Όλα έχουν την εξήγηση τους

Ο Γιώργος Μαντζιούκης αναλύει στη Bluearena το γιατί ο Ηρακλής δείχνει ανήμπορος να αντιδράσει και να νικήσει, ενώ θυμίζει και τις… ατάκες του καλοκαιριού.

Η αγανάκτηση απόλυτα δικαιολογημένη, ο εκνευρισμός επίσης. Ο Ηρακλής για ακόμα ένα παιχνίδι έδειξε όχι μόνο ότι δε μπορεί να νικήσει αλλά και ότι είναι η χειρότερη ομάδα των μπαράζ. Πλέον δυστυχώς αυτό δεν το δείχνουν μόνο τα αποτελέσματα.

Με το που ολοκληρώθηκε το πρώτο ημίχρονο στον αγώνα με την Κέρκυρα πραγματικά ήμασταν άπαντες τόσο θολωμένοι που δεν πιστεύαμε αυτό που βλέπαμε. Τέτοιον Ηρακλή ούτε στο 1-0 της Κατερίνης από τον Βατανιακό.

Πολλές φορές η έκφραση που «κολλάει» εδώ είναι χωρίς αρχή, μέση και τέλος, μόνο που αυτή τη φορά δεν υπήρχε καν η αρχή. Όλοι μας λοιπόν αναρωτιόμασταν για ποιο λόγο η ομάδα παρουσιάστηκε σε έναν ακόμα «τελικό» τόσο τραγική, τόσο αγνώριστη.

Εδώ και μήνες έχουμε πει και καταγράψει τις αιτίες του κακού, αλλά πλέον νομίζω ότι το πράγμα είναι ξεκάθαρο και βγαίνει το συμπέρασμα πως όλα έχουν την εξήγηση τους.

Τα πράγματα τελικά δεν είναι τόσο περίπλοκα ώστε να αναρωτιόμαστε για ώρες το γιατί η ομάδα είναι τόσο… χάλια.

Αυτή τη στιγμή στην ενδεκάδα αγωνίζονται ως βασικοί, ποδοσφαιριστές που στο ξεκίνημα της σεζόν θεωρούνταν τριτο-τέταρτες επιλογές. Περιμένουμε λοιπόν από αυτούς που δεν τους υπολόγιζαν οι Γκόγκιτς και Όγιος να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Όχι δεν είναι δικαιολογία για αυτούς, γιατί όποιος παίζει πρέπει να τα δίνει όλα. Απλά είναι μία εξήγηση και συνεχίζω.

Η Κέρκυρα την Τετάρτη αγωνίστηκε με πέντε νέους παίκτες στο Καυτανζόγλειο. Τι σημαίνει νέοι παίκτες; Παίκτες που ήρθαν τον Ιανουάριο (μεταξύ αυτών και ο Μαραγκός που είχε συμφωνήσει προφορικά με τον Ηρακλή αλλά δεν υπήρχαν χρήματα για να αποκτηθεί), παίκτες που είναι φρέσκοι, ικανοί και γεμίζουν με αξιώσεις ένα ρόστερ.

Ο Αιγινιακός ήρθε στο Καυτανζόγλειο με εφτά! Ο Ηρακλής όχι μόνο δεν είχε να παρατάξει κάποιον νέο παίκτη, αλλά και οι λεγόμενοι βασικοί, τα ονόματα όπως λέμε που είχε και στηριζόταν σε αυτούς, είτε έφυγαν, είτε είναι τραυματίες και τιμωρημένοι είτε δεν αποδίδουν και αποχωρούν (πχ Ονουάτσι).

Η εξήγηση είναι απλή πλέον και λέγεται έγκλημα του Ιανουαρίου και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Ηρακλής είναι αποδεκατισμένος από τα δικά του λάθη και πιο συγκεκριμένα αυτών που αποφασίζουν. Παίκτες υπήρχαν, κάποιοι εξ αυτών είχαν συμφωνήσει προφορικά, αλλά λεφτά δεν υπήρχαν και ο Γκιγιέρμο Όγιος επέμενε πως αν δεν πληρωθούν οι νυν δεν θα αποκτηθεί κανείς.

Αυτό έγκλημα το πληρώνει τώρα ο Ηρακλής. Όλες οι ομάδες στα μπαράζ (αν εξαιρέσεις τον κακό Ολυμπιακό Βόλου) παρουσιάζονται φρέσκες, ανανεωμένες, ενώ ο Ηρακλής βρίσκεται στην εντατική με τον ορό.

Οι παίκτες που ήρθαν δε μπορούν να δώσουν λύσεις και εμείς περιμένουμε από αυτούς που δεν υπολογιζόταν καν να μπούνε ενδεκάδα και από τον συγκινητικό Νίκο Πουρτουλίδη να τα κάνει όλα αυτός.

Δε γίνεται έτσι και όση πίστη και ελπίδα και να έχουμε μέσα μας γιατί ακόμα απομένουν οκτώ παιχνίδια και ο Ηρακλής παραμένει στο μείον έξι, πρέπει να περιμένουμε από τις τριτο-τέταρτες επιλογές του καλοκαιριού να ανεβάσουν την ομάδα. Μπορούν; Ας το απαντήσουν οι ίδιοι.

Το έγκλημα έγινε, η ομάδα είναι πιο «ψόφια» από ποτέ και πληρώνει αυτό που δεν… έκανε τον Ιανουάριο. Αυτό βέβαια είναι ένα από τα εγκλήματα που έγιναν και ακολούθησαν αυτά που προηγήθηκαν το καλοκαίρι και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα.

