Όταν ο Ιβάν σήκωσε το πλακάτ…

Είναι από τις στιγμές που μένουν για πάντα στη μνήμη σου. Στιγμές που μόνο μεγάλοι αθλητές, μεγάλες προσωπικότητες μπορούν να σου χαρίσουν. Στιγμές σαν κι …

Blue Moments

Είναι από τις στιγμές που μένουν για πάντα στη μνήμη σου. Στιγμές που μόνο μεγάλοι αθλητές, μεγάλες προσωπικότητες μπορούν να σου χαρίσουν. Στιγμές σαν κι αυτή που μας χάρισε και θέλησε να μας μεταφέρει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς στις 4 Απριλίου του 1999, λίγο πριν έναρξη της αναμέτρησης με τον Άρη στο Καυτανζόγλειο. 
 
Την ίδια ώρα ο τότε ποδοσφαιριστής του Ηρακλή και νυν προπονητής του ΑΠΟΕΛ, ζούσε το δικό του δράμα. Λίγες μέρες μόνο νωρίτερα, στις 23 Μαρτίου του ίδιου έτους, το ΝΑΤΟ είχε ξεκινήσει το μπαράζ βομβαρδισμών στην πατρίδα του και ειδικότερα στην πρωτεύουσα της Σερβίας το Βελιγράδι, οι οποίοι διήρκεσαν 78 συνεχόμενες ημέρες. Κι αν ο ίδιος αισθανόταν την ασφάλεια που του πρόσφεραν τα χιλιόμετρα της απόστασης, δεν συνέβαινε το ίδιο και με τους γονείς του, που παρέμειναν στην κόλαση.  
 
Αυτό ακριβώς το γεγονός ήταν που οδήγησε τον Ιβάν στην απόφαση, να βάλει εκείνο το απόγευμα έναν χάρτινο στόχο στο στήθος του (σήμα κατατεθέν των διαδηλώσεων που σημειώθηκαν την εποχή εκείνη κατά της απόφασης του ΝΑΤΟ) να κρατήσει στα χέρια του ένα πλακάτ, στο οποίο αναγράφονταν η φράση «στην Ελλάδα χτυπά η καρδιά της καρδιά μας» και να γυρίσει ολόκληρο το γήπεδο, εισπράττοντας το θερμό χειροκρότημα από φίλους και αντιπάλους . Βλέπετε, με τον τρόπο αυτόν ήθελε να ξυπνήσει συνειδήσεις και να μεταφέρει το μήνυμα των δοκιμαζόμενων συμπατριωτών του που κάθε βράδυ έμπαιναν στα καταφύγια για να αποφύγουν τις έξυπνες βόμβες.
 
Σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, ο Ιβάν έχει σπάσει πλέον για τα καλά τα ποδοσφαιρικά σύνορα στην καριέρα του. Καταγράφει αλλεπάλληλες και μεγάλες επιτυχίες στον πάγκο του ΑΠΟΕΛ, γνωρίζοντας παράλληλα την αναγνώριση. Όσα χρόνια κι αν περάσουν όμως, ο Ιβάν δεν θα ξεχάσει ποτέ ποιος ήταν, από πού ήρθε και κυρίως τι πέρασε για να φτάσει στο σημείο που βρίσκεται…Ιβάν, να σαι πάντα καλά. 
 
Ο θλιβερός απολογισμός…
 
Η ιστορία τον κατέγραψε ως έναν από τους πιο άδικους πολέμους που έγιναν ποτέ στην ιστορία. Ο θλιβερός απολογισμός από τις 78 ημέρες των βομβαρδισμών μιλά από μόνος του. 
 
– 1.150 μαχητικά αεροπλάνα του ΝΑΤΟ συμμετείχαν στις επιθέσεις.
– Εκτοξεύτηκαν 420.600 πύραυλοι.
– Η συνολική μάζα των πυραύλων που έπεσαν ήταν περίπου 22.000 τόνοι.
– 59 βάσεις του ΝΑΤΟ στο έδαφος 12 χωρών-μελών του ήταν στη διάθεση να βοηθήσουν Νις νατοϊκές επιθέσεις κατά της Σερβίας και Μαυροβουνίου.
– Εκτοξεύτηκαν περίπου 20.000 μεγάλοι πύραυλοι αέρος-εδάφους.
– Σε 30 με 100 δισεκατομμύρια δολάρια εκτιμάται ότι είναι περίπου το κόστος της υλικής ζημιάς που προκλήθηκε με τους βομβαρδισμούς.
– 1.002 μέλη του Γιουγκοσλαβικού Στρατού σκοτώθηκαν και περίπου 2.000 πολίτες.
– 6.100 άνθρωποι τραυματίστηκαν.
– 54 μέσα μαζικής μεταφοράς καταστράφηκαν, 305 σχολές, νοσοκομεία και άλλα δημόσια κτίρια.
– Καταστράφηκαν 176 μνημεία πολιτισμού κι ανάμεσά τους και 23 μεσαιωνικά μοναστήρια.
– 45 γέφυρες και 28 σιδηροδρομικές γέφυρες.
– 148 σπίτια πολιτών.
– 561 κατασκευές του Γιουγκοσλαβικού Στρατού καταστράφηκαν ολοσχερώς και 686 έπαθαν σοβαρές ζημίες.
– Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 2.300 επιθέσεις μαχητικών του ΝΑΤΟ.
 
