ΣΧΟΛΙΟ: Στη ζώνη της διοικητικής αυτό-αναίρεσης και αυτό-ακύρωσης

Ενα τεράστιο πρόβλημα, πρόβλημα σε σημείο εκνευρισμού δηλαδή, με τον Παπαδόπουλο, τον πρόεδρο της διοίκησης, είναι ότι αυτο-αναιρείται. Οτι αυτό-ακυρώνεται. Με αυτά που λέει. Οτι …

Ενα τεράστιο πρόβλημα, πρόβλημα σε σημείο εκνευρισμού δηλαδή, με τον Παπαδόπουλο, τον πρόεδρο της διοίκησης, είναι ότι αυτο-αναιρείται. Οτι αυτό-ακυρώνεται. Με αυτά που λέει. Οτι μιλά και λέει πράγματα λες και απευθύνεται σε ανθρώπους και κόσμο που δεν ασχολούνται καθόλου με την ομάδα, που ήρθαν… χθες στη Θεσσαλονίκη. Προφανώς και δεν είναι όλα όσα λέει εξωπραγματικά (ε, δεν θα μπορούσε να γίνει -και- αυτό) αλλά πολλά από αυτά είναι. Λες και ηθελημένα θέλει να βρίσκεται σε μια παράλληλη πορεία γιατί αυτή η παράλληλη πορεία του επιτρέπει να παίζει με τις λέξεις. Κι αυτό πραγματικά -εκτός από εκνευριστικό- είναι πολλές φορές διχαστικό. Ναι, δυστυχώς, διχαστικό.

Ακούει π.χ. τις δηλώσεις του Παπαδόπουλου κάποιος φίλαθλος του Ηρακλή που για κάποιους λόγους δεν ξέρει ακριβώς τη διάσταση συγκεκριμένων πραγμάτων και μπορεί να πεισθεί ότι «έτσι είναι». Κι αν πειστεί ότι «έτσι είναι», τότε πού θα καταλήξει; Στους «κακούς φιλάθλους» που φωνάζουν και γκρινιάζουν και… «δημιουργούν πρόβλημα» στην ομάδα. Εξ ου και το «διχαστικό». Να κάθεται να μαλώνει ο ένας φίλαθλος με τον άλλο, επειδή ο Παπαδόπουλος θέλει να παίξει με τις λέξεις. Εξ ου και το μεγάλο πρόβλημα. Και όσο παραμένει ο Παπαδόπουλος στη διοίκηση με τέτοια συμπεριφορά, το πρόβλημα θα υφίσταται στη μεγαλύτερή του μορφή.

Η αυτο-αναίρεση, η αυτο-ακύρωση είναι το μεγάλο πρόβλημα που έχει ο ίδιος μέσα στα αποδυτήρια. Κι ας κάνει πως δεν το καταλαβαίνει. Κι ας θέλει να βγάλει προς τα έξω κάτι διαφορετικό. Ειλικρινά, για να μην δουλευόμαστε, δεν μπορεί να μην δεν το καταλαβαίνει αυτό το πράγμα. Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνει ότι το μεγάλο πρόβλημα που έχει ο ίδιος με τα αποδυτήρια είναι τα «αύριο» και «αύριο» και οι υποσχέσεις που έχουν μείνει υποσχέσεις. Δεν μπορεί να μην καταλαβαίνει κάποιος πως το ποδοσφαιρικό τμήμα δεν ξέρει τι να πιστέψει σε ό,τι του λένε. Κι αυτό είναι που κάνει το οικονομικό πρόβλημα ακόμη μεγαλύτερο. Να έχεις το οικονομικό, να έχεις και να μην ξέρεις τι να πιστέψεις.

