ΣΧΟΛΙΟ: Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και μια «συγνώμη»

  Τον θυμάμαι στον πρώτο του τίτλο με τη φανέλα του Ηρακλή, να πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί. Να “δένεται” με τον σύλλογο, σαν να γνώριζε ότι …

 
Τον θυμάμαι στον πρώτο του τίτλο με τη φανέλα του Ηρακλή, να πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί. Να “δένεται” με τον σύλλογο, σαν να γνώριζε ότι αργότερα θα αποτελούσε μοναδικό και αναπόσπαστο μέλος μιας “αυτοκρατορίας” που έμελλε να χτιστεί. Πολύ σύντομα. Με τον ίδιο, στυλοβάτη. 
 
Τον θυμάμαι στο Παλέ να στήνει πάρτι με τους χιλιάδες φίλους του Ηρακλή και να μεθά με την κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου. Πάντα με την ένταση και το πάθος που τον διακρίνει, πάντα με την ατάκα που σε αφήνει άφωνο. 
 
Τον θυμάμαι να μπαίνει στα πέταλα των οπαδών, να χτυπά τα τύμπανα, να σκαρφαλώνει στο καρεκλάκι του διαιτητή και με υψωμένα τα χέρια να δίνει το …”Ζαλίζομαιιιι”. Τον θυμάμαι να φτιάχνεται με το σύνθημα “γαμ… τους Κράβαρικ οε, οε”, να χαμογελάει και με ένα σερβίς να σκοτώνει τον αντίπαλο. Τον θυμάμαι να κρατά τους πυρσούς στα αεροδρόμια…
 
Τον θυμάμαι μετά το τέλος του αγώνα να τρέχει στην αγκαλιά της Χάιδους που πάντα τον φωνάζει μετά τα παιχνίδια, να συζητά με φίλους της ομάδας, να αναλύει το παιχνίδι όπως κανένας άλλος, να μην αρνείται σε κανέναν να μιλήσει, να υπογράψει ένα αυτόγραφο. Δεν το αρνήθηκε ΠΟΤΕ σε κανέναν!
 
Τον θυμάμαι να μιλά για τον Ηρακλή με λόγια που εμπνέουν, που ξεσηκώνουν. Να χτυπά το σήμα στο μέρος της καρδιάς με την γροθιά του και να ουρλιάζει. Να βγάζει τη φανέλα εκστασιασμένος στον τελευταίο πόντο εκείνου του ημιτελικού με την Μπέλγκοροντ, έτοιμος να ανοίξει τα τεράστια χέρια του και να υποδεχτεί τον κόσμο. 
 
Τον θυμάμαι στη Σόφια να ζητά το μπλουζάκι “Ηρακλής στα εύκολα, Ηρακλάρα στα δύσκολα” και αμέσως μετά να φωνάζει μέσα στο κλειστό…“Εγώ τον Ηρακλή, τον φοράω πάνω μου”. Και ήταν δύσκολες οι εποχές εκείνες. Το ίδιο και όταν οι εμφανίσεις ή ο τρόπος παιχνιδιού, δεν του άρεσαν: «Οι συμπαίκτες μου έδωσαν τον λόγο τους στα αποδυτήρια ότι θα τα δώσουν όλα για την πρόκριση. Η προπόνηση είναι ο καθρέφτης και εκεί φαίνεται ότι δεν δουλεύουμε σωστά. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε σε ποια ομάδα είμαστε. Ο Ηρακλής δεν είναι μία απλή ομάδα» είχε πει κάποτε, μετά από έναν αγώνα κόντρα στη Κηφισιά.
 
Τον θυμάμαι στην Πράγα και στη Ρώμη να προσπαθεί παραμερίζοντας την προσωπική του πίκρα, να ανυψώσει το ηθικό των υπολοίπων παικτών, να τους σηκώσει από το τάραφλεξ, να τους δώσει κουράγιο. Γιατί ήταν ΑΡΧΗΓΟΣ με όλη την σημασία της λέξεως. 
 
Τον θυμάμαι στις πορείες για τον ποδοσφαιρικό Ηρακλή, τότε που με το μηχανάκι του κατέγραψε και αυτός όπως και όλος ο κόσμος που συμμετείχε τότε στις κινητοποιήσεις, αμέτρητα  χιλιόμετρα. Τον θυμάμαι να φωνάζει και αυτός για την ποδοσφαιρική αδικία. 
 
Τον θυμάμαι και τώρα, σαν προπονητή…να τα βάζει χωρίς να μασά τα λόγια του με τους ανθρώπους του βόλεϊ, που αρνήθηκαν να σεβαστούν τον πόνο της απώλειας ενός μεγάλου αθλητή όπως είναι ο Σαμαράς. Γιατί ποτέ δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του. 
 
