Ο ρόλος “κλειδί” για τον Ηρακλή του αύριο…

Ναι. Συμφωνούμε απολύτως. Άλλωστε, η πικρή εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας μας το απέδειξε. Οι «μεγαλοεπενδυτές»… απεβίωσαν. Ιδίως στις μέρες της βαθιάς οικονομικής ύφεσης, στις μέρες …

Επικαιρότητα

Ναι. Συμφωνούμε απολύτως. Άλλωστε, η πικρή εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας μας το απέδειξε.

Οι «μεγαλοεπενδυτές»… απεβίωσαν. Ιδίως στις μέρες της βαθιάς οικονομικής ύφεσης, στις μέρες της απάνθρωπης κρίσης, που βιώνουμε, αυτή η «ιδιότητα» δεν υφίσταται. Αυτό είναι το ένα δεδομένο. Το άλλο δεδομένο είναι ότι τα μεγάλα ομαδικά τμήματα του Ηρακλή δεν θα μείνουν επί μακρόν μακριά από τις επαγγελματικές κατηγορίες. Μάλιστα, πολύ σύντομα αναμένονται εξελίξεις, τουλάχιστον, στο ποδόσφαιρο, ενώ – είναι προδιαγεγραμμένο ότι – και το μπάσκετ θα βρει τον δρόμο του. Αφήνουμε στην άκρη, σε αυτήν την αναφορά το βόλεϊ, το οποίο κινούνταν, κινείται και – ευελπιστούμε ότι – θα κινείται σε άλλο, υπερβατικό επίπεδο.

Όμως, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την πραγματικότητα του βόλεϊ ως χαρακτηριστικό παράδειγμα, για να δούμε ποιο θα είναι το «κλειδί» της επιτυχίας για τον Ηρακλή των επαγγελματικών κατηγοριών, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Στο βόλεϊ, λοιπόν, επειδή ακριβώς και εκεί μειώθηκαν οι χορηγοί σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, όταν ακόμη και οι… κάλτσες των παικτών είχαν το έμβλημα χορηγού, κινήθηκαν προς τη σωστή κατεύθυνση. Η ομάδα βρήκε πρόσωπο να διαδραματίσει το «ρόλο – κλειδί» για την επιβίωσή της, δηλαδή έναν άνθρωπο, οποίος αναλαμβάνει να «σπρώξει» την προσπάθεια σε οικονομικό επίπεδο στις δύσκολες στιγμές και θα υποβοηθήσει να μην «κολλήσει» το όλο σύστημα και ο αγωνιστικός σχεδιασμός. Και ο άνθρωπος αυτός προήλθε μέσα από την οικογένεια του Συλλόγου, όντας κοντά στο βόλεϊ: ο Θεόφιλος Κολύμπατζης.

Συνεπώς, δεν αμφιβάλλουμε ότι οι άνθρωποι, που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και – μελλοντικά – οι ιθύνοντες (οι όποιοι ιθύνοντες) του μπάσκετ, θα βρουν τον δρόμο για τον επαγγελματισμό, με τις ομάδες να επανέρχονται σταδιακά στο φυσικό λειτουργικό χώρο τους, όμως το ζήτημα είναι το από εκεί και ύστερα. Πως, δηλαδή, θα υποστηριχθεί – με ορθόδοξο τρόπο – η επαγγελματική υπόσταση των τμημάτων, πέρα από κάθε λογική «εξυπνακισμών» Μυτιληναίου (με την μη απόδοση του ΦΠΑ, που μετά έπνιξε χρεωστικά την ΠΑΕ), της χείριστης διοίκησης Σπανουδάκη και της λογικής «για ένα χρόνο προσπαθώ και μετά τα διαλύω όλα και «το παίζω» καημένος», που εφήρμοσε ο Ρέμος.

Για να σταθούν στα πόδια τους τα τμήματα σήμερα, δεν απαιτούνται «μεγαλοεπενδυτές», ούτε μονοπρόσωποι «ιδιοκτήτες» ΠΑΕ ή ΚΑΕ. Απαιτείται οι άνθρωποι των τμημάτων να αναζητήσουν και να βρουν έναν ή παραπάνω Ηρακλειδείς, οι οποίοι θα διευκολύνουν την οικονομική αιμοδοσία και θα έχουν την υπομονή (αλλά και την δυνατότητα της υπομονής) να εισπράξουν από τα δεδομένα έσοδα της ομάδας τα οφειλόμενα, όταν αυτά θα εισρεύσουν. Χρειάζεται η «ταμειακή διευκόλυνση», διότι η απλή διαχείριση του στυλ «όταν θα έχω θα σε πληρώσω», φέρνει σταδιακά την διάλυση, μέσα από προσφυγές και αγωνιστικό μαρασμό. Αυτός, λοιπόν, είναι ο «ρόλος – κλειδί» για το μέλλον του Ηρακλή, ο οποίος, κατά την επανεμφάνισή του σε επαγγελματικό επίπεδο μπορεί να επιβιώσει με γνήσιους Ηρακλειδείς να τον κυβερνούν, χωρίς «επενδυτές» και «μεγαλομετόχους – ιδιοκτήτες», αλλά με προαπαιτούμενο την εξασφαλισμένη εύρρυθμη οικονομική λειτουργία από άνθρωπο ή ανθρώπους, που έχουν την δυνατότητα να ανοίξουν το πορτοφόλι σε στιγμές που αυτό θα απαιτηθεί. Αν δεν θέλουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη. Κακά τα ψέματα…

Σχετικά Άρθρα

Back to Top