Ώρα για αλήθειες…

Ο Θωμάς Καλέσης γράφει για όλα όσα συνέβησαν το τελευταίο διάστημα στην ΠΑΕ Ηρακλής από την ημέρα που συστήθηκε η επιτροπή μέχρι σήμερα

Φοβερά πράγματα συμβαίνουν αυτή την στιγμή στην ΠΑΕ Ηρακλής και η αλήθεια είναι ότι προσπαθώντας να βρω μια άκρη και να καταλήξω κάπου, βρήκα μπροστά μου, άλλα, ακόμη πιο απίστευτα ζητήματα, τα οποία με μπέρδευαν -και ομολογώ ότι εξακολουθούν να με μπερδεύουν- ακόμη περισσότερο σχετικά με τον μέλλον της ομάδας. Πράγματα που ξεκινούν από την κορυφή της πυραμίδας και καταλήγουν στο βάθος των αποδυτηρίων.

Από την άλλη πλευρά από το μυαλό μου πέρασε η σκέψη, ότι ίσως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να ανοίξει μια τέτοια κουβέντα, καθώς το Σάββατο, ο Ηρακλής δίνει έναν (ακόμη) τελικό στο Καυτανζόγλειο, όμως αυτό είναι ένα κομμάτι, που αναλογεί στους ποδοσφαιριστές. Αν αυτοί κάνουν το καθήκον τους, τότε η είσοδος στα πλέι-οφ είναι δεδομένη και επιπλέον, θα κερδίσουν μια εβδομάδα  ηρεμίας ώστε μπουν στην διαδικασία με καθαρό μυαλό. Έστω κι έτσι όμως. Aλήθεια πότε ακριβώς είναι ο κατάλληλος χρόνος για να πεις τα πράγματα με το όνομά τους; Την στιγμή που συμβαίνουν ή μήπως όταν όλα θα έχουν τελειώσει; Εγώ ανάμεσα σε αυτά τα δύο, προτιμώ το πρώτο…

Μέσα σε όλη αυτή την χαώδη διαδικασία λοιπόν, υπάρχουν δύο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται το όλο θέμα. Ο πρώτος άξονας είναι ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος. Ο άνθρωπος που αποδειγμένα πλέον, στην προσπάθειά του να γλιτώσει την φυλακή (πράγμα δύσκολο), αλλά και την λαϊκή κατακραυγή που προκύπτει ως άμεση συνέπεια των δικών του λανθασμένων χειρισμών με ότι θέμα ασχολήθηκε, αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ΠΑΝΙΚΟ!

Για παράδειγμα τη μια μέρα συναποφασίζει (θα δούμε πως και γιατί) να διώξει τον Όγιος, την άλλη ημέρα τον παρακαλάει να μείνει. Τη μια μέρα ανησυχεί για το μέλλον του Ηρακλή και το δικό του προφανώς, την άλλη αφουγκράζεται την άποψη του κόσμου. Έτσι όμως, σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή για την ομάδα, με ήξεις – αφίξεις και εικόνα καφενείου, όχι μόνο δεν πας πουθενά, αλλά βγάζεις και μια ερασιτεχνική εικόνα, δείχνοντας πόσο ευάλωτος είσαι παραγοντικά, λίγα μόνο 24ωρα πριν από το παιχνίδι με την Ζάκυνθο.

Αυτές οι βεβιασμένες κινήσεις εξάλλου, γιατί το φαινόμενο δεν είναι τωρινό (τα έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν για αυτόν τον άνθρωπο, τα ξέρουν ακόμη και οι πέτρες πλέον, το πόσο ανασφαλής είναι, το πόσο επηρεάζεται από τον κύκλο του ή ακόμη και από ανθρώπους που γνωρίζει ελάχιστα, το πόσο επικίνδυνος είναι γενικότερα για να σηκώσει στις πλάτες του ένα μέγεθος με την ιστορία και τη φανέλα του Ηρακλή) ανάγκασαν αρκετούς ανθρώπους με πρωτοβουλία του Θεόδωρου Καράογλου, να βρεθούν στα γραφεία της Μίκρας και να αποφασίσουν την δημιουργία της επιτροπής με την επωνυμία “Ημίθεος Συμμετοχική”.

Μια κίνηση που θα μπορούσε να σημειώσει επιτυχία, υπό την έννοια ότι δημιουργήθηκε από τα “σπλάχνα” του συλλόγου, εάν δεν έβγαιναν μπροστά παράγοντες παλαιάς κοπής με γνωστό παρελθόν και που καλό θα ήταν στο μέλλον, να μην τους ξαναδούμε να περιδιαβαίνουν το κατώφλι του Καυτανζογλείου, καθώς απέδειξαν (για μια ακόμη φορά) και μάλιστα περίτρανα το πόσο γυμνός είναι τούτος εδώ ο σύλλογος από παράγοντες.

