Η ναφθαλίνη μυρίζει υπέροχα

Η συγκεκριμένη ατάκα που βλέπετε στον τίτλο «φύτρωσε» στο μυαλό μου τη στιγμή που έβλεπα τον Χουάντερσον να αποκρούει το πέναλτι στο ΕΑΚ Βόλου, αλλά και να πραγματοποιεί σταθερές και εξαιρετικές εμφανίσεις με Κέρκυρα και Νίκη Βόλου.

Μόνο που πλέον αυτή την ατάκα περί… ναφθαλίνης τη χρησιμοποίησα και κατά τη διάρκεια της ραδιοφωνικής περιγραφής του πρόσφατου αγώνα στο Καυτανζόγλειο, παρακολουθώντας παίκτες αλλά και στοιχεία που απουσίαζαν από τον τρόπο παιχνιδιού του Ηρακλή, να βγαίνουν από τη ναφθαλίνη.

Ο Χουάντερσον ήταν εκτός δράσης για πάρα πολύ καιρό, το ίδιο οι Χιονίδης και Παληγεώργος, με τον δεύτερο να τρέχει… ακόμα στο γήπεδο, δείχνοντας τη δίψα του να βοηθήσει.

Στα τελευταία παιχνίδια παίρνουν χρόνο συμμετοχής παίκτες που στο ξεκίνημα της σεζόν είτε δεν υπολογίζονταν καθόλου, είτε είχαν μικρό χρόνο συμμετοχής. Ο Σιατραβάνης είχε ξεχαστεί κατά κάποιο τρόπο από τον Γκιγιέρμο Όγιος, ο Τσιλιανίδης δεν ξεκινούσε πάντα, ο Ματσούκας ξαφνικά έγινε βασικός, ο Κουρούπης έκανε πολλούς να θυμηθούν ότι ανήκει στο ρόστερ.

Πέραν από τους παίκτες που βγήκαν από τη ναφθαλίνη, στην αναμέτρηση ειδικότερα με τη Νίκη Βόλου η ντουλάπα άνοιξε ξανά και αυτή φορά μύριζε υπέροχα.

Μία μυρωδιά που είχαμε ξεχάσει. Ο χρόνος την είχε κρύψει καλά στη ντουλάπα αλλά τα φύλλα της άνοιξαν και επιτέλους ο Ηρακλής έδειξε πίστη, πάθος, θάρρος, τσαμπουκά, δύναμη, τόλμη, υπομονή, επιμονή, αποφασιστικότητα.

Όλα αυτά είχαν κρυφτεί, όλα αυτά τα είδαμε μετά από καιρό και ίσως για πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό στη διαδικασία των μπαράζ.

Ο Ηρακλής δάγκωνε, ο Ηρακλής μάτωνε, ο Ηρακλής κλωτσούσε, ο Ηρακλής έτρεχε, ο Ηρακλής μαχόταν.

Όλα αυτά έκαναν την εμφάνιση τους και η συγκεκριμένη ναφθαλίνη μύριζε υπέροχα. Μέσα στην κλειστή για καιρό ντουλάπα υπήρχαν μέρες επίσης η αυτοπεποίθηση, η φλόγα, το γυαλισμένο μάτι. Κι αυτά προστέθηκαν, κι αυτά μύριζαν πλέον υπέροχα.

Στο προηγούμενο άρθρο είχα γράψει πως όποιος δε μπορεί ας το πει, ας αποχωρήσει, ας μην ξαναφορέσει τη φανέλα του Ηρακλή. Είμαι χαρούμενος που οι παίκτες που αγωνίστηκαν έδειξαν ότι τελικά μπορούν να ανοίξουν τη ντουλάπα και να βγάλουν από τη ναφθαλίνη όλα αυτά που έκρυβαν τόσο καιρό.

Οι απουσίες ήταν σημαντικές, στον πάγκο ο Νίκος Παπαδόπουλος δεν είχε πολλές επιλογές, όμως όσοι έπαιξαν το λεγε η καρδιά τους. Ναι, μας το δειξαν, το λεγε.

Ίσως να ήταν η πρώτη φορά που μας το έδειξαν αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Αυτό θέλουμε, αυτό. Αυτό το πάθος, αυτό το «δάγκωμα», αυτή την παλικαριά, αυτόν τον τσαμπουκά. Μέχρι ενός σημείου βέβαια, γιατί η ενέργεια του Ματσούκα έφερε την αποβολή και ο Ηρακλής κατεβαίνει στην Αθήνα για το κρίσιμο παιχνίδι με το Φωστήρα χωρίς τον συγκεκριμένο παίκτη αλλά και τον ήδη δηλωμένο τιμωρημένο Ζάχορα.

Εσείς κάνατε πολύ κόσμο να σας κράζει, εσείς κάνατε τον κόσμο να σκαρφαλώνει στο κάγκελο, να σας χειροκροτεί, να ουρλιάζει για σας.

Πραγματικά στον αγώνα με την Νίκη Βόλου νόμιζα ότι το παιχνίδι δε γινόταν στο Καυτανζόγλειο αλλά σε ένα άλλο, κανονικό ποδοσφαιρικό γήπεδο. Χωρίς ταρτάν, χωρίς τη μεγάλη απόσταση. Όσοι βρέθηκαν στις κερκίδες ήταν συγκλονιστικοί. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΙ. Με τη φωνή τους, τη μαγκιά τους, τον ξεσηκωμό τους, την αξεπέραστη συμπαράσταση στην ομάδα. Ό,τι κι αν γινόταν, όπως κι αν κυλούσε το ματς, αυτοί εκεί, στο καθήκον.

Όσο η ομάδα «δάγκωνε» στον αγωνιστικό χώρο, τόσο ο κόσμος ούρλιαζε πιο πολύ. Χαρακτηριστική η ατάκα ενός οπαδού της ομάδας, που μαζί με τους φίλους του έμειναν αρκετή ώρα μετά το τέλος του αγώνα και παρακολουθούσαν την αποθεραπεία των παικτών: «Σήμερα μας κάνατε να καθόμαστε και τώρα να σας βλέπουμε να τρέχετε γύρω γύρω».

Ας ευχηθούμε να έγινε η αρχή, ας ευχηθούμε η ναφθαλίνη να συνεχίζει να μυρίζει υπέροχα…

 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top