ΣΧΟΛΙΟ: Η τσιμινιέρα πάγωσε, το πέταλο… ΠΟΤΕ!

Υπάρχουν στιγμές σε αυτό το σύντομο διάστημα της επαγγελματικής μου πορείας που κάποιοι άνθρωποι, μερικοί εξ’ αυτών από το σινάφι μας και δη από τον …

Υπάρχουν στιγμές σε αυτό το σύντομο διάστημα της επαγγελματικής μου πορείας που κάποιοι άνθρωποι, μερικοί εξ’ αυτών από το σινάφι μας και δη από τον Ηρακλή που μου θυμίζουν επαρχιακούς δασκάλους του 1850, στους οποίους όταν γινόταν η ερώτηση, «Τελικά, η γη είναι στρόγγυλη ή επίπεδή;» εκείνοι απαντούσαν με πλήρη ηρεμία: «Μπορώ να διδάξω και τα δύο».

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα το τελευταίο διάστημα και στον Ηρακλή. Είναι αυτό το δύσκολο κομμάτι που υπάρχει πάντα, της διάθεσης δηλαδή, να διαχωρίσεις την διοίκηση, τους κάκιστους περσινούς της χειρισμούς σε συγκεκριμένα θέματα, του «τραύματος» της μη ανόδου, την έλλειψη μεταγραφικών κινήσεων στο φινάλε της περιόδου, με την ομάδα. ΜΕ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ.

Προσωπικά για μένα αυτά είναι πράγματα που πρέπει να διαχωρίζονται με προσοχή. Και για να το κάνουμε και πιο απλό. Είναι διαφορετικό να μιλάμε για τον ΗΡΑΚΛΗ και διαφορετικό να μιλάμε για Παπαδόπουλους που έρχονται, φεύγουν θα έρχονται και θα φεύγουν για όσο διάστημα ζει αυτός ο σύλλογος. Και φυσικά μέχρι τότε, για όσους έχουν έστω την στοιχειώδη επαφή με το περιβάλλον, γνωρίζουν ότι μόνο όταν θα πάψει να υπάρχει Ηρακλής, θα πάψει να υπάρχει και πέταλο, θα «σιγήσουν» οι οργανωμένοι, θα φύγει εντελώς ο κόσμος από το γήπεδο. Δηλαδή ΠΟΤΕ!

Αν θεωρήσουμε ότι η έλλειψη μεταγραφών ή η απόκτηση ενός παίκτη όπως ο Ντακόλ, θα διαγράψουν από τη μνήμη μας τις πορείες, τους αγώνες, τις «μάχες», την αγωνιστικότητα, την «φωνή», την «κοινωνική αλληλεγγύη» που έχει αναπτύξει στα χρόνια της ύπαρξής της η Αυτόνομη Θύρα 10 και οι οργανωμένοι στο σύνολό τους, θα σβήσουν μονοκονδυλιά, απλά και μόνο επειδή ο Ηρακλής δεν έπαιξε φιλικό με την Μπαρτσελόνα τότε μπορούμε όλοι μαζί να φωνάξουμε «Σύντροφοι, ευτυχώς ηττηθήκαμε». Είμαι πεπεισμένος όμως, ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Είναι ακόμη ιστορία και συνεχίζει να γράφεται, όσο και αν κάποιοι μοχθούν για το αντίθετο!

Ασφαλώς και οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν την διαφορά. Ασφαλώς και οι μεταγραφές δίνουν κίνητρο, τα μεγάλα φιλικά δίνουν κύρος σε μια ομάδα και ασφαλώς η διοίκηση ελέγχεται ξανά για την δυσκινησία της, σε συγκεκριμένα θέματα. Αλλά από το σημείο αυτό, μέχρι να θεωρήσουμε ότι τα πάντα διαλύονται, απέχει έτη φωτός.

Δεν κλείνουμε τα μάτια, δεν εθελοτυφλούμε, ούτε το γυρίζουμε στην προσωπολατρεία, ούτε και καθόμαστε να περιμένουμε τον μεγιστάνα με δεμένα τα χέρια. Απλά στηρίζουμε τον ΗΡΑΚΛΗ. Όχι τον Παπαδόπουλο. Κανέναν Παπαδόπουλο. Το σήμα του Ηρακλή, είναι ο Ημίθεος, όχι ο Παπαδόπουλος με ρόπαλο. Το έχουμε πει και θα το ξαναπούμε, ότι ο τωρινός πρόεδρος της ΠΑΕ θα χρειαστεί να… «ματώσει» για να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, αν μπορέσει δηλαδή να την επανακτήσει ποτέ μετά τα περσινά. Άλλο όμως αυτό και άλλο το να βρίσκουμε παντού στραβά, να κριτικάρουμε ζητήματα που δεν τα ξέρουμε, να το παίζουμε φωτεινοί παντογνώστες μέσω Facebook, να μην προτείνουμε την παραμικρή λύση, να πατάμε στο γήπεδο στη χάση και στη φέξη μέχρι να κερδίσει δηλαδή ο Ηρακλής και να πανηγυρίσουμε. Διότι στο τέλος αυτός που την πληρώνει είναι πάντα ο Ηρακλής. Και Ηρακλής δεν γίναμε για τα εύκολα…

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να διαφωνεί ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο, «απαιτεί». Όπως «απαιτεί» και ο κάθε φίλαθλος που αγαπά την ομάδα του και έτσι πρέπει να γίνεται. Αρκεί ωστόσο αυτά τα «θέλω» να μην μπαίνουν ποτέ πάνω από την ομάδα. Γι’ αυτό λοιπόν και κανένα πέταλο δεν πρόκειται να σιγήσει. Θα φωνάζει σε κάθε άκρη της Ελλάδας, είτε ο Ηρακλής πάει για πρωτάθλημα, είτε για Τσάμπιονς Λιγκ, είτε παίζει στα κουτσοχώρια της Δ’ Εθνικής.

Μην μικραίνουμε μόνοι μας το μέγεθος της ομάδας και κυρίως μη δυσφημούμε κάτι που με κόπο, ιδρώτα ακόμη και με αίμα έφτασε μέχρι εδώ. Ο Ηρακλής είναι αιωνιότητα, είναι ιδέα. Και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ και προπάντων κανείς δεν μπορεί να τις πεθάνει. Και επειδή ακριβώς αυτή την αιωνιότητα την συντήρησε η Αυτόνομη Θύρα 10 σε πολύ πιο δύσκολες εποχές, αυτή είναι ακριβώς που θα την συνεχίσει και τώρα, με πιο βροντερή φωνή από ποτέ.

Αυτή είναι που τράβηξε τον δύσκολο δρόμο να κρατήσει όλο τον υπόλοιπο κόσμο όρθιο την στιγμή που τα πάντα γκρεμίζονταν γύρω, αυτή ήταν που διώχθηκε από τις δυνάμεις καταστολής, αυτή είναι που θα συνεχίσει να διατηρεί τον Ηρακλή άσβεστο στις καρδιές μας.

Διότι όπως λέει και το σύνθημα… «Πέταλο θα πει 90′ φωνή».

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top