«Όσες κι αν χτίζουν φυλακές…»

  Μεγάλη υπόθεση αυτό που πέτυχε το οπαδικό κίνημα του Ηρακλή τις τελευταίες ημέρες. Πολύ μεγάλη! Ίσως το μέγεθός της δεν μπορούμε ακόμη να το αντιληφθούμε …

 
Μεγάλη υπόθεση αυτό που πέτυχε το οπαδικό κίνημα του Ηρακλή τις τελευταίες ημέρες. Πολύ μεγάλη! Ίσως το μέγεθός της δεν μπορούμε ακόμη να το αντιληφθούμε διότι όλα έγιναν πολύ γρήγορα και το περιστατικό είναι ακόμη νωπό. Αλλά σε βάθος χρόνου, αυτή η οπαδική ΜΑΓΚΙΑ με κεφαλαία γράμματα σίγουρα θα αποφέρει καρπούς. Για πολλούς λόγους…
 
Με πρώτο φυσικά την κοινωνία που ζούμε. Μια κοινωνία απρόσωπη, κυρίως αστυνομοκρατούμενη. Μια κοινωνία στείρα, που θεσπίζει νόμους ληστρικούς, καταργώντας κάθε έννοια δικαιοσύνης, ανθρωπιάς, αντίδρασης. Με εκπροσώπους που θέλουν να ακούς αυτά που οι ίδιοι επιθυμούν, αλλά εσύ να το βουλώνεις, να μην μιλάς. Με  αστυνόμους – αστακούς έτοιμους να σου πετάξουν ότι βρουν σε χημικό, σε δακρυγόνο, σε σπρεί, μόνο και μόνο για να μην υψώσεις ανάστημα. 
 
Χρόνια τώρα αυτή η χώρα έχει μπει στη μηχανή του χρόνου και ταξιδεύει με ταχύτητα φωτός…προς τα πίσω. Γυρίζει πολύ πίσω. Στις έννοιες του κράτους και του παρακράτους. Σ’ αυτούς που θεσπίζουν νόμους – αιχμαλωσίας, έχοντας πάντα από δίπλα τους τσιράκια για να παίζουν το παιχνίδι τους. Για να ωραιοποιούν την κατάσταση. Photoshop, δημόσια διαπόμπευση, παντοτινός στιγματισμός προσωπικότητας, πλήρης καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διαχωρισμός ανθρώπων με βάση τα πιστεύω τους και τόσα άλλα. Που θα σταματήσει άραγε αυτή η λίστα; Κάθε φορά και χειρότερα. Κάθε μέρα και χειρότερα. Κάθε φορά πιο κάτω. Λες και αυτή η χώρα έχει πέσει σε νιρβάνα. 
 
Και έπειτα το δούλεμα…Δούλεμα μέσα στα μούτρα. Καμία σύνταξη βουλευτή δεν έχει κοπεί. Αν κάποιος για παράδειγμα, έχει κάνει έστω και τρεις ώρες βουλευτής, το μηνιαίο εισόδημά του, μπορεί να φτάσει ακόμη και τις 3.000 ευρώ. Ακόμη και σήμερα, 3.000 ευρώ. Τι μέγιστη ξεφτίλα; Αυτοί που μας ζητούν να κάνουμε το σκ… μας παξιμάδι, αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι η λιτότητα και η ύφεση είναι έννοιες αναπόφευκτες, που πρέπει να τις περάσουμε μέχρι να έρθει αυτή η ρημάδα η ανάπτυξη, είναι αυτοί οι ίδιοι που απολαμβάνουν ακόμη και σήμερα τα προνόμιας μιας άλλης…Ελλάδας.
 
Είναι αυτοί οι ίδιοι που ψηφίζουν νόμους ενός κράτους που επιβάλλει την τάξη με τρόπους που σε κάνουν να πιστεύεις ότι αυτή η χώρα ξαναμπήκε στο γύψο, απλά δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη πλήρως, διότι φροντίζει να φορά μέχρι σήμερα, τη μάσκα της δημοκρατίας. Είναι αυτοί οι ίδιοι που κοστολογούν μια ημέρα ζωής, μια ημέρα αναπνοής, με 5 ευρώ (!). 
 
Είναι αυτοί που αδιαφορούν αν εσύ την βγάζεις με χαράτσι, τέλη κυκλοφορίας και ακινησίας, με ενοίκιο, ΔΕΗ, ΟΤΕ, αν είσαι άνεργος, που αδιαφορούν για το γεγονός ότι η εικόνα ενός ανθρώπου που ψάχνει στα σκουπίδια, που κρεμάει μια ταμπέλα “πεινάω” στο λαιμό του και κοιμάται στα πεζοδρόμια, που αυτοκτονεί γιατί δεν τα βγάζει πέρα, είναι πλέον καθημερινότητα.  
 