Στο προκείμενο και πάλι λοιπόν. Σε μια από τις συνεδριάσεις της επιτροπής που συστάθηκε και στην οποία μετείχαν πολλά άτομα, οι άνθρωποι που ανέλαβαν να τρέξουν την καθημερινότητα της ομάδας, ήταν επτά. Ο Αϊδινίου, ο Αρτοποιός, ο Πετρίδης, ο Νίκου, ο Ιωακειμίδης, ο Δόβελος και ο Υψηλάντης. Όλα καλά μέχρι εδώ, με την υποσημείωση, ότι οι μισοί και πλέον από αυτούς (πλην του Δόβελου και του Υψηλάντη δηλαδή) μπήκαν στην επιτροπή, όχι γιατί πρόσφεραν οικονομικά, αλλά γιατί είχαν μπόλικο…χρόνο στην διάθεσή τους.

Στο μεσοδιάστημα δε, επειδή ο Κώστας Αϊδινίου θυμήθηκε ότι έχει φόρτο εργασίας (και όχι τελικά γιατί δεν ανέλαβε το ποδοσφαιρικό τμήμα, όπως είχε αναφέρει στο περιβάλλον του), αλλά και ο Βίκτωρας Αρτοποιός, που επίσης δεν προλάβαινε καθώς είχε να διαχειριστεί την υπόθεση με τα Τέμπη, αποσύρθηκαν από την επιτροπή. Και καλά! Από τον Αρτοποιό τι απαιτήσεις να έχει κανείς;

Αλλά από τον Αϊδινίου, επειδή στο παρελθόν έχει δώσει κι άλλα παρόμοια δείγματα γραφής, σχετικά με το τι ήθελε να κάνει και το τι τελικά έκανε, εγώ ο ίδιος τον παρακαλώ, να μην ξανασχοληθεί ποτέ με τον Ημίθεο. Σέβομαι την ιστορία του σαν ποδοσφαιριστή της ομάδας, δεν την σέβομαι όμως ούτε ως πρόεδρο των βετεράνων (γιατί ουσιαστική βοήθεια ο Ηρακλής, όποτε αυτός την χρειάστηκε δεν είχε), αλλά ούτε και ως υποψήφιο παράγοντα. Ας ασχοληθεί, με την βιοτεχνία ή με ότι οτιδήποτε άλλο έχει στην κατοχή του κι ας αφήσει την ομάδα να βρει τον δρόμο της.

Είναι κρίμα μα την αλήθεια, άνθρωποι που φόρεσαν τη φανέλα με τον Ημίθεο στο στήθος να μεταχειρίζονται κατά αυτόν τον τρόπο την ιστορία του και να παίζουν παιχνιδάκια στις πλάτες ενός συλλόγου που τους χρειάζεται, απλά και μόνο για να μεταδόσουν το αίσθημα του να είσαι (συμ)μέτοχος σ’ αυτή την ομάδα. Να την υπηρετείς με τιμή, από οποιοδήποτε πόστο. Αυτό είναι κάτι που ουδέποτε έκαναν οι βετεράνοι, πλην ελαχίστων βέβαια εξαιρέσεων που πάντα υπάρχουν.

Στο σημείο αυτό να ανοίξω μία ακόμη παρένθεση και να προσθέσω ότι για έναν ανεξήγητο λόγο σε μια από τις πρώτες συνεδριάσεις, μετείχε κι ένας άλλος, εξίσου γνωστός βετεράνος ποδοσφαιριστής. Ο λόγος, για τον Λάκη Παπαϊωάννου, ο οποίος λίγες μέρες πιο πριν, ήταν παρά το πλευρό του Παπαδόπουλου ως εκπρόσωπος του Ηρακλή στην Αθήνα! Με λίγα λόγια, ο Λάκης Παπαϊωάννου που ουδέποτε παραιτήθηκε από την θέση του και μέχρι τέλους υποστήριζε τις θέσεις του προέδρου της ΠΑΕ, εμφανίστηκε σε μια συνεδρίαση να έχει άποψη για το πως θα αλλάξει άμεσα η διοίκηση και τα πράγματα στην ομάδα! Μιλάμε για χάος…

Έστω κι έτσι λοιπόν και μετά την εξέλιξη αυτή, στην επιτροπή έμειναν πέντε άτομα τα οποία άμεσα, χωρίστηκαν σε δύο στρατόπεδα, αποτέλεσμα της διαφοράς φιλοσοφίας που υπήρχε μεταξύ τους. Από τη μια λοιπόν, υπήρχε ο Νίκου με τον Ιωακειμίδη και τον Πετρίδη, τρεις άνθρωποι που έμαθαν το ποδόσφαιρο παλαιάς κοπής, με κύριο εκφραστή τον Πέτρο Θεοδωρίδη και από την άλλη ο Υψηλάντης που είχε ως στήριγμα τον Νίκο Χαίτογλου ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο να βρίσκεται κοντά στους παίκτες και τα αποδυτήρια. Χωρίς να μετέχει επίσημα στην επιτροπή, αλλά με σκοπό να βοηθήσει από ένα άλλο πόστο.

