ΣΧΟΛΙΟ: Το στοίχημα…

Η περασμένη αγωνιστική περίοδος, για το πολύπαθο τμήμα μπάσκετ του Ηρακλή, ήταν περίοδος αγωνιστικής επιβίωσης, έστω και στην καταφρόνια της Β΄ Εθνικής. Κατηγορία, στην οποία …

Η περασμένη αγωνιστική περίοδος, για το πολύπαθο τμήμα μπάσκετ του Ηρακλή, ήταν περίοδος αγωνιστικής επιβίωσης, έστω και στην καταφρόνια της Β΄ Εθνικής.

Κατηγορία, στην οποία κατέληξε να αγωνίζεται μία ομάδα – σύμβολο για το άθλημα, μία ομάδα, που έφερε στην πραγματικότητα του ελληνικού μπάσκετ το χαρισματικό Έινκραμ (Ίνγκραμ, όπως τον μάθαμε και τον ερωτευθήκαμε), το Ζντόβτς, τον Μπέρι τον Μακ Ντάνιελ, τον – ατάσθαλο, δυστυχώς – Μπαρτ και εγκαθίδρυσε την δική της, ιδιαίτερη κουλτούρα στο χώρο, μέσα από την πύρινη έδρα της, το Ιβανώφειο.

Κι όμως, πέρσι, ήταν έτσι δομημένα ή – μάλλον – έτσι διαλυμένα τα πράγματα, ώστε η άνετη σωτηρία και αγωνιστική αυτοσυντήρηση να αγγίξει τα όρια της ικανοποιητικής πορείας.Φέτος, όμως, από το καλοκαίρι, τα πάντα ήταν διαφορετικά. Οι απαιτήσεις διαφοροποιήθηκαν στην προοπτική μιας νέας προσπάθειας, πιο συγκροτημένης, με στόχο την δημιουργία μιας ομάδας με αυτοσκοπό τον πρωταθλητισμό και την άνοδο στην παραπάνω κατηγορία, καθώς και την έμμεση προσέγγιση της επανόδου στο φυσικό χώρο της ομάδας, την Α1. Προς τούτο δύο ομάδες μπασκετικών Ηρακλειδέων διαγκωνίστηκαν (διότι περί… «διαγκωνισμού» επρόκειτο, αν λάβουμε υπ’ όψιν τη σκληρή και ανοικτή κόντρα, που διαδραματίστηκε μεταξύ των δύο διεκδικητών) η ομάδα του Χρήστου Χρηστίδη και εκείνη του Νίκου Αγγέλου. Μέσα από την – δυστυχέστατα – αποχή ενδιαφέροντος των μελών του Ερασιτέχνη, την εκλογή κέρδισε η πλευρά Χρηστίδη, με την αντίπερα να αμφισβητεί την τελική έκβαση. Μάλιστα, δεν το κρύβω, από εκείνη την περίοδο μου προξένησε εντύπωση η επιμονή και η αποφασιστικότητα του Χρήστου Χρηστίδη να αναλάβει τα ηνία του Τμήματος, παρά τις αντιδράσεις των συνδιεκδικητών και παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, που – ευλόγως – θα αντιμετώπιζε ως διοικητικός ηγέτης αυτής της προσπάθειας.

Μια επιμονή και μια αποφασιστικότητα, οι οποίες δεν ήρθησαν ούτε καν, όταν – ομολογουμένως καθυστερημένα – επιχείρησε να εμπλακεί στα πράγματα και το «βαρύ χαρτί», μιας ομάδας υπό τον Λευτέρη Κακιούση. Κέρδισε την μάχη ο Χρήστος Χρηστίδης και κράτησε σφιχτά το «κυανόλευκο» μπάσκετ, επιδεικνύοντας πρωτοφανή – για τα παραγοντικά δεδομένα του Ηρακλή των τελευταίων ετών, και όχι μόνο στο μπάσκετ – θέληση εμπλοκής, προχωρώντας και υλοποιώντας το σχεδιασμό του για μια ομάδα πρωταγωνίστρια. Εμπιστεύτηκε το τιμόνι της τεχνικής καθοδήγησης αυτού του εγχειρήματος στο συνδυασμό ενός υψηλά κατηρτισμένου νεαρού κόουτς και ενός έμπειρου συνεργάτη (Κωστόπουλος –Βατός), φέρνοντας στην κορυφαία θέση του πάγκου τόσο μικρής ηλικίας προπονητή μετά από 20 – ακριβώς – χρόνια. Ήταν την περίοδο 1992-1993, όταν – για μερικά παιχνίδια – το σύντομο πέρασμα του Θόδωρου Ροδόπουλου, διαδέχθηκε ο 25χρονος (τότε) αμερικανός ασίσταντ του, Τσίκο Άβερμπακ, τον οποίο ο σπουδαίος θεωρητικός του μπάσκετ είχε φέρει ως βοηθό, μετά από την έως τότε θητεία του Τσίκο ως μετέχοντος στο τεχνικά τιμ γυμνασιακών και κολεγιακών ομάδων. Ειρήσθω εν παρόδω, ο Τσίκο Άβερμπακ αυτήν την εποχή είναι διευθυντής του τμήματος διεθνούς σκάουτινγκ των Κλίβελαντ Καβαλίερς…