Γι’ αυτό και ήταν τεράστια νίκη η απελευθέρωση του Παναγιώτη. Γιατί αν σ’ αυτό το κράτος δώσεις έστω και λίγο την εντύπωση ότι είσαι αδύναμος, ότι είσαι έτοιμος να αποδεχτείς την μοίρα που οι ίδιοι σου ορίζουν, τότε αυτό θα σε ποδοπατήσει χωρίς έλεος. Θα βρει τον τρόπο να σου κάνει χειρότερα. Αυτό έχει δείξει μέχρι σήμερα η ιστορία. 
 
Και μάλιστα κόντρα, σε ανθρώπους που μπορούν να πουν διάφορα. Όπως για παράδειγμα αυτούς που κατήγγειλε στην ανακοίνωσή της η ΑΘ10. Που δεν δίστασαν να δηλώσουν ότι  ένας άνθρωπος τα έβαλε με μια ολόκληρη διμοιρία. Τουλάχιστον παλιά, τους ξεχωρίζαμε. Είχαν καρφίτσα, φορούσαν κουκούλα…τώρα δεν έχουν ούτε αυτή. Χάνονται ανώνυμοι μέσα στο πλήθος και “στεγνώνουν” ανθρώπους. Υψώνουν το δάχτυλο και φωνάζουν “ΑΥΤΟΣ ΕΊΝΑΙ”. 
 
Δεν είναι εκπληκτικό; Ζούμε σε μια χώρα που την ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο να καταδικάσεις την βία, αλλά δεν νοιάζεται ούτε στο ελάχιστο να μάθει  τα αίτια από τα οποία προέρχεται αυτή. Τούτη εξάλλου, θα είναι μια σκληρή αλήθεια για αυτό το κράτος που δημιούργησαν. Δεν νομίζετε;  
 
Μήπως άραγε το δικαστήριο ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει για ποιο λόγο είχαμε παρέλαση διμοιριών πριν ακόμη και από το τέλος του αγώνα; Όχι βέβαια…Μήπως ενδιαφέρθηκε να μάθει για τον άνδρα των ΜΑΤ που αφού έγινε ότι έγινε, μετά χειρονομούσε προκλητικά προς τον κόσμο, στέλνοντάς τον όπως έδειχνε χαρακτηριστικά για…νάνι;  Όχι βέβαια…Μήπως μάθαμε ποτέ τον λόγο για τον οποίο ένα βράδυ νιώσαμε εγκλωβισμένοι στην ίδια μας την πόλη, διότι απλά περπατούσαμε; Μήνες τώρα αναζητούμε τα αίτια –ακόμη και από τον ίδιο τον γενικό αστυνομικό διευθυντή Θεσσαλονίκης- , να μάθουμε και εμείς βρε αδερφέ, γιατί υπάρχει αυτή η σαφέστατη στοχοποίηση από την πλευρά της αστυνομίας προς τους οπαδούς του Ηρακλή. Απάντηση δεν έχουμε πάρει και μάλλον δεν θα πάρουμε ποτέ. Αντίθετα αυτοί, πήραν την δική τους.
 
Και μάλιστα με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, από αυτόν τον ΛΑΟ που έχει αποδείξει πολλάκις, ότι έχει μάθει στα δύσκολα. Ότι, έχει μάθει να μην αφήνει τον διπλανό του να γονατίσει. Ότι έχει μάθει να στέκεται δίπλα στον ΑΝΘΡΩΠΟ. Ότι δεν λυγίζει από επιθέσεις, όσο σκληρές κι αν είναι. Και ήδη τα έργα του, πολλά. Κόντρα σ’ αυτό που οι πολιτικάντηδες αυτού του τόπου θεωρούν λογικό. 
 
Δείτε για παράδειγμα το κίνημα αλληλεγγύης των οπαδών, στη Βιομηχανική Μεταλλευτική. Υπήρξε πολύτιμη η βοήθεια, σε ανθρώπους που έχουν όραμα. Που βλέπουν τη ζωή διαφορετικά. Που δεν παρατούν τα όπλα. Που παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους. Και είναι και τόσα άλλα. Μάκαρι να γίνουν ακόμη περισσότερα. Να ξεφυτρώσουν παντού πρωτοβουλίες, με στόχο ένα καλύτερο αύριο. 
 
Είναι ζηλευτή αυτή η συσπείρωση μα την αλήθεια. Και πρέπει να την διαφυλάξουμε. Γιατί στις μέρες μας, το μόνο που έχουμε είναι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η βοήθεια στον διπλανό μας. Αυτά είναι τα όπλα μας. Μ’ αυτά τους νικήσαμε. Μ’ αυτά θα τους νικήσουμε και στο μέλλον…
 
”ΟΣΕΣ ΚΙ ΑΝ ΧΤΙΖΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΟΣΟ Ο ΚΛΟΙΟΣ ΣΤΕΝΕΥΕΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΤΑΡΙΟ ΚΙ ΟΛΟ ΘΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΕΙ”

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top