Εξήγηση υπάρχει και στο γιατί ο Ηρακλής εμφανίστηκε βελτιωμένος και καλύτερος στο δεύτερο ημίχρονο κόντρα στην Κέρκυρα. Από τη μία, ναι, οι παίκτες έβγαλαν λίγο παραπάνω ψυχή στο γήπεδο με μπροστάρη τον αρχηγό, όμως υπάρχει και αγωνιστική εξήγηση και λέγεται Κέρκυρα. Οι φιλοξενούμενοι, εκνευρισμένοι και από το γκολ που δε μέτρησε και πολύ περισσότερο μετά την ισοφάριση, κλείστηκαν πίσω με αποκλειστικό στόχο να φύγουν με το βαθμό. Χαρακτηριστικές και οι αλλαγές του Μιχάλη Γρηγορίου που έβγαλε τους δύο καλύτερους μεσοεπιθετικούς που είχε.

Δεν ξέρω λοιπόν τι θα γινόταν αν η Κέρκυρα συνέχιζε με τους ρυθμούς του πρώτου ημιχρόνου ή τι θα γίνει στα επόμενα ματς αν ο Ηρακλής βρει απέναντι του μία τόσο πιεστική και άκρως επιθετική και απειλητική ομάδα.

Η αντίδραση της Κέρκυρας έκανε καλό στον Ηρακλή που θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί αλλά δυστυχώς και πάλι του έλειπαν το γκολ και οι αντοχές.

Όσο για το πρώτο ημίχρονο, πραγματικά τόσο χάλια Ηρακλή δεν έχουμε ξαναδεί. Στα πρώτα τριάντα λεπτά, οι λάθος πάσες (μετρημένες) ήταν μία στις δύο. Ξέρετε τι σημαίνει μία στις δύο; Ότι κάθε φορά που ο Ηρακλής κατέβαζε τη μπάλα είτε με τους κεντρικούς αμυντικούς, είτε με τα μπακ και αυτή χανόταν, ο αντίπαλος έβγαινε στην κόντρα με παίκτη παραπάνω. Ο παίκτης που κάνει τη λάθος πάσα αδυνατεί να επιστρέψει και μόνιμα φαινόταν η Κέρκυρα στην επίθεση και με παίκτη παραπάνω.

Δε γίνεται να μπαίνεις σε ένα τέτοιο παιχνίδι και να κάνεις τόσες λάθος πάσες, δε γίνεται να έχεις τόσες λάθος τοποθετήσεις στην αμυντική σου διάταξη, δε γίνεται να παίζεις τόσο θολωμένα και νωχελικά.

Κι εδώ ακριβώς (αυτό ισχύει κυρίως για τα «βαριά» ονόματα και τους μπαρουτοκαπνισμένους της ομάδας) θυμόμαστε τις περίφημες ατάκες του καλοκαιριού. Αυτό το «ξέρω που ήρθα, ξέρω για τη βαριά φανέλα, δεν με αγχώνει ούτε με πιέζει αυτό, όλοι μαζί θα τα καταφέρουμε».

Γράψτε λοιπόν σε ένα χαρτί την ώρα που βλέπετε το ματς αυτές τις ατάκες, δείτε ποιοι τις είπαν, κοιτάξτε το και παράλληλα δείτε και τι κάνουν οι συγκεκριμένοι μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Θα δείτε 4-5 ονόματα και θα διαπιστώσετε πως μόνο ο Πορτουλίδης το είπε και το κάνει πράξη, μόνο αυτός δείχνει ότι ξέρει που ήρθε. Οι υπόλοιποι ή δεν ξέρουν τελικά που ήρθαν ή ξέχασαν ότι το είπαν, ή απλά το είπαν για να το πουν.

Στον αγώνα της Κυριακής πάντως αυτός που ξέρει που ήρθε δεν θα παίξει λόγω καρτών, ας ελπίσουμε ότι αυτοί που δείχνουν ότι δεν ξέρουν, θα τον μιμηθούν έστω και για λίγο.

Λάθη φυσικά καταγράφονται και από την τεχνική ηγεσία. Μπορεί να έχει κάποια δικαιολογία ως νέος στον πάγκο του Ηρακλή, αλλά υπάρχουν και όρια.

Υποτίθεται θα βλέπαμε έναν Ηρακλή βελτιωμένο στην αμυντική του λειτουργία και στο πρώτο ημίχρονο είδαμε μία παιδική χαρά, με το σκορ να αδικεί τους φιλοξενούμενους.

Αυτό το «πρώτα μας ενδιαφέρει το πώς να μη δεχθούμε γκολ και να προσέχουμε τα νώτα μας» πήγε περίπατο. Επίσης δεν κατάλαβα το γιατί έπρεπε να χωρέσουν στην ενδεκάδα από τα αριστερά Κουρούπης και Κοντοδήμος, κάτι που αποδείχθηκε πως αποπροσανατόλισε και μπέρδεψε αρκετά.

Επειδή όμως πρέπει να κοιτάμε πάντα μπροστά και να μιλάμε και για το μέλλον, την Κυριακή μας περιμένει ένα ακόμα πολύ δύσκολο παιχνίδι, μία αναμέτρηση που ίσως αποτελεί και την τελευταία ευκαιρία. Το αν μπορεί ή όχι ο Ηρακλής να νικήσει ας μην το σκεφτούμε τώρα. Απλά να είμαστε εκεί, να στηρίξουμε και να ελπίζουμε.

Θα το αναφέρω για ακόμα μία φορά. Όποιος δε μπορεί ή δε θέλει να παίξει να το πει στον προπονητή και να μην είναι καν στην αποστολή. Όποιος δεν αντέχει ας φύγει. Όποιος είναι παλικάρι ας το δείξει. Όποιος θέλει να γίνει μάγκας ας το δείξει. Όποιος θέλει να ανεβάσει τον Ηρακλή ας το δείξει.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top