Ή το χεις ή δεν το χεις

Ο Γιώργος Μαντζιούκης γράφει για την κακή νοοτροπία του Ηρακλή και την… ανικανότητα του να κερδίζει βαθμούς απέναντι σε ομάδες που έχουν αριθμητικό μειονέκτημα.

Αν ο Ηρακλής έπαιζε με δέκα παίκτες από το 28ο λεπτό και στις καθυστερήσεις ο Χουάντερσον απέκρουε το πέναλτι θα λέγαμε μπράβο στα παιδιά, φεύγουν από το Βόλο με παλικαρίσιο βαθμό.

Τώρα τι να πούμε που για τόσα πολλά λεπτά αγωνίστηκαν με παίκτη παραπάνω και στο δεύτερο ημίχρονο έδειχναν να μάχονται περισσότερο για την ισοπαλία παρά για τη νίκη;

Τι να πούμε που στο δεύτερο μέρος η νοοτροπία ήταν αντίθετη με αυτό που κανονικά θα έπρεπε να παρουσιάζει μία ομάδα που λέγεται Ηρακλής και κουβαλά αυτή τη φανέλα;

Μπράβο θα πούμε στον Χουάντερσον τον οποίο ο Νίκος Παπαδόπουλος έβγαλε από τη ναφθαλίνη, αλλά θα συνεχίσουμε να απορούμε για συγκεκριμένα πράγματα.

Πώς είναι δυνατόν, ενώ έχεις ξεκινήσει καλά, ενώ δείχνεις βελτιωμένο πρόσωπο, να δέχεσαι πάλι ένα τέτοιο γκολ;

Πώς είναι δυνατόν να ισοφαρίζεις σχετικά άμεσα, να έχεις αριθμητικό πλεονέκτημα και να μην ξέρεις τι να το κάνεις; Άντε κόντρα στον Αιγινιακό ο αντίπαλος παίκτης αποβλήθηκε στο 72΄, αλλά στο Βόλο από πότε έπρεπε να γίνει δηλαδή η αποβολή για να την εκμεταλλευτείς, από το 5ο λεπτό;

Πώς είναι δυνατόν οι 10 παίκτες να μπαίνουν δυναμικά στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου για να σκοράρουν και οι 11 να δείχνουν ικανοί απλά για να κρατήσουν το 1-1;

Πώς είναι δυνατόν να μην τρως σίδερα για να βάλεις ένα γκολ κόντρα στους 10, γνωρίζοντας ότι με νίκη θα βρεθείς τέσσερις βαθμούς πίσω από το στόχο;

Υπήρξαν απουσίες αλλά αν θέλεις να ανέβεις το συγκεκριμένο το κάνεις στην άκρη, άλλωστε δεν ξέρω πόσο καλύτερος θα ήταν ο Ηρακλής αν είχε στη σύνθεση του αυτούς που έλειπαν.

Με τον Νίκο Παπαδόπουλο η ομάδα δείχνει μία σχετική βελτίωση, αλλά η νοοτροπία δυστυχώς η ίδια, το πείσμα, το πάθος, η επιμονή και η δίψα για νίκη δεν έκαναν και πάλι σε μεγάλο βαθμό την εμφάνιση τους.

Το γιατί πραγματικά δε μπορώ να το γνωρίζω, ας το απαντήσουν οι ίδιοι, αλλά φτάνει πια να λέμε πόσο κρίμα ήταν. Πρέπει επιτέλους αυτό που επιθυμούμε άπαντες να το δούμε στην πράξη.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Θέλετε να σας θυμόμαστε και να πίνουμε στην υγειά σας; Θέλετε να σας αποθεώνουμε; Θέλετε να μας δείξετε ότι όλοι εμείς κάνουμε λάθος που είμαστε δυσαρεστημένοι; Δύο εντός έδρας παιχνίδια σας περιμένουν, τα κερδίζετε και στέλνετε μηνύματα. Γιατί αν κλωτσήσεις κι άλλη ευκαιρία να πλησιάσεις τους από πάνω, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Πέντε αγώνες πέρασαν, οι υπόλοιπες ομάδες σκοντάφτουν, τα αποτελέσματα τους κρίνονται θετικά, αλλά εσύ τι κάνεις; Μία τρύπα στο νερό.

Απλά τα πράγματα λοιπόν. Ή το χεις ή δεν το χεις. Δεν παραγνωρίζω τα πολλά και διάφορα προβλήματα που υπάρχουν στην ομάδα, αλλά να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει ένας και μοναδικός στόχος.

Για τη διαιτησία τα είπαμε μετά το πέναλτι που δεν έδωσε στα Ψαχνά, μετά την τραγική παρουσία του Κοζανίτη ρέφερι με τον Αιγινιακό και πλέον το πράγμα… ξέφυγε με αυτό που σφύριξε ο Σουπερλίγκιος διαιτητής.

Ή κανείς δεν ασχολείται με όλα αυτά ή κανείς δεν έχει την ικανότητα και δυνατότητα να ασχοληθεί, γιατί εξακολουθούν οι διαιτητές να δείχνουν ότι δεν τον υπολογίζουν τον Ηρακλή.

Υ.Γ. Ό,τι και να πεις για τους οπαδούς που άφησαν τα λαρύγγια τους σε Αθήνα (με ΑΕΚ) και Βόλο είναι λίγο.

 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top