ΣΧΟΛΙΟ: Το πλάνο, η ειλικρίνεια και η επόμενη μέρα

Πάντα και σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, για να προχωρήσεις παρακάτω, για να δημιουργήσεις την «επόμενη μέρα», πρέπει να έχεις ως μπούσουλα το παρελθόν. Το …

Πάντα και σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, για να προχωρήσεις παρακάτω, για να δημιουργήσεις την «επόμενη μέρα», πρέπει να έχεις ως μπούσουλα το παρελθόν. Το τι έκανες σωστό και τι λάθος, ποιους επέλεξες να έχεις δίπλα σου, πως κινήθηκες στις δύσκολες καταστάσεις, το αποτέλεσμα.

Η χθεσινή ημέρα και εν’ προκειμένου η χθεσινή γενική συνέλευση της ΠΑΕ, κατέδειξαν ένα πράγμα. Ότι όλα ξεκινούν και πρέπει να ξεκινήσουν πάλι από την αρχή. Διότι, να με συγχωρείτε κύριοι της διοίκησης και εσείς που θα μείνετε (για όσο διάστημα), αλλά και εσείς που αποχωρείτε, αλλά αν θέλουμε να περιγράψουμε την χθεσινή εικόνα της συνέλευσης, μπορούμε να το κάνουμε και με δύο λέξεις…Λούνα Παρκ.

Θλιβερό μεν, σκληρό για κάποιους άλλους, αλλά είναι μια πραγματικότητα. Υπήρξαν χθες καταστάσεις και συζητήσεις μεταξύ των μελών της διοίκησης που σου έδιναν την εντύπωση, ότι βρέθηκες τυχαία, στη συνέλευση του Ηρακλή Αμπελοκήπων. Και όχι του Ηρακλή Θεσσαλονίκης.

Βέβαια κάποια από όλα αυτά , προσπαθήσαμε να τα προλάβουμε κατά την διάρκεια της χρονιάς, γιατί ορισμένα τα καταγράψαμε, αλλά τότε το όπλο ήταν η…απειλή. Ξεκάθαρα πράγματα και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Αυτά ήταν τα λεγόμενα…στεγανά της ΠΑΕ. Οι απειλές, οι βρισιές, οι χυδαιότητες και συχνά – πυκνά, χωρίς επιχειρήματα.

Πάλι καλά δηλαδή, που η διοίκηση αποτελούνταν από τρία στελέχη. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα γινόταν χθες, αν στο πάνελ ήταν πέντε, δέκα, δώδεκα ή δεκαπέντε μέλη της διοίκησης. Μάλλον θα γινόταν στα φανερά αυτό που συνέβη σταδιακά στην δεύτερη εποχή της ΠΑ.Λ.Η (η οποία και μας κούνησε μαντήλι) ή πολύ πρόσφατα στον ΓΣ.

Ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που αυτός ο σύλλογος, είχε ένα πλάνο από τις διοίκησεις του. Και επίσης δεν μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που αυτός ο σύλλογος, είχε πλάνο και βάδισε πάνω σ’ αυτό. Ποτέ. Θέλετε τις διοικήσεις Θεοδωρίδη, Σπανουδάκη και τις κατάλήξεις τους, την διοίκηση Ρέμου και την κατάληξή της; Θέλετε τις διοίκησεις του Παναγόπουλου, του Τριανταφύλλου και του Γωγάκου στον ΓΣ; Θέλετε ακόμη και τις πρόσφατες υποσχέσεις για το βόλεϊ; Ποιον να εμπιστευτείς αλήθεια, όταν άνθρωποι που υποτίθεται ότι ζουν και αναπνέουν για τον Ηρακλή, δεν έχουν βρει τον τρόπο να διοικήσουν σωστά;

Και επειδή χθες ακούστηκε και κάτι για την ΑΕΚ, την ομάδα που έπρεπε να έχει πέσει προ πολλού με τον τρόπο που έπεσε ο Ηρακλής, αλλά τελικά την έριξαν και αγωνιστικά, ας αναφέρουμε και το εξής: Η ΑΕΚ έπεσε, αλλά ένας ολόκληρος οργανισμός (κρατικός και μη) δούλεψε και συνεχίζει να δουλεύει για την ΑΕΚ. Οι εφημερίδες την αντιμετωπίζουν μέχρι και σήμερα σαν ομάδα Superleague (βλ. πρωτοσέλιδα εφημερίδων όπως η Goal News), υπάρχουν έντυπα Μέσα με αποκλειστικό αντικείμενο την ΑΕΚ (βλ. Ώρα για Σπορ), έκλεισε τηλεοπτικά συμβόλαια. Χάρη σ’ αυτό τον μηχανισμό την ανέλαβε και ο Μελισσανίδης που έχει πλάνο, με την κατασκευή ενός γήπεδου, αλλά και χρήματα.

Στον Ηρακλή, τι υπάρχει; Όχι μόνο δεν ήρθε ο επενδυτής που αξίζει να έχει αυτή η ομάδα, αλλά στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου διαπιστώσαμε ότι το μεγάλο πρόβλημα του συλλόγου, είναι οι ιστοσελίδες που την προβάλλουν. Αυτές οι ιστοσελίδες που προσπάθησαν κι είχαν πρώτο θέμα τον Ηρακλή, όταν η ομάδα, έτρεχε στους Σοχούς και τις Τσαριτσάνες!