Σ’ ότι αφορά τον Δόβελο, στην αρχή εμφανίστηκε να είναι μάλλον ουδέτερος μεταξύ των δύο “στρατοπέδων” που δημιουργήθηκαν, αλλά αποφάσισε κάποια στιγμή να πάει με τον μέρος των ανθρώπων που βρισκόταν πιο κοντά στην ηλικία του. Το διοικητικό αυτό “μόρφωμα”, γιατί περί τέτοιου επρόκειτο τελικά, λόγω ακριβώς της ιδιαιτερότητάς και της διαφοράς φιλοσοφίας που υπήρχε μεταξύ των μελών του, μοιραία δεν είχε ούτε πλάνο, αλλά ούτε και τρόπο για να οδηγήσει τον Ηρακλή εκεί που πρέπει. Γι’ αυτό και ουδέποτε ανακοινώθηκαν επίσημα οι προθέσεις του. Ποιοι είναι δηλαδή στα πόστα και το τι θέλουν να κάνουν…

Συν τοις άλλοις, επειδή ο παραγοντισμός και η καρεκλίτσα, είναι πολύ δελεαστικά στοιχεία για κάποιους ανθρώπους που έχουν εξαφανιστεί για χρόνια από το προσκήνιο, κάποια από τα μέλη της περίφημης αυτής επιτροπής φρόντισαν, τάχιστα σχεδόν, να πιάσουν το γραφείο του προέδρου και να ασκήσουν διοίκηση, αδιαφορώντας για την άποψη των υπολοίπων. Αυτοί αποφάσιζαν πως θα διανεμηθούν τα 60.000 περίπου ευρώ που μαζεύτηκαν, από τα 200.000 ευρώ που ήταν να μαζευτούν αρχικά, για την υλοποίηση του σχεδίου. Με λίγα λόγια δεν υπήρχε καμία απολύτως συννενόηση μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να απλωθεί σχεδόν με το “καλημέρα” ένα πέπλο ψυχρότητας.

Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που φτάσαμε στον αγώνα με την Αναγέννηση, όταν οι Νίκου, Δόβελος και Ιωακειμίδης, επιστρέφοντας οδικώς από την Καρδίτσα, αποφάσισαν την απομάκρυνση του Γκιγιέρμο Όγιος, προκειμένου να επέλθει ένα σοκ στην ομάδα. Απόφαση με την οποία ήταν αντίθετος μόνο οι Υψηλάντης, αλλά και ο Χαίτογλου. Μάλιστα, οι τρεις πρώτοι χολωμένοι με την στάση που επέδειξαν οι δύο τελευταίοι στο θέμα, αποφάσισαν να αποτανθούν στον πρόεδρο της ομάδας, καθώς ως γνωστόν έστω και τυπικά, αυτός παρέμενε στην θέση του, ασχέτως αν στις αρχικές τους δηλώσεις, τα μέλη της επιτροπής μας ενημέρωσαν, ότι ο Παπαδόπουλος δεν θα αποφασίζει, αλλά μόνο θα υπογράφει.

Σε τούτο το πλαίσιο λοιπόν, αντί οι τρεις τους να επιστρέψουν στην Θεσσαλονίκη μετά τον αγώνα, αποφάσισαν να μεταβούν στην Κατερίνη και να μιλήσουν με τον Παπαδόπουλο, ώστε να τον πείσουν για την αλλαγή, πράγμα το οποίο συνέβη, γι’ αυτό και την επόμενη ημέρα ήρθε άρον – άρον στην Μίκρα. Για να κινήσει τις εξελίξεις. Στο μεταξύ, όπως υποστήριξε ο ίδιος ο Πέτρος Πετρίδης -ναι ο άνθρωπος αυτός που χωμένος ως τα μπούνια με το ΠΑΣΟΚ, συμμετείχε και σε μια άλλη πρόσφατη διοίκηση, η οποία ήταν από αυτές που έριξαν τον Ηρακλή στη Δ’ Εθνική- είχε έρθει σε επαφή με τον Μπάμπη Τεννέ, με τον οποίο όπως τόνισε τον συνέδεε “μια παλιά φιλία”. Έτσι, προκλήθηκε και η περίφημη επανανεργοποίηση του Παπαδόπουλου…

