ΣΧΟΛΙΟ: Κι όμως, μπορεί !!!

«Κι όμως, κι όμως θα τα βρούμε πάλι, είμαστε μεγάλοι και θα τα μπαλώσουμε, κι όμως, κι όμως στοίχημα θα βάλω, θα ‘ρθει κάτι άλλο …

«Κι όμως, κι όμως θα τα βρούμε πάλι, είμαστε μεγάλοι και θα τα μπαλώσουμε, κι όμως, κι όμως στοίχημα θα βάλω, θα ‘ρθει κάτι άλλο και θα ξελασπώσουμε…». Αυτή η ανάλαφρη στροφή από μια παλιά συνεργασία του αξεπέραστου Γιώργου Χατζηνάσιου και της αείμνηστης, χαρισματικής στιχουργού, Σώτιας Τσώτου, μου ήρθε στο μυαλό, με το τέλος της αναμέτρησης του Ηρακλή με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Η αίσθηση δηλαδή ότι ο ΜΕΓΑΛΟΣ πάντοτε βρίσκει τρόπο να τα καταφέρνει. Και ο Ημίθεος του βόλεϊ είναι ΜΕΓΑΛΟΣ και – πλέον – μας αποδεικνύει ότι μπορεί να… «ξελασπώσει».

Αυτή η επιβλητική νίκη, αυτό το – ορθώς ορισθέν ως – ξέσπασμα της ομάδας, αυτό το 3-0 έναντι ενός συγκροτήματος, που αρχίσαμε να θεωρούμε ότι αποτελεί φαβορί για μια από τις πρώτες θέσεις, σηματοδοτεί κάτι πολύ σπουδαίο: υπάρχει ζωή στον «κυανόλευκο» βολεϊκό πλανήτη. Κι όμως, λοιπόν, αυτή η ομάδα μπορεί. Μπορεί να καταφέρει να επιβιώσει, παρά τις αντιξοότητες, που αντιμετωπίζει, βρίσκοντας λύσεις και ψυχικά αποθέματα αφ’ εαυτού της. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Είχα σημειώσει πολλές φορές τις τελευταίες εβδομάδες ότι ο Ηρακλής των τριών πρώτων αγωνιστικών με τρομάζει, με φοβίζει, με απογοητεύει και ότι δεν ξέρω με ποιον τρόπο (δεδομένων και των ανύπαρκτων οικονομικών δυνατοτήτων) θα μπορέσει να βρει έναν ασφαλή αγωνιστικό δρόμο, μακριά από το βυθό του βαθμολογικού πίνακα.

Ο Αντρέι Κράβαρικ, ωστόσο, απέδειξε ότι είχε τις απαντήσεις και «χαστούκισε» τις φοβίες τις δικές μου, όσο και πολλών άλλων Ηρακλειδέων, που είχαν απελπιστεί το τελευταίο διάστημα, τονώνοντας το «πιστεύω» μας στην ομάδα του. Διότι μόνο επιτυχείς – εκ του αποτελέσματος – μπορούν να κριθούν οι χειρισμοί του κόουτς από το τέλος του αγώνα στο Χαλκιοπούλειο και έπειτα. Με την δημόσια καταβαράθρωση των ξένων, την απειλή ότι δεν θα ξαναχρησιμοποιήσει Μπόζιτς και Μίκουλα, τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις εντός της εβδομάδας και την εντατικοποίηση του προπονησιακού προγράμματος. Αποδείχθηκε ότι σου βγήκαν όλα, Αντρέι. Και, επειδή είπαμε ότι από αυτήν εδώ τη στήλη τα λέμε όλα, μα όλα, Αντρέι, θεωρούσα – ο αφελής – ότι ακολουθούσες λάθος διαδρομή, που δεν θα οδηγούσε πουθενά.

Κι όμως, κι όμως. Με κλειδί την αποφασιστικότητα και τη συγκέντρωση, που οδήγησε στο μεγάλο όπλο της νίκης, την σημαντικότατη βελτίωση στην υποδοχή (απίστευτος Κουζούνης, θεαματική άνοδος Εφραιμίδη στο ευαίσθητο σημείο του και βοήθεια από Κολτσιάκη), δόθηκε η ευκαιρία στο Νοβόσελατς – ο οποίος είναι ένας πασαδόρος, που γνωρίζει τα βασικά και όταν του δίνεις σωστή μπάλα θα δουλέψει – να περιορίσει τα λάθη του, να μοιράσει το παιχνίδι ορθά και – κυρίως – να κτυπήσει σε πρώτο χρόνο. Εκεί είχαμε την εντυπωσιακή παρουσία του – κατά τα άλλα άπειρου – Χατζηπαραδείση και του – πολύπειρου – Ανδρεάδη. Αν στο μενού του βολεϊκού σαββατόβραδου στην Μίκρα προσθέσουμε και την άνοδο του Μπόζιτς (κι αν δεν γκρίνιαξα και για δαύτον…), με σωστά τελειώματα σε κρίσιμους πόντους, ως οφείλει να πράττει ένας καλός διαγώνιος, έχουμε σε πλήρη ανάπτυξη την εξίσωση, που οδήγησε στη λυτρωτική πρώτη νίκη.

Ναι, βεβαίως, συμφωνώ. Συμφωνώ, με όσους θα μου πείτε «μην είσαι των άκρων. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε υπεραισιόδοξοι από εδώ και πέρα». Δεν θα είμαστε. Απλώς, μπορώ και εγώ, ο… πεσιμιστής, να πιστέψω στην ομάδα του Αντρέι, να μη φοβάμαι και να παρακολουθήσω με μεγαλύτερη άνεση τον αγώνα της Παρασκευής στο Βραχάτι, με μιαν ελπίδα, που πριν την αναμέτρηση με τους ακρίτες δεν την είχα. Και αυτό, στην παρούσα φάση, μου αρκεί…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Ο ορθολογισμός του Δ. Γυφτάκη και το «σύστημα Ε.Π.Ο.» του Δημητρίου

Απόψεις

Back to Top