Στο σήμερα, όμως, πάλι. Η ομάδα, σε επίπεδο αγωνιστικών στελεχών ενισχύθηκε με έμπειρους και ικανούς παίκτες, παρά το γεγονός ότι τα οικονομικά εφόδια ήταν – ευνοήτως – πενιχρά, με κλειδί στον μεταγραφικό σχεδιασμό την απόκτηση του Κώστα Μπεχλιβάνη. Πολύπειρου πλέι μέικερ, με επίπεδο – παρά το μεγάλο της ηλικίας του – σαφώς υψηλότερο της συγκεκριμένης κατηγορίας, καθώς άνετα διαδραματίζει ρόλο ηγέτη, όχι μόνο με τις επιτελικές ικανότητές του, αλλά και με την δυνατότητά του να «κουβαλά» την ομάδα στον τομέα του σκοραρίσματος.

Κι επειδή όλα κρίνονται εντός των γραμμών του αγωνιστικού χώρου στον ομαδικό αθλητισμό, οι πρώτες απόπειρες του φετινού Ηρακλή ήταν πετυχημένες. Εκτός έδρας νίκη στο κλειστό της Κανάρη επί της ΜΕΝΤ και κρίσιμη επικράτηση επί του Αμαρουσίου, που θεωρείται εκ των συνδιεκδικητών της ανόδου. Ιδίως αυτή η δεύτερη νίκη έδειξε κάτι παραπάνω. Ότι, δηλαδή, το αγωνιστικό μπόι του Ημίθεου είναι ικανό να ξεπεράσει το αντίστοιχο των άμεσων αντιπάλων του, στοιχείο, που ελπίζεται να συνεχίσει να το επιδεικνύει και μετέπειτα, αρχής γενομένης από το σαββατιάτικο παιχνίδι με το Ανατόλια, άλλον έναν αντίπαλο με φιλοδοξία ανόδου.

Κυρίαρχο όπλο αυτής της ομάδας, πέρα από αυτά, που προανέφερα, ο κόσμος της. Όχι μόνο ο κορυφαίος σε όγκο και πάθος υποστήριξης κόσμος, στην κατηγορία, αλλά και εκ των κορυφαίων στο ελληνικό μπάσκετ (της Α1 συμπεριλαμβανομένης), παρά τις αλλεπάλληλες πίκρες και χαστούκια, που δέχθηκε τα τελευταία χρόνια και από το συγκεκριμένο τμήμα. Με αυτόν τον κόσμο, τα συγκεκριμένα αγωνιστικά δεδομένα και το βάρος του ονόματος και της φανέλας, ο δρόμος του πρωταθλητισμού φαντάζει διάπλατα ορθάνοιχτος.

Το στοίχημα του Χρήστου Χρηστίδη πρέπει να κερδηθεί. Όχι αποκλειστικά από τον ίδιο και τους συνεργάτες του, που πίστεψαν και προχώρησαν το εγχείρημα, αλλά κι από την ομάδα και –κυρίως – από τον μεγάλο κόσμο της. Όλοι μαζί πρέπει να το κερδίσουμε…

 

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Ο ορθολογισμός του Δ. Γυφτάκη και το «σύστημα Ε.Π.Ο.» του Δημητρίου

Απόψεις

Back to Top