Μαρτυρίες από τους βομβαρδισμούς 
 
Ντράγκο Μάικιτς, (65 ετών, συνταξιούχος, καθηγητής μαθηματικών και πρώην λυκειάρχης)
 
«Πέρα απ’ αυτά που έβλεπα στην τηλεόραση καθημερινά και μ’ έκαναν να στεναχωριέμαι και να υποφέρω ψυχολογικά, προσωπικά στάθηκα τυχερός γιατί δεν έπαθα τίποτα ούτε κάποιος δικός μου. Αλλά με συγκίνησε πάρα πολύ η ιστορία μιας μαθήτριας, την οποία τη θυμάμαι από τα μαθηματικά δεδομένα ως μία πραγματική μεγαλοφυΐα. Την έλεγαν Σάνια Μιλένκοβιτς και ήταν μόλις 10 ετών. Η Σάνια σκοτώθηκε στις 30 Μαΐου του 1999 τη στιγμή που οι ‘’Angels of Mercy’’ του ΝΑΤΟ ρίξανε βόμβες σε μια μικρή γέφυρα, στρατιωτικά ασήμαντη, πάνω στον ποταμό Μοράβα που χώριζε στα δύο τη μικρή πόλη Βαρβάριν, τη γενέτειρα πόλη της Σάνια. Η Σάνια βρέθηκε στη γέφυρα την ίδια άτυχη στιγμή μαζί με άλλους δέκα συμπολίτες της που όλοι τους σκοτώθηκαν. Η μοίρα έπαιξε πολύ σκληρό παιχνίδι με τη Σάνια, γιατί οι γονείς της την έφεραν βιαστικά από το Βελιγράδι, όπου πήγαινε σε ειδικό μαθηματικό σχολείο, για να τη σώσουν από τις βόμβες! Για μένα, αυτός ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας αποτελεί τέλος του Διεθνούς Δικαίου…»
 
Μάγια Ίβκοβιτς (20, φοιτήτρια Νορβηγικής και Ελληνικής γλώσσας)
 
«Ήμουν τότε 10 χρονών και ήμασταν στο πατρικό μας στο Λιγκ (μία μικρή πόλη 80 χλμ. νοτιοδυτικά από το Βελιγράδι). Θυμάμαι μία μέρα, εκτός από τις βόμβες και τις σειρήνες, είχαμε κι ένα δυνατό σεισμό και αυτό ήταν πραγματικά συναρπαστικό και παράξενο. Σαν να μας βομβάρδιζαν και από τον ουρανό και από μέσα από τη Γη, ταυτόχρονα! Θυμάμαι πως οι άνθρωποι ήταν όλη την ώρα στους δρόμους. Ήμασταν όλοι μια μεγάλη παρέα. Μόλις ακούγαμε τις σειρήνες, ήμασταν πάντα μαζί, τουλάχιστον οι συγγενείς… Τώρα περνάνε και μήνες για να μιλήσουμε παρόλο που τα σπίτια μας είναι δίπλα. Είναι θλιβερό το γεγονός ότι οι βομβαρδισμοί ένωσαν τεράστιες μάζες ανθρώπων σε μία απελπισμένη ομάδα, που μέσα από την επιθυμία να ζήσουν καταλάβαιναν ότι η δυστυχία των ανθρώπων είναι για όλους ίδια, και ότι αυτά που νομίζουμε ότι μισούμε στους άλλους τελικά αγαπάμε γιατί αγαπάμε αυτούς που είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας…»
 

Σχετικά Άρθρα

Ο Όμιλος Φιλομούσων και οι απαρχές του ΗΡΑΚΛΗ μας…

Διάφορα

Back to Top