Παπαδόπουλε, τώρα; Ποια ειναι η επόμενη μέρα;

Η ερώτηση δεν θα άλλαζε ανεξάρτητα από το ποια θα ήταν το αποτέλεσμα στο παιχνίδι Κυπέλλου. Αλλωστε, η ερώτηση δεν αλλάζει από το καλοκαίρι και …

Η ερώτηση δεν θα άλλαζε ανεξάρτητα από το ποια θα ήταν το αποτέλεσμα στο παιχνίδι Κυπέλλου. Αλλωστε, η ερώτηση δεν αλλάζει από το καλοκαίρι και μετά. Αλλωστε, η ερώτηση δεν αλλάζει από τον Βατανιακό και μετά.

Αλλωστε, η ερώτηση δεν αλλάζει ούτε στις σερί νίκες και στα θετικά αποτελέσματα που παίρνει ο Ογιος. Και δεν αλλάζει διότι αν υπήρχε η στοιχειώδης ευθιξία, η διοίκηση θα έκανε το παν για να πει -με ουσιαστικό τρόπο όμως, ε;- ένα ελάχιστο «ευχαριστώ» σε προπονητή και παίκτες που αν μη τι άλλο εξασφάλισαν ως ένα σημείο την ηρεμία με τα αποτελέσματα, δουλεύοντας και παίζοντας -από ένα σημείο και μετά- για τον κόσμο και για την πάρτη τους διότι δεν μπορούν να πιστεύουν άλλο τα λόγια. Στον καθένα «πονάει» πολύ, από ένα σημείο και μετά να είναι ανεκπλήρωτες οι υποσχέσεις και να «καίγεται» αυτό το χαρτί.

Ποια είναι λοιπόν η επόμενη μέρα; Εξ αρχής είχε τονιστεί ότι οι συνεχιζόμενες (και όποιες συζητήσεις) με τους Ιρανούς δεν αποτελούν άλλοθι. Διότι αν τις πεις «άλλοθι» και κρυφτείς πίσω από αυτές, οι μέρες θα περνάνε δραματικά. Αν δεν το κατάλαβε η διοίκηση, το δεύτερο παιχνίδι Κυπέλλου έγινε στις 22 Ιανουαρίου.

Κι ο Ηρακλής πήγε να παίξει εκεί όχι απλώς χωρίς μεταγραφές αλλά με μία ομάδα απλήρωτη. Που θέλοντας και μη βάζει τον εαυτό της (η ομάδα) σε μια διαδικασία να κλείνει τα αυτιά για να παίζει αλλά επειδή άνθρωποι είναι που την κλωτσάνε αυτή την μπάλα, σε όλη την άλλη διάρκεια της ημέρας, θέλοντας και μη, το μυαλό πηγαίνει και εκεί. Ποιος μπορεί να τους δώσει την ασφάλεια που ζητάνε; Ποιος θα τους διώξει την αβεβαιότητα; Πράξεις ζητά και απαιτεί το ποδοσφαιρικό τμήμα. Οχι πια λόγια.

Οι συζητήσεις με τους Ιρανούς μπορούν να τρέχουν. Οι σκέψεις είναι του καθενός. Στο πλαίσιο του ελέγχου, ζητήθηκαν κι άλλα χαρτιά και πρέπει να σταλούν, για να τα πάρει ο εκεί οικονομικός διευθυντής και να τα δώσει στο Δ.Σ., για να πάρει απόφαση.

Εδώ, στην ομάδα όμως, τι γίνεται; Η 22η μέρα του Γενάρη πέρασε και αυτή.

Ο Ηρακλής έπαιξε το Κύπελλο με: Δεξιό μπακ έναν παίκτη που δεν είναι αυτή η θέση του. Με περιορισμένες λύσεις στο κέντρο της άμυνας. Με την ομάδα να μιλά γενικώς για «τρεις μεταγραφές που θέλει» αλλά να μην μπορεί να τις κάνει.

Αρα «δεμένα» τα χέρια του Ογιος. Αρα, περιορισμένες οι λύσεις. Και δεν είναι μόνο το Κύπελλο. Εχει μια σειρά αγώνων από εδώ και πέρα για το Πρωτάθλημα. Η ομάδα «φωνάζει», «κραυγάζει» ότι χρειάζεται βοήθεια.

Και όσο για αυτο το «παραμύθι» ότι μόνο στον Ηρακλή γίνεται θέμα το οικονομικό ενώ στις άλλες ομάδες δεν γίνεται, όλα έχουν και ένα όριο. Εκτός αν η διοίκηση δεν θέλει να αφουγκραστεί το τι πραγματικά συμβαίνει στην ίδια της την ομάδα. Ναι, ο Παπαδόπουλος λέει «δεν είμαι μεγιστάνας». Αυτό όμως δεν φτάνει για να εξηγήσει τα ανοίγματα, δεν φτάνει για να εξηγήσει την ανοργανωσιά του καλοκαιριού στην ΠΑΕ και πώς έτρεχαν όλοι -τελευταία στιγμή- να στελεχώσουν τα γραφεία, κάτι που ο ίδιος έπρεπε να κάνει, το «δεν είμαι μεγιστάνας» δεν φτάνει να εξηγήσει πολλά, πολλά πράγματα.

Το ποιος πρέπει να φροντίσει για την επόμενη μέρα αυτής της ομάδας είναι ξεκάθαρο. Ο Ογιος είναι στα όριά του, οι παίκτες το ίδιο, πληρωμές θα πρέπει να γίνουν, μεταγραφές θα πρέπει να γίνουν, ήδη άλλες ομάδες ορέγονται παίκτες του Ηρακλή, αυτά δεν είναι υπό μορφή κινδυνολογίας. Η ομάδα με τα παιχνίδια που έκανε έστειλε το μήνυμά της. Αν αυτή η προσπάθεια διαλυθεί και δεν διατηρηθεί-ενισχυθεί, τότε θα είναι έγκλημα.

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Πίσω από τους Μαντάκηδες, τους Θάνους και τους Κουτσοσπύρους

Απόψεις

Back to Top