Ο Στηβ Μπαρτ που… τρέλανε κόσμο (photogallery)

Η χρονιά ήταν το 1992 και ο Ηρακλής ψάχνει να βρει τον παίκτη που θα αντικαταστήσει τον Ντέιβιντ Ηνγκραμ. Ο καθένας αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα το …

Blue Moments

Η χρονιά ήταν το 1992 και ο Ηρακλής ψάχνει να βρει τον παίκτη που θα αντικαταστήσει τον Ντέιβιντ Ηνγκραμ. Ο καθένας αντιλαμβάνεται πολύ εύκολα το πόσο δύσκολο ήταν αυτό.

Το πόσο δύσκολο ήταν να έρθει ένας παίκτης που να καταφέρει, με τα πράγματα που θα κάνει στο παρκέ, να κερδίσει θέση στην καρδιά του κόσμου, να κερδίσει θέση εκεί που ήταν ο μεγάλος, ο τεράστιος Ντέιβιντ.

Και τότε, εμφανίζεται ο Στηβ Μπαρτ. Εμφανίζεται αυτός ο περιφερειακός Αμερικανός στον Ηρακλή και αρχίζει να τρελαίνει –και αυτός- κόσμο. Δυστυχώς, η συνεργασία δεν κράτησε πολύ για λόγους, άσχετους με το αγωνιστικό.

Στο σύντομο όμως διάστημα που έμεινε στον Ηρακλή, παρέδωσε μαθήματα μπάσκετ υψηλής αισθητικής, συνδυάζοντας ουσία, σκοράρισμα, θέαμα. Εκανε τους πάντες να ασχοληθούν μαζί του. Να τον θαυμάσουν.

Στο Πρωτάθλημα, ο Ηρακλής παίζει υπέροχο μπάσκετ. Κι ήταν Οκτώβριος του 1992 που με ηγέτη τον Μπαρτ, ο Ηρακλής κερδίζει στο Ιβανώφειο τον ΠΑΟΚ που είχε πάρει το Πρωτάθλημα την προηγούμενη σεζόν.

Ο Μπαρτ βάζει 33 πόντους, ο Ηρακλής κατατροπώνει τον αντίπαλό του, κάνει ό,τι θέλει στο παρκέ ενός κατάμεστου και «καυτού» γηπέδου και σκορπίζει με 81-65 τον αντίπαλό του που χάνει και υποτάσσεται στην ανωτερότητα του Ηρακλή.

Ο Μπαρτ είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Και είναι εκείνη η περίοδος που δίνει μια συνέντευξη στα «Σπορ του Βορρά» και στον Λευτέρη Πλακίδα, όπου φανερώνει σημαντικές πτυχές της ζωής του.

Ακολουθούν μεγάλα αποσπάσματα από εκείνη τη συνέντευξη του σπουδαίου, του μεγάλου, Στηβ Μπαρτ, ενός παίκτη που είναι τώρα –και αυτός-σε ανοιχτή γραμμή με Θεσσαλονίκη ώστε να έρθει –και αυτός- εδώ για το παιχνίδι που διοργανώνεται με τους υπόλοιπους ξένους στις 28 Νοεμβρίου. Και ο Ηνγκραμ και ο Μπαρτ και κατά 99% ο Μακ Ντάνιελ. Εν αναμονή των οριστικών απαντήσεων, έτσι όπως θα ανακοινωθούν από τους διοργανωτές, δηλαδή τον Σύλλογο Βετεράνων Καλαθοσφαιριστών, ας πάμε στο 1992. Η εισαγωγή της συνέντευξης πήγαινε κάπως έτσι…

«Παιδί ενός κατώτερου Θεού. Από τα σκοτεινά στενά του Χάρλεμ στον λαμπερό κόσμο του NBA. Από τη μοναξιά, στην πολυκοσμία του American dream. Ορφανός από γονείς, έρημος και μόνος, με μια μόνο σανίδα σωτηρίας: την πίστη του στο Θεό. Η ιστορία του Στηβ Μπαρτ μοιάζει βγαλμένη από τις μικρές, πικρές, ανθρώπινες ιστορίες που κρύβει στα σπλάχνα της η Νέα Υόρκη. Ότι ο Στηβ Μπαρτ είναι θεοσεβούμενος δεν χρειάζεται κόπο για να το καταλάβεις. Το ομολογεί αυθόρμητα ο ίδιος με την πίστη του ιερέα που μπορεί να φέρει την ειρήνη στο ποίμνιό του». 