Τον θυμάμαι να μιλάει με σιγουριά για τους νεαρούς παίκτες της ομάδας του και να λέει…“Θέλω να τους μάθω να σηκώνουν κούπες”. Ουδείς περίμενε ότι αυτό θα γίνει τόσο γρήγορα, αλλά ο Αντρέι πάντα μας άφηνε άφωνους…
 
Θυμάμαι τέλος, την “κάψα” του για έναν Ευρωπαϊκό τίτλο. Να λέει χαρακτηριστικά…“ Ο Ηρακλής είναι κομμάτι της ζωής μου. Δεν μετάνιωσα ποτέ που έμεινα όλα αυτά τα χρόνια στην ομάδα. Θα ήθελα να πάρουμε κι έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Θα ήθελα να προλάβω έναν τίτλο στην Ευρώπη, από οποιοδήποτε πόστο στον Ηρακλή”. 
 
Θυμάμαι και άλλα τόσα, πιο πολλά…Ποιος μπορεί όμως να τα διηγηθεί όλα; Ποιος μπορεί να καταγράψει σε λίγες γραμμές, σε λίγες λέξεις, όλα τα συναισθήματα, τις στιγμές, το μεγαλείο; Εδώ χρειάζονται χιλιάδες σελίδες, για να αναφερθείς σε γεγονότα μαγικά που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη μας. Γεγονότα που μας χάρισε αυτός ο πραγματικά τεράστιος αθλητής και προπονητής όπως τουλάχιστον εξελίσσεται μέχρι στιγμής, Αντρέι Κράβαρικ. Τον άνθρωπο που στο πρόσωπό του είδαμε ένα ΗΓΕΤΗ, έναν άνθρωπο τον οποίο έπρεπε να μιμηθούν, οι παράγοντες όλων των τμημάτων του Ηρακλή. 
 
Δεν μου άρεσε ποτέ η προσωπολατρεία από οπουδήποτε κι αν προέρχονταν. Εδώ όμως μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Για έναν άνθρωπο με μια τεράστια παρακαταθήκη. Λάθη; Ασφαλώς και έχει κάνει. Όπως όλοι μας. Όπως όλοι μας όταν αγαπάμε κάτι υπερβολικά. Γι’ αυτό και του αξίζουν τα πάντα. Και πάνω από όλα, η στήριξή μας.
 
Γιατί αυτός το πίστεψε από την αρχή. Ήξερε το DNA της ομάδας, γνώριζε το πόσο βαριά είναι η φανέλα, ήξερε πως ακόμη κι αν την φορέσεις σε ένα ολόγραμμα και την βάλεις στο τάραφλεξ, θα κερδίσει. Όλους τους υπόλοιπους μας πήρε χρόνο να το πιστέψουμε. Ακόμη και όταν οι νίκες ήρθαν. Ακόμη και όταν αμούστακα παιδιά όπως οι Χατζηπαραδείσης, Σταυρακάκης, Τζιουμάκας που πήραν από τον ίδιο το βάπτισμα του πυρός και κλήθηκαν να σηκώσουν ένα…ασήκωτο βάρος φανέλας και το έκαναν με το παραπάνω. Έπρεπε να φτάσουμε δυο βήματα μακριά από έναν τίτλο ακόμη, για να δούμε “καθαρά”.
 
Γνωρίζω πως ο κόσμος έχει κουραστεί να συνδράμει οικονομικά, παντού, οπουδήποτε. Ότι έχει “ματώσει” και ότι οι καιροί είναι δύσκολοι. Αυτοί οι “μπέμπηδες” όμως και αυτή η τεράστια φυσιογνωμία της ιστορίας του Ηρακλή, ο μεγάλος Αντρέι, το αξίζουν και με το παραπάνω. Αξίζουν τουλάχιστον, την στήριξή μας  Έστω και τώρα που καθυστερήσαμε…
 
Ας το δούμε ως ελάχιστο φόρο ανταμοιβής απέναντι σ’ αυτούς τους παίκτες, που είναι αναγκασμένοι να ταξιδέυουν ξημερώματα με το πούλμαν για να εκπληρώσουν τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις, απέναντι στον δικό μας Αντρέι που δεν θέλει και πολύ να σκαρφαλώσει ξανά στο καρεκλάκι του διαιτητή για να δώσει και πάλι  το σύνθημα …“ζαλίζομαι” στην κερκίδα.  Για σένα Αντρέι και τους παίκτες σου, ένα μεγάλο ευχαριστώ και μια συγνώμη…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top