- Bluearena - http://bluearena.gr -

Ιστορία είναι και το… αποστακτήριο του Jack Daniel’s

«Μειοψηφίες, προσβολή των θεσμών, αμαύρωσαν την εθνική
επέτειο». Αυτό ήταν λοιπόν; Το χειρότερο δεν είναι οι ταμπέλες και τα τσιτάτα.
Το χειρότερο είναι ότι ΑΥΤΟ ακριβώς περίμενες ότι θα ακούσεις…

Ηταν δεδομένο ότι οι γνωστοί καλοθελητές δεν θα έμπαιναν
στην ουσία. Θα επέλεγαν να πούνε –πίσω από τα γυαλιά τους- αυτό ακριβώς. Πλέον όμως
δεν πείθουν.  

Εδώ και καιρό ο κόσμος νιώθει σκασμένος διότι κανείς δεν τον
ακούει. Η Ελλάδα μέχρι τώρα είχε μάθει απλώς να δυναμώνει την τηλεόραση και να
μην ακούει τον δρόμο. Είχε πάψει πια να καταλαβαίνει… Αλλάζει αυτό;

Ο κόσμος δεν έχει βήμα να εκφραστεί. Ο κόσμος αυτό ακριβώς
θα έκανε. Θα πήγαινε στην παρέλαση για να ακουστεί σε μια μέρα που ήταν
δεδομένο ότι θα ακουστεί το δικό του «ΟΧΙ». Και βεβαίως, δεν πήγε για να
αμαυρώσει την εθνική επέτειο.

Με τη δυνατότητα της εκεί παρουσίας το πρωί της 28ης,
θα πρέπει να πούμε ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν θα υποχρεώσει κανέναν, με καμιά ταμπέλα και
κανένα τσιτάτο να νιώσει λιγότερο ή περισσότερο Ελληνας.

Φεύγοντας από την παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης το πρωί
της 28ης Οκτωβρίου δεν ένιωσα (και συγνώμη για το πρώτο ενικό) λιγότερο
Ελληνας αν και ήξερα ότι λίγες ώρες μετά –πίσω από τα γυαλιά τους- αρκετοί θα
ήταν έτοιμοι να με κάνουν να νιώσω έτσι. Λιγότερο Ελληνα.  

Ο αξιότιμος πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε ένα φλογερό λόγο
σε μια δική του προσωπική στιγμή. Ο φλογερός λόγος ήταν ο συνδυασμός της πολιτικής
του παρουσίας, του προσωπικού του στίγματος εδώ και χρόνια και του θεσμού του
προέδρου.

Για αυτό και ήταν τόσο φλογερός, τόσο δυναμικός… Συνδύαζε
την πορεία του στον πολιτικό στίβο με τη στιβαρή θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αυτό ακριβώς όμως (ταπεινή άποψη) περίμενε από τον πρόεδρο της
Δημοκρατίας τόσος και τόσος κόσμος, τόσο και τόσο καιρό. Να βγάλει, νωρίτερα,
ακόμη έναν φλογερό και δυναμικό λόγο και να κατακεραυνώσει αυτούς που
αμαυρώνουν καθημερινά το έθνος.

Αυτούς που τόλμησαν τώρα, στο ξέσπασμα του κόσμου να
θυμηθούν την εθνική επέτειο και να ισχυριστούν ότι κάποιοι την αμαυρώσανε
κιόλας…

Υπάρχουν πολλές φορές στα γήπεδα που φοβάσαι ότι μπορεί να
γίνουν επεισόδια. Μεγάλη μερίδα του κόσμου αποχωρεί υπό τον φόβο ότι μπορεί να
πάθει κάτι.

Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης
ο απλός κόσμος, αυτός που στα γήπεδα ενδεχομένως να αποχωρούσε, έμεινε εκεί. Και
είχε πάρα πολύ κόσμο. Ηξερε ότι δεν θα γίνουν επεισόδια. Ηξερε ότι δεν θα γίνει
τίποτε…

Η παρουσία και η στάση του κόσμου θα έπρεπε να απασχολήσει
σοβαρά τους πολιτικούς πριν ανοίξουν το στόμα τους και μιλήσουν. Γιατί ο κόσμος
δεν έφυγε; Γιατί δεν έγιναν επεισόδια; Γιατί;

Μήπως γιατί –πολύ απλά- η μειοψηφία είναι ΑΥΤΟΙ; Όχι ο
κόσμος.