Λίγο πιο κάτω αναφέρεται ότι… «ο μικρός Στήβι χάνει τους γονείς του. Είναι το 1974 και ο ίδιος μόλις συμπληρώνει την πρώτη ντουζίνα χρόνων της ζωής του. Μέσα σε λίγους μήνες μένει ορφανός. Το χτύπημα είναι οδυνηρό».

Ο Μπαρτ λέει: «Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω ότι μέσα σε λίγους μήνες έχασα πρώτα τη μητέρα και μετά τον πατέρα μου. Ο κόσμος κατέρρευσε γύρω μου και η μοναξιά μου ήταν μεγάλη και ανυπόφορη. Ενιωθα μόνος, χωρίς μάτια στον κόσμο. Ηταν η στιγμή που έστρεψα το βλέμμα μου στον ουρανό».

Ηταν η στιγμή που ένας ιερέας του έδωσε χέρι βοηθείας. Ηταν το χέρι του αδερφού του. Τον έφερε κοντά στον Θεό. Η συνέχεια ήταν εύκολη: «Χάρη στον αδερφό μου που ήταν παπάς, βρήκα το νόημα της ζωής. Μέσα από την προσευχή και την πίστη έφτασα εδώ που βρίσκομαι σήμερα. Στον Θεό οφείλω τα πάντα».

Ο Αμερικανός προσεύχεται κάθε μέρα, κάθε βράδυ. Τι ζητάει: «Υγεία πρώτα για τα παιδιά μου, να είναι γερά. Τον εαυτό μου τον βάζω μετά».

Ο Μπαρτ σε εκείνη τη συνέντευξή του λέει επίσης για την πίστη του. «Ο Θεός είναι μεγάλος είναι απίστευτος. Δεν μπορώ να του δώσω κάποια μορφή όμως τον έχω πάντα μπροστά. Από αυτόν ζητάω να με βοηθήσει να φτάσω στη νίκη και η ζωή έχει πολλές μάχες».

Λέει για τον χαρακτήρα του. «Εγώ κάνω ό,τι μπορώ για να κερδίσω. Τα δίνω όλα μέσα στο παιχνίδι, παθιάζομαι για τη νίκη. Το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι. Θέλω πάντα να κερδίζω όπως και οι φίλαθλοι αλλά δυστυχώς αυτό δεν είναι πάντα δυνατό. Γεννήθηκα για να γίνω νικητής. Δεν μου αρέσει να χάνω ποτέ, είτε σε επίσημα, είτε σε φιλικά παιχνίδια».

Για τον Μπαρτ αναφέρεται επίσης ότι… «τέλειωσε νομική στο κολέγιο και αμέσως μετά μπήκε στο θαυμαστό κόσμο του NBA». Το κολέγιο που επέλεξε ο Μπαρτ έγινε με κριτήριο και για να είναι πιο κοντά στο σπίτι του ώστε να μπορεί να φροντίζει την άρρωστη γιαγιά του. Αυτή η σχέση τον σημάδεψε κι όταν αναφέρεται στην ηλικιωμένη γυναίκα που τον μεγάλωσε, μιλάει πάντα με στοργή».

Στη συνέντευξη αναφέρεται και στον Ντέιβιντ Ηνγκραμ, τον οποίον διαδέχτηκε στον Ηρακλή. «Ο Ντέιβιντ, πρώτα απ’ όλα, είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος. Τον γνώριζα από παλιότερα και είχα πολύ καλή γνώμη για αυτόν, και όχι μόνο σαν παίκτη. Πιστεύω ότι ανέβασε τον Ηρακλή στο επίπεδο που βρίσκεται σήμερα. Δεν πρέπει κανείς να ξεχάσει την προσφορά του. Οι δουλειές είναι δουλειές και το ξέρουμε όλοι. Λυπήθηκα που έχασε τη δουλειά του αλλά οι συναισθηματισμοί έχουν κάποια όρια. Σίγουρα δεν είμαι Θεός γιατί ο Θεός είναι ένας και σε αυτόν χρωστάω την επιτυχία μου. Για αυτό φοράω στο στήθος μου το σταυρό».

