Η δικτατορία της Δημοκρατίας

  Στην νεότερη παγκόσμια ιστορία, οι λαοί έχουν γνωρίσει πολλών ειδών δικτατορίες. Εδώ στην Ελλάδα, παλιότερα γνωρίσαμε την αιμοσταγή δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-74) και ακόμη πιο …

 
Στην νεότερη παγκόσμια ιστορία, οι λαοί έχουν γνωρίσει πολλών ειδών δικτατορίες. Εδώ στην Ελλάδα, παλιότερα γνωρίσαμε την αιμοσταγή δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-74) και ακόμη πιο παλιά του Πάγκαλου (1925-26). Τούτη τη χρονική στιγμή, έχω την εντύπωση ότι βιώνουμε την δικτατορία της Δημοκρατίας.
 
Πρόκειται για ένα.πολίτευμα στο οποίο επί της ουσίας εφαρμόζονται όλες οι πολιτικές ενός δικτατορικού συστήματος (πλήρης καταπάτηση εργατικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων, κατάργηση συλλογικής σύμβασης, ανελευθερία του Τύπου, διάλυση των συνδικάτων, καταστολή διαμαρτυρίας, εξακρίβωση στοιχείων, ψαχτήρι απλών περαστικών πολιτών από την ασφάλεια κτλ) με την διαφορά ότι υπάρχει το δημοκρατικό προσωπείο. Οι νόμοι και οι διατάξεις δηλαδή, εφαρμόζονται από πολιτικούς που αυτοαποκαλούνται υπηρέτες της δημοκρατίας. Ένας χαρακτηρισμός βέβαια που θεωρώ πλέον, ότι υπάρχει μόνο στα χαρτιά. 
 
Διότι τα όσα ζήσαμε το βράδυ του Σαββάτου, με την πολιορκία των αστυνομικών στην ίδια μας την πόλη, «μαντρωμένοι» σε μια πλατεία, χωρίς να έχουμε κάνει το παραμικρό, με ανάγκασαν να οδηγηθώ στο συμπέρασμα πως κάθε άλλο παρά ελεύθερος είμαι. Τα ανέκφραστα πρόσωπα που περικύκλωσαν χθες εμένα και τους χιλιάδες άλλους διαδηλωτές του Ηρακλή με κάνουν να αισθάνομαι ότι δεν έχω δικαίωμα να διαμαρτυρηθώ για κάτι, ούτε καν να περπατήσω στην πόλη μου, όταν ο επικεφαλής της δικτατορικής Δημοκρατίας και οι συνοδοί του, βρίσκονται στην πόλη μου.
 
Ειλικρινά δεν ξέρω ποιος φωστήρας πήρε την απόφαση της πολιορκίας στην πλατεία Αντιγονιδών; Δεν γνωρίζω καν αν είναι από αυτούς που αναρωτιούνται ακόμη, γιατί η βία ανθεί στις μέρες μας. Εκείνο που γνωρίζω όμως είναι, ότι μου συμπεριφέρθηκαν σαν κοινό εγκληματία, χωρίς να έχω διαπράξει το παραμικρό αδίκημα. Με “μάντρωσαν” μαζί με χιλιάδες άλλους σε μια πλατεία, μου περιόρισαν την επιλογή να φύγω από τον κλοιό εάν και εφόσον το ήθελα (που δεν το ήθελα γιατί για κάποιο λόγο ήθελα να μείνω εκεί και να τους βλέπω) και εμπόδισαν αυτούς που βγήκαν άθελά τους να ξαναμπούν στο κύκλο της στοχοποίησης. 
 
Κι όταν ρωτούσες αυτά τα ανέκφραστα πρόσωπα, γιατί συμβαίνει αυτό; Ποιο δημοκρατικό πολίτευμα υπαγορεύει αυτή την κίνηση, ως μέτρο καταστολής διαδηλωτών; Δεν έμπαιναν καν στην διαδικασία να καταλάβουν το πόσο ανώφελο και ηλίθιο είναι αυτό που κάνουν εκείνη την στιγμή. Δεν έμπαιναν καν στην διαδικασία να σου πουν, ποιος έδωσε την εντολή, γιατί την έδωσε και τι κέρδισε τελικά από όλη αυτή την ιστορία. Δεν έμπαιναν καν στην διαδικασία να αλλάξουν ύφος. Παρέμεναν εκεί ανέκφραστοι, “παγωμένοι” λες και δεν είχαν απέναντί τους άνθρωπο, αλλά κάτι αόρατο. 
 