Έτσι προέκυψε και το περίφημο 4-1, ασχέτως αν ψηφοφορία με την στενή έννοια του όρου δεν έγινε ποτέ. Οι τέσσερις που φέρονται να ψήφισαν υπέρ, ήταν οι Νίκου, Πετρίδης, Δόβελος και Ιωακειμίδης, ενώ αντίθετος ήταν μόνο ο Υψηλάντης, αλλά υπολόγιζαν χωρίς την αντίδραση του κόσμου, ακόμη και των ποδοσφαιριστών.

Στο σημείο αυτό ξανανοίγω παρένθεση για να σημειώσω κάτι. Το τελευταίο διάστημα διαφώνησα ανοικτά με τον Γκιγιέρμο Όγιος, κυρίως για τον τρόπο που χειρίστηκε τα θέματα της άδειάς του, αλλά και τις επιλογές του στα δύο τελευταία παιχνίδια με Αιγινιακό και Καρδίτσα. Ασφαλώς, του αναγνωρίζω ότι έχει ενώσει τους παίκτες, ότι έχει στο ενεργητικό ένα σημαντικό σερί που έφερε τον Ηρακλή στην διεκδίκηση της ανόδου, ότι είναι ο προπονητής που αγαπήθηκε από τον κόσμο όσο λίγοι τα τελευταία χρόνια. Όταν όμως διαφωνώ με κάτι θα το λέω, όχι για να δημιουργήσω επιπρόσθετα προβλήματα, αλλά επειδή γνωρίζω ότι ο Ηρακλής μπορεί να έχει μια πολύ καλύτερη εικόνα από αυτή που επέδειξε στα δύο τελευταία παιχνίδια.

Εξάλλου, είναι διαφορετικό αυτό και διαφορετική η συμπεριφορά των παραγόντων (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) απέναντι σε έναν προπονητή που προσέφερε πολλά. Γιατί αυτή ακριβώς η συμπεριφορά, είναι ότι πιο άκομψο έχω δει από διοίκηση απέναντι σε στέλεχος της ομάδας, από τότε που ασχολούμαι με το ρεπορτάζ του Ηρακλή.

Σήμερα, ως δια μαγείας τα πράγματα ήρθαν και πάλι τούμπα. Κι ίσως τελικά να μην τα έχουμε δει όλα στον Ηρακλή. Εν’ ολίγοις, ο Τέννες αποτελεί παρελθόν πριν ακόμη γίνει παρόν, ο Παπαδόπουλος παρακαλάει τον Όγιος να επιστρέψει, ο Νίκου έχει υποβάλλει την παραίτησή του, η συνέντευξη Τύπου παρουσία του Γαλανού, αναβλήθηκε ενώ και η Ημίθεος Συμμετοχική μάλλον μας άφησε χρόνους.

Εν κατακλείδι και για να μην κουράζω, θέλω να πω το εξής. Εύχομαι πραγματικά  μέσα από την καρδιά μου ο Ηρακλής να βρει τον δρόμο του, όποιος κι αν ειναι αυτός, αρκεί να είναι ο σωστός. Εύχομαι όμως, να μπορέσει και κάποια στιγμή να ικανοποιήσει αυτόν τον κόσμο που τόσα έχει τραβήξει και παραμένει κοντά στην ομάδα με οποιοδήποτε κόστος, που ταξιδεύει σε γήπεδα φυλακές για να στηρίξει την προσπάθεια. Εύχομαι τέλος, να δημιουργήσει και μια ικανή ομάδα παραγόντων, που θα προασπίσει πραγματικά κάποια στιγμή, τα συμφέροντα του συλλόγου.

Δυστυχώς, ο Ημίθεος έχει πονέσει πολύ τα τελεταία 10 χρόνια  από ανίκανους παράγοντες, ενώ όσοι έχουν απομείνει και αποδεδειγμένα δεν μπορούν, εναλάσσονται με κάποια χρόνια διαφορά. Αυτή τη φορά ας είναι η τελευταία που ασχολούμαστε μαζί τους.

Για μένα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να έχεις είκοσι…Γραμμένους που θα σε πάρουν από το μηδέν και θα σε φτάσουν στο δέκα με ανιδιοτέλεια, παρά να έχεις πενήντα Νίκου, Ιωακειμίδηδες και Πετρίδηδες, που θα προσπαθούν να κάνουν το κομμάτι τους, αδιαφορώντας για το μέλλον της ομάδας.

Περιμένω τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας στο [email protected]

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top