ΣΧΟΛΙΟ: Αντί βαθμολογίας…

  Κανονικά αυτός ο χώρος προορίζονταν για την αξιολόγηση και την βαθμολογία των παικτών στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό. Τι να σχολιάσεις όμως και τι να …

 
Κανονικά αυτός ο χώρος προορίζονταν για την αξιολόγηση και την βαθμολογία των παικτών στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό. Τι να σχολιάσεις όμως και τι να βαθμολογίσεις αλήθεια, όταν από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο που έφεραν σήμερα το σήμα με τον Ημίθεο, ήταν πιθανότατα σε κάποιο άλλο γήπεδο και όχι σε αυτό που θα έπρεπε. Και αναφέρομαι σε όλους. Από τον προπονητή, μέχρι τον τελευταίο παίκτη που αγωνίστηκε. 
 
Τι ήταν αυτό που είδαμε; Μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος. Χωρίς κυκλοφορία της μπάλας, χωρίς φαντασία, χωρίς συνοχή, χωρίς “χημεία”, χωρίς μια προσωπική ενέργεια, με μια αμυντική γραμμή που θύμιζε λούνα παρκ και με ένα άναρχο τρόπο ανάπτυξης, του στυλ να γεμίζουν τα μπακ για να παίρνει την πρώτη κεφαλιά ο Κιρόφσκι (που συνήθως δεν την έπαιρνε) και από εκεί και πέρα το χάος. 
 
Μέχρι και ο σταθερός σε προηγούμενα παιχνίδια Χουάντερσον έφτασε στο σημείο πότε να αποκρούει με…μανσέτα (!) και πότε να προσπαθεί με το ζόρι να κάνει έστω και μια ντρίμπλα σε αντίπαλο επιθετικό λες και το έχει απωθημένο από τα μικράτα του. Αδιανόητα πράγματα, απέναντι σε μια ομάδα που δεν είναι δα και η Μπαρτσελόνα, αλλά διαθέτει μια ποιοτική μεσοεπιθετική γραμμή, ικανή να σου κάνει τη ζημιά αν αφαιρεθείς. Πόσο μάλλον αν δεν μπεις ποτέ στο παιχνίδι. 
 
Το αναφέραμε και την προηγούμενη εβδομάδα. Ότι αυτή η ομάδα δεν ξέχασε την μπάλα που έπαιζε πριν από μικρό χρονικό διάστημα. Απλά με την φυγή παικτών που αποτελούσαν τον βασικό κορμό σε συνδυασμό με τον ερχομό άλλων, κυρίως ξένων, που καλά – καλά δεν ξέρουν σε ποια ομάδα αγωνίζονται, χάλασε και αυτή, την όποια συνοχή υπήρχε, με την οποία όμως τουλάχιστον ο Ηρακλής δεν έχανε και μάλιστα με κατεβασμένα τα χέρια, προκαλώντας τον οίκτο του αντιπάλου ή το γέλιο στην κερκίδα! (γιατί και αυτό είδαμε σήμερα)
 
Αδιαφορώ πραγματικά, αν ο Λόπεθ είναι αυτός που θα κάνει την διαφορά, αν ο Σουλίδης πρέπει να παίζει στον ασβέστη ή στα τσιμέντα, αν ο Στεφανίδης μπορεί, αν το Καυτανζόγλειο έχει λακούβες ή σαμαράκια, αν εκτός έδρας οι ποδοσφαιριστές βλέπουν κακά όνειρα. Εκείνο που ανησυχεί είναι ότι ο Ηρακλής δεν έχει πλέον εκείνα τα διαστήματα που επέβαλλε τον ρυθμό του. Που πάλευε το παιχνίδι έστω και αν βρισκόταν πίσω στο σκορ. 
 
Που έβαζε τουλάχιστον την μπάλα κάτω και προσπαθούσε με πλαγιοκοπήσεις να δημιουργήσει ρήγματα από τα πλάγια. Που οι χαφ, γινόταν φορ όταν ο Ηρακλής βρισκόταν στην επίθεση. Εκείνο που ανησυχεί είναι ότι χάθηκαν τα αυτονόητα. Και το κλειδί είναι ακριβώς εκεί. Στο γεγονός ότι ο Ηρακλής ήθελε ΜΟΝΟ τρεις καλούς παίκτες (έναν σε κάθε γραμμή) για να αρχίσει να παίρνει και τα αποτελέσματα, διότι τότε το πρόβλημα ήταν οι ισοπαλίες.
 
Ήθελε ΜΟΝΟ έναν φορ να βάζει την μπάλα στα δίχτυα, έναν αμυντικό χαφ και έναν στόπερ. ΑΥΤΟΥΣ. Για το κάτι παραπάνω. Για να κερδίζει τα παιχνίδια και να ανοίγει αυτός την ψαλίδα αντί να την ανοίγουν άλλοι, για να μην χάνει δύο ματς και κατρακυλά πέντε θέσεις. Για να δείξεις και εσύ σαν διοίκηση στον κόσμο ότι ο σχεδιασμός σου ξεκίνησε με την σέντρα της πρεμιέρας, με τον ήλιο ακόμη ντάλα και όχι δύο βδομάδες πριν την λήξη της μεταγραφικής περιόδου. 
 
Αν η ομάδα ομάδα λοιπόν, δεν είχε στα δυο της τελευταία παιχνίδια πλάνο στο αγωνιστικό της κομμάτι, οφείλεται αποκλείστικά και μόνο στο γεγονός ότι πριν από λίγες μόνο εβδομάδες, δεν υπήρχε πλάνο σε κάποιον άλλον κρίσιμο τομέα. Των μεταγραφών. Και αυτό όσο προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι ότι δεν ισχυεί, αδιάψευστος μάρτυρας αποτελεί ο καθρέφτης κάθε ομάδας. Το γήπεδο… 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top