Μεταξύ άλλων, στον Μπαρτ γίνεται ερώτηση και για τον Μάικλ Τζόρνταν. «Ο Μάικλ είναι μεγάλος παίκτης. Εχω όμως στην καρδιά μου, μαζί του, τον Larry Bird. Οι δυο τους είναι από τα μεγαλύτερα αστέρια του NBA. Το μπάσκετ τους οφείλει πολλά».

Λέει για τη Νέα Υόρκη: «I love New York. Είναι μια καταπληκτική πόλη. Σίγουρα δεν είναι όπως την φαντάζεται ο κόσμος. Δεν είναι όλες οι γειτονιές επικίνδυνες. Θέλω κάποια στιγμή να πάω μια βδομάδα στο Χάρλεμ να δω φίλους και γνωστούς, να ρουφήξω λίγο από την ατμόσφαιρα της και να επιστρέψω. Όταν ήμουν μικρός έπαιζα όλη μέρα μπάσκετ στα ανοιχτά γήπεδα του Χάρλεμ. Εκεί μ’ ανακάλυψαν από μια οργάνωση τη “Riverside Church” και έπαιξα στο Police Athletic League. Στη συνέχεια ήξερα ότι για να κάνω καριέρα στο μπάσκετ έπρεπε να πάω στο κολέγιο. Αυτό έκανα και τελείωσα ποινικό δίκαιο ενώ έπαιζα μπάσκετ».

Λέει ακόμη: «Η τωρινή μου ζωή και το καλό παιχνίδι που κάνω είναι η ανταμοιβή για τη σκληρή δουλειά που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Σίγουρα μου λείπουν τα παιδιά μου αλλά είναι οι συνθήκες της δουλειάς που με κρατάν μακριά. Έχω ένα γιο οκτώ χρονών τον Στιβ Τζούνιορ και ένα κοριτσάκι δύο χρόνων το οποίο θα έρθει με τη μητέρα του αυτές τις μέρες στη Θεσσαλονίκη. Τα παιδιά μου είναι η μεγαλύτερη χαρά που έχω. Όταν γεννήθηκε ο γιος μου ήμουν ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του κόσμου. Γελούσα επί μέρες. Ήθελα να είναι ένα γερό παιδί και μέσα μου κρυφά ήθελα να είναι και αγόρι. Τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι είναι η πιο σημαντικές ηλικίες του ανθρώπου. Τα παιδιά θέλουν προσοχή γιατί είναι μικρά και μεγαλώνουν ενώ οι ηλικιωμένοι έχουν περάσει πολλά στη ζωή τους και πρέπει να τους σεβαστούμε για αυτό».

Λέει για τον κόσμο του Ηρακλή. «Μου θυμίζει κολεγιακό μπάσκετ όπου και τότε υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός στις κερκίδες. Μ’ αρέσει να βλέπω τους φιλάθλους να χαίρονται από το θέαμα που βλέπουν. Ο Ηρακλής έχει πολύ καλή κερκίδα και θα είναι ωραίο να είναι σε όλους τους αγώνες γιατί η παρουσία τους μας ανεβάζει ηθικά». 

Λέει για τη Θεσσαλονίκη. «Η πόλη μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι δίπλα στη θάλασσα και αυτό της προσδίδει μεγαλύτερη ομορφιά. Δε συνηθίζω τα βράδια να βγαίνω έξω αλλά μια φορά που βγήκα, μ’ εντυπωσίασαν τα υπαίθρια μπαρ».

Προσθέτει: «Θα ήθελα να μείνω στον Ηρακλή αν πάω καλά αυτή τη χρονιά αλλά θα ήθελα να επιστρέψω και στο NBA. Πάντως μετά που θα αφήσω το μπάσκετ πιθανόν να ασχοληθώ με την προπονητική».

Καταλήγει: «Το μπάσκετ δεν παίζεται με έναν αλλά χρειάζονται και οι πέντε. Πρέπει να είμαστε ένα σώμα και να δουλεύουμε σωστά μέσα στο γήπεδο για να κάνουμε νίκες. Δεν θέλω να βάζω εγώ πολλούς πόντους και η ομάδα να κάνει. Θέλω να είμαι στο ίδιο επίπεδο αγωνιστικά με τους άλλους συμπαίκτες μου για να είμαστε ενωμένοι πιο δυνατοί».

{AG}stories2012/photogalleries/StivBart{/AG}

Σχετικά Άρθρα

Ο Όμιλος Φιλομούσων και οι απαρχές του ΗΡΑΚΛΗ μας…

Διάφορα

Back to Top