- Bluearena - http://bluearena.gr -

ΣΧΟΛΙΟ: Η ηθική του χρήματος…

Ομολογώ ότι την πρώτη «σφαλιάρα» την έφαγα στο Μπάνσκο. Εκεί έμαθα ότι ο Αντρέι Κράβαρικ καλοσκέφτεται την πρόταση που του έχει γίνει από τον Άρη και επειδή αρχικά δεν το πίστεψα θέλησα να το ακούσω ο ίδιος με τα αυτιά μου.

Μου το επιβεβαίωσε τηλεφωνικά! Σε πρώτη φάση όμως, δεν τα πήρα με τον ίδιο. Τα πήρα περισσότερο με τους διοικούντες, γιατί δεν φιλοτιμήθηκαν να τον πάρουν ούτε ένα τηλέφωνο! Σκέφτηκα μάλιστα, πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν παράγοντες στον Ηρακλή που αφήνουν αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν τον κορυφαίο αθλητή, να φύγει μ’ αυτόν τον τρόπο από τον σύλλογο.

Γνωρίζω επίσης ότι πέρσι προσπάθησε πολύ κι ήταν σχεδόν…μόνος! Στις προπονήσεις, στην μάχη για την παραμονή, στο αγωνιστικό. Σε όλα! Στην πρώτη του χρονιά σε πάγκο κλήθηκε να διαχειριστεί καταστάσεις προπονητή, με προϋπηρεσία 20 χρόνων. Κι ίσως η κατάσταση αυτή να τον έφερε στα όριά του. Να έσκασε. Κάθε άνθρωπος θα εκνευρίζονταν αν τα έδινε όλα, δεν έπαιρνε μία και στο τέλος εισέπραττε και πλήρη αδιαφορία.

Εκείνο ωστόσο, που με τίποτα δεν μπορώ να κατανοήσω, είναι τις σημερινές του δηλώσεις. Φάουλ από τα λίγα, όχι τόσο για την καταγραφή της ωμής πραγματικότητας που ζούμε, όσο για το ύφος, τον σχεδόν μηδενισμό όλων των καταστάσεων που έχει ζήσει φορώντας αυτή τη φανέλα, την τοποθέτηση μιας ζυγαριάς, η πλάστιγγα της οποίας γέρνει περισσότερο προς στο χρήμα και όχι προς την ηθική και την αξιοπρέπεια.

Ο Αντρέι σήμερα μας έβαλε να λύσουμε μια δύσκολη εξίσωση. Μας θύμισε ότι ο στυγνός επαγγελματισμός, μπορεί να μπαίνει πάνω από οτιδήποτε. Μας έβαλε να σκεφτούμε ότι σε εποχές κρίσης (κι ίσως όχι μόνο), το χρήμα καταπίνει σύμβολα και διαγράφει στιγμές. Και δεν φταίμε εμείς γι’ αυτό. Εμείς όσα χρόνια κι αν περάσουν, είναι δύσκολο να διαγράψουμε τους 15 τίτλους και όλα όσα προσέφερε σ’ αυτή την ομάδα. Δεν μηδενίζουμε, ούτε ισοπεδώνουμε και έχουμε μάθει να ζούμε με την ιστορία μας, γιατί η ιστορία της ομάδας είναι πάνω από όλα.

Ο ίδιος ο Αντρέι είναι αυτός που προσπαθεί να μας πείσει, ότι ο αθλητής Κράβαρικ είναι ένα διαφορετικό πρόσωπο από τον προπονητή. Ο ίδιος ο Αντρέι είναι που προσπάθησε με τις δηλώσεις του να αφήσει στην άκρη την ηθική και να ασχοληθεί με το χρήμα. Ο ίδιος ο Κράβαρικ δήλωσε μεταξύ άλλων…«Τι να το κάνω το ηθικό πράγμα. Θα μου δώσει λεφτά για να ζήσω; Όλα αυτά είναι παρελθόν. Δεν θα μου δώσουν ψωμί οι χαρές που πήραμε με τον Ηρακλή. Δεν μπορώ να ζήσω με ηθικά πράγματα και με ιστορία…”. Ο ίδιος ο Κράβαρικ μας έβαλε να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο και να σκεφτούμε. Τελικά τι από όλα αυτά ήταν αληθινό και τι ψέμα;

Ήταν το πάθος στον αγώνα; Ήταν οι αγκαλιές στην Χάιδω; Ήταν τα «όλε» και τα «ζαλίζομαι»; Το χτύπημα του τυμπάνου; Ήταν οι χιλιάδες δηλώσεις αφοσίωσης και αγάπης στον σύλλογο; Ήταν η επιθυμία κάποια στιγμή να αναλάβει πρόεδρος, προπονητής και παίκτης; Ήταν η συμμετοχή στις πορείες όταν ο ποδοσφαιρικός Ηρακλής βούλιαζε; Η από κοινού παρουσία σου με τον Κατσαμπή στην αίθουσα Τύπου της Μίκρας; Αλήθεια τι απέγινε εκείνο το μπλουζάκι «Ηρακλής στα εύκολα, Ηρακλάρα στα δύσκολα»;

Τελικά τι από όλα αυτά έγινε από αγάπη και ηθική και τι έγινε για το χρήμα; Δύσκολα ερωτήματα μας έβαλες σήμερα Αντρέι; Διότι η ιστορία μπορεί να μην σου δίνει ψωμί για πάντα, αλλά κάποτε σου έδωσε. Και το ψωμί είναι σημαντικό, ανεξάρτητα πότε το παίρνεις. Σε καιρούς κρίσης δηλαδή, ή σε καιρούς μη χαλεπούς, όπως αυτοί των τίτλων, των Τσάμπιονς Λιγκ, της Πράγας και της Ρώμης. Διότι η ιστορία δεν διαγράφεται. Και μην μου πει κανείς ότι έτσι είναι η ζωή… Στην ζωή εκτός από το χρήμα, υπάρχουν κι άλλα πράγματα. Εκτός κι αν με την κρίση, πρέπει να ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι.

Ειλικρινά το που θα συνεχίσει την καριέρα του είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει, ανεξάρτητα από το τι έχει συμβεί στο παρελθόν με τη νέα του ομάδα, η οποία για να τα λέμε και όλα στην υπόθεση Ρουμελιώτη ήταν η πρώτη που πήγε την ηθική περίπατο. Δεν μπορώ επίσης να πιστέψω ότι ο Κράβαρικ δεν γνωρίζει το επικοινωνιακό κομμάτι. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, περιμένω τουλάχιστον να ανασκευάσει.

Αν δεν το κάνει δίνει ένα πολύ καλό πάτημα σ’ αυτούς που δεν τον πήραν ούτε ένα τηλέφωνο, αλλά και δικαιολογία στους φίλους του Ηρακλή να τον αποκαθηλώσουν από τον θρόνο του, να κατεβάσουν την «σημαία» από τον ιστό της. Γιατί σ’ αυτόν το σύλλογο ευτυχώς υπάρχει ακόμη η ηθική, μα πάνω από όλα η αξιοπρέπεια.

ΥΓ: Κάποια στιγμή είχα γράψει ένα σχόλιο με τίτλο «Ένα ευχαριστώ και μια συγνώμη». Τώρα τουλάχιστον την συγνώμη, Αντρέι Κράβαρικ, την οφείλεις εσύ σε εμάς…