Οι μικροκοματισμοί όμως δεν φεύγουν από τη μέση. Κι όπως λίγες
ώρες μετά κάποιοι ήθελαν να σε κάνουν λιγότερο Ελληνα, έτσι και κάποιοι ήθελαν
να σε κάνουν του δικού τους κόμματος.

Και αυτό ήταν δυστυχώς αναμενόμενο. Και αυτό όμως πέφτει στο
κενό.

Ο Γιάννης Μπουτάρης, ευτυχώς για αυτόν, πριν συμπληρωθεί
24ωρο από την άστοχη δήλωση που έκανε περί μειοψηφιών, ανασκεύασε. Τουλάχιστον αυτός
θα έπρεπε να ξέρει τι σημαίνει να σε βαφτίζουν μειοψηφία και να… καθαρίζουν.

Μια ανούσια μειοψηφία ήταν και ο ίδιος για την καθεστηκυία
τάξη πραγμάτων στον Δήμο. Σύμφωνα με το σύστημα, τους μηχανισμούς του και τα
γρανάζια του, μια μειοψηφία ήταν και ο ίδιος που δεν εξέφραζε τους πολλούς.
Ούτε την άλλη Θεσσαλονίκη, ούτε άλλες ιδέες.

Πώς βρέθηκε λοιπόν ο Μπουτάρης στην εξουσία; Μήπως η
μειοψηφία ήταν οι περισσότεροι;

Ως τέτοιος λοιπόν ο Μπουτάρης, ως προερχόμενος από μια…
ανούσια μειοψηφία που βρέθηκε όμως στην εξουσία θα πρέπει να είναι πολύ
προσεκτικός. Ως Δήμαρχος της πόλης ακόμη περισσότερο και να μην αδειάζει μεγαλοπρεπώς
(πριν ανασκευάσει) τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης. Μια μειοψηφία…

Λες και η Θεσσαλονίκη είναι τα πρόβατα, λες και είναι οι
άβουλοι που καθοδηγούνται. Γιατί λοιπόν ο Μπουτάρης να αφήσει κάποιους να
πιστέψουν από τα δικά του λόγια ότι έτσι είναι η Θεσσαλονίκη;

Είναι ο δικός του θεσμός, ο θεσμός του πρώτου πολίτη της πόλης
που επιβάλει διαφορετικές τοποθετήσεις. Κι ας τον οχυρώσει ο ίδιος ώστε να μην
έχουμε… «προσβολή θεσμών» αύριο-μεθαύριο.

Είναι ο ίδιος θεσμός που έδειξε και δείχνει μια ανεξήγητη
απαξίωση σε ένα θέμα που καίει ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης, τον Ηρακλή. Κι αν
στην αρχή ήθελε να μας πείσει ότι δεν θα ασχολείται με αυτά, η υποδοχή (τι κενότητα
πολιτικάντικη ήταν αυτή) του Μακέντι στο Δημαρχείο έδειξε άλλες προθέσεις.

Είναι ανεξήγητο το πώς αυτός ο άνθρωπος δείχνει ενδιαφέρον
να υποδεχθεί έναν αθλητή μπάσκετ που δεν ανήκει καν σε ομάδα της πόλης και να
μην ασχοληθεί ούτε στο ελάχιστο με ένα (αποδεδειγμένο πια) σχέδιο συνωμοσίας
εναντίον της πιο ιστορικής ομάδας της πόλης.

Διότι, ας μην μιλάνε για… αμαύρωση εθνικών επετείων κάποιοι
που του χρόνου, στα 100χρονα από την απελευθέρωση μπορεί να είναι στην πρώτη
γραμμή σε μια πόλη που όταν απελευθερώθηκε, μία ομάδα είχε. Τον Ηρακλή.

