ανασυγκρότησης, τελειώσανε.

Απλώς, να γνωρίζουν οι κρατούντες, όλοι αυτοί, ότι ο κόσμος ξέρει ότι -αν θέλουν, αν θέλουν, αν θέλουν- η λύση μπορεί να βρεθεί σε μερικά λεπτά της ώρας. Και να τελειώνει και η ομηρία. Κι ακόμη λύση δεν βρήκαν.

Σχετικά Άρθρα

Τέλος στους ασυνείδητους: “Λουκέτο” στην παραλία της Θεσσαλονίκης!

Διάφορα

Back to Top