Με τα αν δουλειά δε γίνεται

Ο Γιώργος Μαντζιούκης γράφει στη Bluearena για το παιχνίδι κόντρα στον Αιγινιακό, σχολιάζει τα όσα συμβαίνουν το τελευταίο χρονικό διάστημα και εύχεται για το μέλλον του ποδοσφαιρικού Ηρακλή.

Είναι η κλασική περίπτωση… βλάβης, όπου ο Ηρακλής δεν τα έχει καταφέρει και αναρωτιέσαι τι να γράψεις και τι να πεις. Η ατάκα στο ίδιο έργο θεατές επέστρεψε και πάλι στα χείλη μας και δυστυχώς δεν έχουμε από πολλά να πιαστούμε για να δώσουμε δύναμη στους εαυτούς μας και να πιστέψουμε.

Εδώ και δύο μήνες (ίσως και παραπάνω) ο Ηρακλής όχι μόνο έχει χάσει τη φλόγα του, το γυαλισμένο του μάτι, αλλά δείχνει ότι δε μπορεί και αυτό είναι το χειρότερο. Συμφωνώ ότι ήταν κρίμα και άδικο να μην νικήσει αυτόν τον Αιγινιακό που έπαιζε ταμπούρι συνεχώς, αλλά με τα αν δουλειά δε γίνεται.

Αν ο Ματσούκας σκόραρε στο τετ α τετ, αν το δοκάρι του Ζάχορα ήταν γκολ, αν ο διαιτητής (η παρουσία του έδειξε πολλά) έδινε το πέναλτι του Σαμαρά στον Κροάτη.

Πολλά τα αν αλλά η ουσία μία, ότι ο Ηρακλής έχει τέσσερις βαθμούς, έξι δηλαδή πίσω από τους Κέρκυρα και Ηρακλή Ψαχνών και εφτά πίσω από την πρωτοπόρο πλέον Νίκη Βόλου.

Ο Ηρακλής έχει να λέει για τα αν, όμως οι αντίπαλοι του (αν εξαιρέσεις τον Ολυμπιακό Βόλου που εκπλήσσει αρνητικά), δε μένουν μόνο στα αν. Θυμάστε πόσους βαθμούς είχε ο Ηρακλής Ψαχνών πριν ξεκινήσουν τα μπάραζ; Κανένα, όπως και ο Ηρακλής δηλαδή.

Είναι πια τόσο καλύτερη ομάδα από τον Ηρακλή; Έχει καλύτερο ρόστερ; Τι έχει; Η απάντηση μπορεί να ειπωθεί μέσω αναλύσεων αλλά και μέσω μίας λέξης: τρόπο. Ο Ηρακλής Ψαχνών όπως και η Νίκη Βόλου έχουν τον τρόπο να κερδίζουν, είναι αυτό που λέμε τους πάνε τα παιχνίδια.

Ο Ηρακλής είναι κάτι παραπάνω από προβλέψιμος και δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο που θα κάνει τη ζωή του καλύτερη.

Προβλέψιμος ήταν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό με τον Γκιγιέρμο Όγιος στον πάγκο, καθώς με αυτό το μονότονο μεσοεπιθετικό στυλ παιχνιδιού ο αντίπαλος ήξερε πλέον εύκολα πώς να παραταχθεί.

Ναι, με τον Νίκο Παπαδόπουλο έγινε πιο ορθολογικός, ναι, κοίταξε πρώτα πώς να μη δεχθεί γκολ και μετά πώς να βάλει, ναι, είχε πάθος στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά τελικά καταλήξαμε και πάλι ότι αυτή η ομάδα δε μπορεί.

Δε μπορεί γιατί αρκετοί πλέον παίκτες είναι μακριά από τον όποιο καλό τους εαυτό, γιατί είναι επιβαρημένοι, γιατί απλά δεν το… έχουν.

Ας αφήσουν λοιπόν άπαντες τα «αν» και ας επικεντρωθούν στον τρόπο. Στο πώς θα τα καταφέρουν. Το έργο τους ούτως ή άλλως ήταν δύσκολο, αυτοί όμως το έκαναν δύσκολο, μη κερδίζοντας τον Αιγινιακό είναι ακόμα πιο δύσκολο και καλούνται να δείξουν αν τελικά μπορούν. Μέχρι στιγμής δείχνουν ότι δε μπορούν, στα πόδια τους είναι να μας διαψεύσουν.

Όσο για τους παίκτες που μόνιμα είναι ντεφορμέ, που μόνιμα δείχνουν αδιάφοροι, που μόνιμα δεν είναι στη μέρα τους, μία είναι η λύση: να μην παίζουν. Απλά πράγματα, φτάνει με το να περιμένουμε από τον Ονουάτσι και τον κάθε Ονουάτσι πότε θα ξυπνήσει μέσα του ο κανονικός ποδοσφαιριστής και να τον βλέπουμε να παίζει 90 λεπτά. Ας παίζουν αυτοί που δείχνουν να το θέλουν πραγματικά, αυτοί που ίσως δώσουν περισσότερα στον αγωνιστικό χώρο.

Τα περιθώρια έχουν στενέψει ακόμα περισσότερο και πλέον θα φανεί πιο πολύ και η γύμνια του ρόστερ, με τις κάρτες που συμπληρώνονται και ορισμένους τραυματισμούς.

Είναι και κακό το τάιμινγκ, γιατί δεν ξέρουμε τι αντίδραση θα έχει την Κυριακή ο Ολυμπιακός Βόλου μετά τις τρεις σερί ήττες. Το θέμα πρωτίστως πάντως είναι να δούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αν ο Ηρακλής θα αντιδράσει.

Δυστυχώς παράλληλα με το αγωνιστικό τα προβλήματα και στα υπόλοιπα παραμένουν και αυξάνονται. Δυστυχώς μόνο η ευχή μας έχει απομείνει και η επιθυμία.

Ο κόσμος πονάει, ο κόσμος υποφέρει, ο κόσμος δεν αντέχει. Ας τον αφουγκραστούν μία φορά, ας μας εκπλήξουν ευχάριστα μία φορά.

Γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα ξαναπούμε το κλασικό «είσαι άξιος της μοίρας σου» και θα κουνάμε το κεφάλι.

Υ.Γ1. Το ωραιότερο δώρο που πήρα στη γιορτή μου ήταν η φωνή του Γιώργου Καραίσκου στο τηλέφωνο, μετά από τόσους μήνες. Να σαι γερός Γιώργαρε…

 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top