Επειδή αυτά τα πράγματα είναι τόσο απλά και τόσο κατανοητά, δεν μπορεί να μην δεν τα καταλαβαίνει. Φτάνει πια αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις διότι τα αποδυτήρια μόνα τους κρατιούνται. Εντάξει; Μόνα τους. Ο προπονητής, οι παίκτες και ο κόσμος. Αυτοί μόνοι τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, τώρα που έγινε αναφορά στις σχέσεις και στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Εχετε καταλάβει τι γίνεται; Ταπεινή άποψη, ίσως να μην έχει γίνει αντιληπτό στην ευρεία του μορφή κάτι τεράστιο που έχει γίνει με τον κόσμο, τους παίκτες και τον προπονητή. Το «στον Ογιος τα λεφτά», το «λαός και παίκτες μια γροθιά» δεν λένε τίποτα; Είναι εντυπωσιακά και λένε πολλά πράγματα για το τι σημαίνει να προκύπτει κάτι μέσα από την προσπάθεια.

Διότι για να πει αυτά τα πράγματα ο κόσμος για τον Ογιος, προφανώς κάτι είδε στον Αργεντινό και μαζί, για να γίνει η γροθιά με την ομάδα από κάτι παρακινήθηκε. Εν ολίγοις δηλαδή, στη διαρκή προσπάθεια που γίνεται εδώ και καιρό για να καλυφθεί το χαμένο έδαφος, υπάρχει κάτι που συγκινεί και παρακινεί. Γίνεται αντιληπτή η προσπάθεια όσο βέβαια θα αποδεικνύεται στην πράξη και σε κάθε παιχνίδι ότι η προσπάθεια δεν σταματά ποτέ. Μέσα όμως από αυτή τη διαδικασία, η ομάδα μέρα με τη μέρα έδειχνε διοικητικά και πιο μόνη. Κι έρχεται ο κόσμος να δηλώσει στην ομάδα, πάλι, ότι «είμαστε δίπλα».

Αυτού του είδους η επανάσταση, «τα λεφτά στον Ογιος» και το πώς η ομάδα γίνεται «γροθιά» με τον κόσμο δεν αναδεικνύεται στο εύρος που πρέπει. Ενώ θα έπρεπε να γίνουν αναλύσεις επί αναλύσεων. Διότι δείχνει το κέρδος μιας προσπάθειας.

Από την άλλη, εδώ και πολύ καιρό, αντίθετα και δυστυχώς, η διοίκηση δεν μπορεί να δώσει στην ομάδα την ασφάλεια, να διαλύσει την αβεβαιότητα. Δεν δίνει το όραμα, δεν δίνει λύσεις, δεν λύνει προβλήματα. Δεν κάνει δηλαδή αυτά που πρέπει να κάνει μια διοίκηση. Αντίθετα, με τις λέξεις προσπαθεί να περιγράψει κάτι άλλο και αυτο-ακυρώνεται.

Διότι εκτός όλων των άλλων, οι μέρες περνούν και ακόμη δεν έχουν γίνει μεταγραφές. Και πότε, ε; Ενώ -πάλι δημοσίως- την προηγούμενη εβδομάδα ο Παπαδόπουλος είχε πει ότι… «θα κάνουμε μεταγραφές», με σιγουριά και ύφος του στυλ ότι… «δεν καταλαβαίνω γιατί ανησυχείτε τριγύρω».

Μα, τελειώνει ο Ιανουάριος. Πάμε καλά; Η ομάδα παίζει στα όριά της εδώ και καιρό. Μπροστά υπάρχει σωρεία υποχρεώσεων και η ενίσχυση είναι απαραίτητη. Και αυτό δεν γίνεται ούτε με μισόλογα, ούτε με λόγια που μόνα τους εδώ και καιρό δεν πείθουν, ούτε με παράλληλη πορεία. Γίνεται με πράξεις, γίνεται με μεταγραφές, χθες. Μεταγραφές. Να βρει τον τρόπο. Αλλωστε, για μία ακόμη φορά, ο ίδιος τα είπε.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Πίσω από τους Μαντάκηδες, τους Θάνους και τους Κουτσοσπύρους

Απόψεις

Back to Top