Κανείς μα κανείς, όχι μόνο δεν προστάτεψε ποτέ αυτούς που προσπαθούν, έστω και με τα όποια λάθη τους (κι είναι πολλά, όχι όμως με ιδιοτέλεια), αλλά αντίθετα τους έβγαλαν και στη σέντρα ως τους μοναδικούς σχεδόν υπαίτιους της κατρακύλας. Αυτό ήταν το πρόβλημα στον Ηρακλή φέτος, για κάποιους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μεταξύ των ρεπόρτερ είναι όλα καλά ή ότι δεν υπάρχουν και…κυβιστήσεις τύπου Μελισσανίδη (αυτή τη φορά του Ιωάννη) που προκαλούν ερωτηματικά.

Το πρόβλημα λοιπόν είναι συλλογικό και έχει να κάνει με την εσωστρέφεια που μας κυνηγά από την εποχή Θεοδωρίδη. Και που προέρχονταν πάντα από την έλλειψη πλάνου. Έτσι έλλειπε και φέτος και πιθανότατα θα λείπει και του χρόνου. Θέλετε γιατί ο Παπαδόπουλος διοικεί ακόμη με το ένστικτο του παράγοντα της ΑΕ Ποντίων; Να κατανοήσω ότι σε κάποιες περιπτώσεις, προσπάθησε να δείξει δυναμικός ακόμη και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι.

Αλλά ούτε η εταιρεία ένδυσης είναι το πραγματικό πρόβλημα του Ηρακλή, ώστε να χτυπήσει κανείς το χέρι στο τραπέζι. Το χέρι στο τραπέζι το χτυπάς, όταν ξέρεις ποιος είσαι, τι μπορείς να κάνεις και που θέλεις να φτάσεις. Το χτυπάς σε κρίσιμα ζητήματα για να δείξεις αποφασιστικότητα για το αύριο. Και σ’ αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος, είχε άλλοτε μια αμυντική στάση, σχεδόν στενάχωρη, άλλοτε κοιτούσε αποσβωλομένος από αυτά που άκουγε κι άλλοτε δεν είχε απαντήσεις. Έτσι, με το συμπάθειο, αλλά δεν πας πουθενά.

Εγώ δεν μπορώ να δεχτώ ότι επί ένα χρόνο, κάποιοι ετοίμαζαν κι οργάνωναν μαζί τον Ηρακλή και ο ένας από τους τρεις, η κεφαλή, είχε μαύρα μεσάνυχτα. Κι αν στην πραγματικότητα συνέβη (που δεν συνέβη), είναι πραγματικά ένα αστείο γεγονός, επιπέδου Κάτω Ραχούλας. Δεν μπορεί ο Παπαδόπουλος να μην ήξερε, όταν από το χειμώνα ακόμη γράφαμε για την κατάσταση στις ακαδημίες, για τον Χατζηνικολάου, για τον διαχωρισμό καλών και κακών, αλλά η απάντηση ήταν μια ανακοίνωση του κ. Πασιανίδη, για την μακροημέρευση των τμημάτων, η παραμονή του προπονητή κοκ.

Δεν μπορεί το πρόβλημα σου, να είναι ούτε ο Χάγκαν. Ο άνθρωπος αυτός που όταν ο Ηρακλής έπεσε στην Δ’ Εθνική και έπαιζε με ποδοσφαιριστές ηλικίας 17 χρονών, είχε 20 παιδάκια στους Χορτατζήδες και τους φορούσε φανέλα του Ηρακλή για να μην χαθούν οι ακαδημίες. Στο διάολο και τα λεφτά και όλα. Σημασία έχει το αποτέλεσμα και το τι αφήνει ένας άνθρωπος με παρακαταθήκη, όταν στο σύλλογο είχαν μείνει 10 νοματαίοι να τρέχουν την ομάδα.

Ξεκάθαρα λοιπόν; Το πρόβλημα είναι η ειλικρίνεια και το πλάνο. Και δυστυχώς αυτά τα δύο στοιχεία δεν τα είχε ούτε φέτος ο Ηρακλής.

Αλλά νησάφι! Γενιές και γενιές Ηρακληδέων μεγάλωσαν με παράγοντες που κοιτούσαν πρώτα την πάρτι τους και μετά τον σύλλογο. Γενιές και γενιές μεγάλωσαν με παράγοντες που έταζαν λαγούς με πετραχήλια και στο τέλος τα έκαναν σκ…

Κάποιος επιτέλους πρέπει να καταλάβει, ότι για να ζητάς την βοήθεια του κόσμου, πρέπει να έχει την δύναμη να τον κοιτάξεις και στα μάτια. Για να ζητήσεις πρέπει να είσαι πεντακάθαρος και προπαντώς να έχεις μιλήσει με την γλώσσα της αλήθειας.

Τα βάζεις κάτω, βλέπεις τι μπορείς και τι όχι και έπειτα ανακοινώνεις στον κόσμο, με πάσα ειλικρίνια, για να έχει και το δικαίωμα της επιλογής. Στον Ηρακλή πάντα γίνονταν το αντίθετο. Όλοι ζητούσαν την βοήθεια του κόσμου, όλοι έταζαν ανόδους και κύπελλα και στο τέλος έπεφταν μέσα στον λάκκο που ίδιοι έσκαψαν, μοιράζοντας ψέμματα και αναλήθειες στον κόσμο.

Λοιπόν κύριοι αυτό είναι το στοίχημα που καλείστε να κερδίσετε, αν μπορείτε να το κερδίσετε…Βάλτε τα κάτω, δείτε τι μπορείτε να κάνετε και τι όχι και έπειτα ανακοινώστε και ζητήστε βοήθεια.

Τα ψέμματα τελείωσαν και η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται, δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί δεδομένο. Αρκεί να έχεις μάθει από τα λάθη σου.

Άλλος χρόνος για υπομονή, δεν υπάρχει…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top