Και έπειτα η τραγική συνοδεία. Δέκα διμοιρίες στα πλευρά μου και 20 μηχανές της ομάδας “Δέλτα” πίσω μου, έτσι για να συνεχίσω να ασφυκτιώ, να συνεχίσω να σκέφτομαι “ρε πως κατάντησε έτσι αυτή η αυτή η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και τώρα βιώνει την νεολιθική εποχή;” Ασφυκτικά περιορισμένος σε έναν χώρο που διαρκώς συρρικνώνονταν, μας συνόδευσαν μέχρι την Αριστοτέλους, ελπίζοντας ότι στο τέλος αυτής της κακόγουστης φάρσας θα ανταμειφθούμε με λίγο αέρα. 
 
Νέα διάψευση. Θέλεις να φύγεις από την Εγνατία; Δεν μπορείς. Πρέπει να περιμένεις. Θέλεις να φύγεις από την Φιλίππου; Δεν μπορεις, πρέπει να περιμένεις. Θέλεις να φύγεις από τα στενά; Δεν μπορείς πρέπει να περιμένεις. Άραγε η τρομοκρατία έχει την έννοια που μέχρι σήμερα ξέραμε; Μάλλον όχι. Και προσέξτε, μιλάμε για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν πάνω κάτω τα ίδια προβλήματα διαβίωσης. Και θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. 
 
Ψάχνοντας σήμερα στο διαδίκτιο, βρήκα δύο δημοσιεύματα. Το πρώτο αφορά την περσινή πορεία των ένστολων στο περιθώριο της ΔΕΘ, οι οποίοι διαμαρτυρόμενοι για τις περικοπές των μισθών τους, έφτασαν ανενόχλητοι μέχρι το σημερινό υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης. Εκεί δηλαδή που χθες, οι ίδιοι άνθρωποι, δεν άφησαν τον κόσμο του Ηρακλή να φτάσει. Άραγε τι θα σκεφτόταν ο εκάστοτε αστυνομικός – διαδηλωτής αν στην πλατεία Αντιγονιδών, οι πολίτες τον πολιορκούσαν; Αν του έφραζαν τον δρόμο, προς το σημείο που ο ίδιος ήθελε να φτάσει για να διεκδικήσει τα δικαιώματά του;  Πως θα αντιδρούσε; Τι θα έκανε; Και η ειρωνεία; Η πορεία αυτή έγινε ακριβώς στις μέρες μας. Πριν ένα χρόνο. 
 
Δείτε το εδώ
 
Το δεύτερο δημοσιεύμα είναι  προχθεσινό και αναφέρεται στην πορεία των ένστολων προς το Μακεδονία – Παλλάς. Μάλιστα στο συγκεκριμένο κείμενο υπάρχουν και δηλώσεις του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων, Χρήστου Φωτόπουλου, ο οποίος ανέφερε: «Δεν αντέχουμε άλλο. Η απεργία είναι διεκδικήσιμη. Με τα μέτρα που παίρνουν, μόνοι τους μας οδηγούν εκεί. Ο αγώνας μας δεν θα έχει τελειωμό. Ή θα δώσουν λύση στα ζητήματά μας ή θα μας αποτελειώσουν. Συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι τελικής δικαίωσης».
 
Δείτε το εδώ
 
Άραγε κ. Φωτόπουλε, σ’ αυτόν τον αγώνα, τον υπόλοιπο κόσμο τον θέλετε μαζί ή απέναντί σας; Διότι η χθεσινή σας στάση, έδειξε άλλα. Εμείς απλώς θα περιμένουμε τις απαντήσεις που οφείλεται. Αν μπορείτε βέβαια να τις δώσετε. Αν υπάρχουν.
 
ΥΓ: Για τους πολιτικούς της χώρας μας και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον Ηρακλή, τα έγραψα πριν από λίγες μέρες εδώ. Και δεν αλλάζω ούτε τελεία από τα γραφόμενά μου…

Για σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε με το [email protected]

Σχετικά Άρθρα

Back to Top