ΣΧΟΛΙΟ: Η δράση, αντικαθιστά τα δάκρυα

Ο κινέζος επαναστάτης και πολιτικός Σου Γιατ Σεν (1866- 1925) είχε πει πως…«ηθική, αγάπη, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη, όλα αυτά εκφράζουν την κοινωνική αλληλεγγύη. Η ανθρωπότητα αναπτύσσεται …

Ο κινέζος επαναστάτης και πολιτικός Σου Γιατ Σεν (1866- 1925) είχε πει πως…«ηθική, αγάπη, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη, όλα αυτά εκφράζουν την κοινωνική αλληλεγγύη. Η ανθρωπότητα αναπτύσσεται και προοδεύει, στηριγμένη μόνο σ’ αυτές τις αρχές. Διαφορετικά χάνεται». Πόσο απέχουν άραγε τα λόγια αυτά από την σκληρή πραγματικότητα; Πόσο απέχουν από την ΣΗΜΕΡΙΝΗ σκληρή πραγματικότητα της κοινωνίας μας;

Έχω την εντύπωση ότι δεν απέχουν πολύ. Η οικονομική κρίση που έχει βυθίσει τούτη την γωνιά του πλανήτη που ζούμε, στην ύφεση, την απώλεια βασικών κοινωνικών και εργατικών δικαιωμάτων, την εξάπλωση της καταστολής και της φτώχειας, την καλλιέργεια του φόβου σε κάθε μορφή αντίδρασης (πορείες, διαδηλώσεις), την φίμωση των φωνών που εκφράζουν αντίθεση, στην διάλυση κάθε αυτοδιαχειριζόμενου χώρου, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ελληνική κοινωνία νοσεί. Και νοσεί βαρύτατα και βαθύτατα.

Απέναντι σε αυτή τη μορφή κοινωνικής απομόνωσης που έχει ως μοναδικό στόχο την τρομοκράτηση των πολιτών της ενωμένης -κατά τα άλλα Ευρώπης- ώστε να θριαμβεύσει η “βασιλεία” της Τρόικα, του ΔΝΤ και των υπολοίπων δυναστών του κόσμου, η αλληλεγγύη αποτελεί το μοναδικό “όπλο των λαών” απέναντι στην κατακερμάτιση βασικών αρχών, όπως η ανθρωπιά και η αγάπη για τον διπλανό μας.

Χαίρομαι πραγματικά και αισθάνομαι υπερήφανος όχι μόνο σαν άνθρωπος που υπηρετεί και αγαπάει αυτόν τον σύλλογο, αλλά πάνω από όλα ως μέλος αυτής της κοινωνίας, γράφοντας και διαβάζοντας σήμερα στη BlueArena για όλες αυτές τις εκπληκτικά αναπτυσσόμενες δράσεις από τους φορείς του Ηρακλή (ΠΑΕ, ΓΣ οργανωμένους οπαδούς). Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.

Έχουν ήδη προηγηθεί οι πορείες των οπαδών στο πλάι του λαού με δικό τους μπλοκ, η στήριξη στους εργαζομένους της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που προσπαθούν να πάρουν το εργοστάσιο στα χέρια τους, ο φιλικός αγώνας με την Αργώ για τον Τριαντάφυλλο, η συγκέντρωση τροφίμων και ενδυμάτων για τους μετανάστες, η ανακοίνωση για τον Κώστα Αρβανίτη, η ενίσχυση των φυλακών Νιγρίτας και τόσα άλλα που πλαισιώνουν αυτά που ακολουθούν, όπως, η συγκέντρωση φαρμάκων για το κοινωνικό ιατρείο που μέχρι χθες ελάχιστοι γνώριζαν ότι υπήρχε, τα εισιτήρια στο Παπάφειο, η έμπρακτη συνεργασία με την Αργώ, το ΚΕΘΕΑ, το ΙΕΚ Ακμή και τώρα την Α21, ακόμη και ο φιλανθρωπικός αγώνας του αντρικού τμήματος πόλο.

Νιώθω υπερήφανος, διότι τέτοιου είδους δράσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Ηρακλής αποτελεί κοιτίδα αλληλεγγύης, ότι δεν περίοριζεται μόνο στα στενά όρια ενός αθλητικού συλλόγου.

Το έχω πει και στο παρελθόν, θα το αναφέρω ξανά. Ο Ηρακλής πέρασε πολλά, για να φτάσει στο σήμερα. Κάποιοι τον λοιδόρησαν, του φόρτωσαν κατηγορίες που δεν του άξιζαν, τον έφτασαν μέχρι την…Καλλικράτεια. Ο κόσμος του όμως, δεν λύγισε. Παρέμεινε συσπειρωμένος και αποφασισμένος για αγώνα μέχρι την τελική δικαίωση.

Με γνώμονα αποκλειστικά και μόνο την αγάπη του προς τον σύλλογο, τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε στην αναστήλωση μέσα από τις στάχτες του. Σύμφωνοι, έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμη για να φτάσουμε στο επιθυμητό σημείο, όμως παράλληλα έχουμε και μια χρυσή ευκαιρία.

Να μετατρέψουμε αυτόν τον σύλλογο σε μια φωλιά αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο. Σε έναν σύλλογο που πρώτο του μέλημα θα είναι ο άνθρωπος. Όλοι μας, το προπερασμένο καλοκαίρι βιώσαμε την αδικία, όλοι μας νιώσαμε να μας “κλέβουν” κάτι από την ζωή μας, να χτυπούν με βάναυσο τρόπο το πάθος για τον Ηρακλή. Είμασταν όμως εκεί, κοντά σε αυτό που λατρέψαμε και δεν το αφήσαμε ποτέ.

Τώρα πρέπει να κάνουμε το ίδιο. Να σταθούμε πλάι σε ανθρώπους που έχουν λυγίσει, που δεν έχουν την δυνατότητα. Να διοχετεύσουμε όλη την οργή μας για αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας, σε δημιουργικότητα για τον διπλανό μας.

Με τον τρόπο αυτό η αλληλεγγύη θα γίνει και το δικό μας όπλο, απέναντι στην αδικία, σε όλα αυτά που έχουν ρημάξει την ζωή μας, απέναντι σ’ αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία με γνώμονα και πρόσχημα το δικό μας καλό, αλλά που τελικά μας οδηγούν στην εξαθλίωση.

Σ’ αυτή την κατηφόρα λοιπόν, εμείς, ο ΗΡΑΚΛΗΣ, πρέπει να βάλουμε ένα χέρι, ώστε να μπει το φρένο. Δεν θα αλλάξουμε τον κόσμο αν πίσω από εμάς δεν ακολουθήσουν κι άλλοι χιλιάδες, αλλά τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι προσπαθήσαμε σκληρά γι’ αυτο και ότι βάλαμε ένα λιθαράκι προς αυτή την κατεύθυνση. Ότι δεν σταυρώσαμε τα χέρια, περιμένοντας απλά το μοιραίο.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους, για όλα αυτά που κάνουν και θα κάνουν…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top