Η υπέροχη, τρελή επιμονή σου…

Ο Γιώργος Μαντζιούκης σχολιάζει στη BluArena για την επιμονή παικτών, προπονητή και κόσμου αναφορικά με το στόχο του Ηρακλή που δεν είναι άλλος από την άνοδο.

Στον Ηρακλή τα τελευταία δεκαπέντε τουλάχιστον χρόνια η λέξη που «τρυπά» τα αυτιά όλων, αυτή που έχει γίνει… καταραμένη, είναι η υπομονή.

Ποιος δεν την έχει ακούσει, ποιος δεν την έχει βαρεθεί, ποιος δεν έχει αντιδράσει όταν του λέει ο πρόεδρος, ο παράγοντας, ο προπονητής, ο αθλητής «κάνε υπομονή».

Το χειρότερο είναι ότι κάθε φορά που ο κόσμος ακούει τη συγκεκριμένη λέξη, έχει ήδη βάλει το πόδι στο γκάζι και δεν ανέχεται, υποστηρίζοντας τον Ηρακλή, να το αφήσει και να κάνει υπομονή.

Τα τελευταία χρόνια όμως, ειδικότερα από τον… με το έτσι θέλω υποβιβασμό και μετά, δίπλα σε αυτή τη λέξη προστέθηκε στην καθημερινότητα μας και μία ακόμα, που πλέον έχει δύναμη και ισχύ. Επιμονή. Ναι, επιμονή. Με υποβιβασμούς, με Δ΄, με Γ΄, με Β΄, με κυνηγητό, με αδικία, με χιόνια, με βροχές.

Κάθε φορά που υπήρχε ένα εμπόδιο, κάθε φορά που χανόταν η ελπίδα και η προοπτική, κάθε φορά που το καράβι έδειχνε να βουλιάζει, η επιμονή τα κατάφερνε όλα.

Έτσι και στον αγώνα της Δευτέρας κόντρα στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, τραγουδώντας και χορεύοντας στη βροχή και με πολύ επιμονή, από φιλάθλους και ομάδα. Μία επιμονή που φέρνει πάθος, πείσμα, αντοχή και προσπάθεια μέχρι τέλους. Μία επιμονή που κράτησε ζωντανή την ομάδα μετά τις σφαλιάρες από Νίκη Βόλου και Τύρναβο. Μία επιμονή που έφερε το σπουδαίο διπλό στην Κέρκυρα.

Στα δύο εντός έδρας προαναφερθέντα παιχνίδια όπου ο Ηρακλής ηττήθηκε, διαπιστώσαμε όλοι μας ότι το μάτι δεν γυάλιζε πλέον, ότι ο Γκιγιέρμο Όγιος έχασε τη φλόγα του και τη ζωντάνια του, παρασέρνοντας και τους παίκτες.
Από την Κέρκυρα και μετά όμως αυτή η επιμονή τους έκανε και πάλι να «φωνάζουν» και στο τέλος να αγκαλιάζονται σαν μια ευτυχισμένη οικογένεια.

Ανεξαρτήτως από το αν αγωνιστικά η ομάδα αποδίδει καλό ποδόσφαιρο ή όχι, το θετικό είναι ότι η φλόγα επέστρεψε στη… θέση της, ότι και πάλι άπαντες μας δείχνουν ότι έχουν αυτή την επιμονή για να διεκδικήσουν μέχρι τέλους με αξιώσεις την άνοδο τους στη Πρώτη Εθνική κατηγορία.

Μία επιμονή που στις τελευταίες αναμετρήσεις του Καυτανζογλείου ακούγεται από τα μεγάφωνα, μέσω του ξεχωριστού τραγουδιού που έγραψε ο Κώστας Λειβαδάς. Ένα τραγούδι που έχει μετατραπεί σε «ύμνο» για τη μικρή Μαριλένα, ένα τραγούδι του οποίου ο στίχος σε κάνει να διαπιστώνεις το πόσο σημαντικό είναι να επιμένεις, να λες όλα θα γίνουνε…

Ένας στίχος από έναν συνθέτη που έχει μέσα του κυανόλευκο DNA, καθώς ο πατέρας του φόρεσε τη φανέλα του Ηρακλή τη δεκαετία του 60΄.

Αφιερωμένος λοιπόν ο στίχος σε όσους εξακολουθούν και επιμένουν:

Αν είναι κάτι που με κέρδισε σε ‘σενα
κάτι που ήξερε πώς να με ξεπερνάει
είναι αγάπη μου αυτή η επιμονή σου
μια αγάπη που έμαθε να μην τα παρατάει

Αν είναι κάτι που μού είπε να διαλέξω
ούτε τα λόγια σου είναι, ούτε η ομορφιά
Αυτή η υπέροχη, τρελή επιμονή σου
πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά

Αχ να ‘ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου
Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου
Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου
Αχ να ‘ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου

Αν είναι κάτι που με κράτησε απ’ τα ξένα
αυτό το φως που δεν υπάρχει σ’ άλλη γη
κι αυτή αγάπη μου η ίδια επιμονή σου
να μοιραστούμε αυτά τα σύννεφα μαζί
να μοιραστούμε αυτή τη θάλασσα μαζί

Αυτή η ατέλειωτη η γλύκα σου πως με τραβάει να ‘ξερες
Να περπατήσω δίπλα σου με θάρρος στην ζωή
Αυτή η ατέλειωτη η δίψα σου για της ζωής το άγνωστο
Τι μού ‘χει δώσει να ‘ξερες και πού να φανταστείς
Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top