Κάποιοι απόρησαν που η σημαία του Ηρακλή κυμάτιζε στο
συγκεντρωμένο πλήθος την 28η Οκτωβρίου. Αυτοί που απόρησαν ποτέ δεν
θα καταλάβουν.

Στις Η.Π.Α. σε αρκετές κεντρικώς λεωφόρους μεγαλουπόλεων δεν
υπάρχουν ονόματα, υπάρχουν αριθμοί. Πέμπτη λεωφόρος, έκτη, έβδομη κ.λ.π. Γιατί;
Γιατί δεν έχουν ιστορία. Αξιοθέατο είναι το αποστακτήριο του Jack Daniel’s.

Ο μέσος Αμερικανός ενδεχομένως να απορήσει και αυτός γιατί
οι Ελληνες κάνουν… δύσκολη τη ζωή τους βάζοντας ονόματα, δύσκολο (για αυτόν) να
τα προφέρει στους δρόμους και όχι αριθμούς. Τι να του εξηγήσεις του Αμερικανού;
Τι να καταλάβει;

Είναι θέμα ιστορίας. Τι να εξηγήσεις λοιπόν σε κάποιον που
απορεί γιατί η σημαία του Ηρακλή είναι εκεί και θα είναι πάντα εκεί. Αν
καταλαβαίνεις, καταλαβαίνεις.

Ο κόσμος του Ηρακλή που βρέθηκε στην παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης
την 28η δεν έστειλε μόνο μήνυμα προς τη γνωστή κατεύθυνση του
συστήματος. Εστειλε μήνυμα και στους άλλους φίλους του Ηρακλή που προτίμησαν να
μείνουν σπίτι ή που σκέφτηκαν… «ποιος θα πάει το πρωί στην παρέλαση».

Και όπως το σύστημα το πήρε το μήνυμα έτσι θα πρέπει να το
πάρουν και οι υπόλοιποι”.      

-Ο Γιάννης Πάγκος εργάζεται στη NOVA.

Normal
0

false
false
false

EL
X-NONE
X-NONE

MicrosoftInternetExplorer4

ΤΙΤΛΟΣ: Ιστορία είναι και το… αποστακτήριο του Jack Daniels

«Μειοψηφίες, προσβολή των θεσμών, αμαύρωσαν την εθνική
επέτειο». Αυτό ήταν λοιπόν; Το χειρότερο δεν είναι οι ταμπέλες και τα τσιτάτα.
Το χειρότερο είναι ότι ΑΥΤΟ ακριβώς περίμενες ότι θα ακούσεις…

Ηταν δεδομένο ότι οι γνωστοί καλοθελητές δεν θα έμπαιναν
στην ουσία. Θα επέλεγαν να πούνε –πίσω από τα γυαλιά τους- αυτό ακριβώς. Πλέον όμως
δεν πείθουν.  

Εδώ και καιρό ο κόσμος νιώθει σκασμένος διότι κανείς δεν τον
ακούει. Η Ελλάδα μέχρι τώρα είχε μάθει απλώς να δυναμώνει την τηλεόραση και να
μην ακούει τον δρόμο. Είχε πάψει πια να καταλαβαίνει… Αλλάζει αυτό;

Ο κόσμος δεν έχει βήμα να εκφραστεί. Ο κόσμος αυτό ακριβώς
θα έκανε. Θα πήγαινε στην παρέλαση για να ακουστεί σε μια μέρα που ήταν
δεδομένο ότι θα ακουστεί το δικό του «ΟΧΙ». Και βεβαίως, δεν πήγε για να
αμαυρώσει την εθνική επέτειο.

Με τη δυνατότητα της εκεί παρουσίας το πρωί της 28ης,
θα πρέπει να πούμε ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν θα υποχρεώσει κανέναν, με καμιά ταμπέλα και
κανένα τσιτάτο να νιώσει λιγότερο ή περισσότερο Ελληνας.

Φεύγοντας από την παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης το πρωί
της 28ης Οκτωβρίου δεν ένιωσα (και συγνώμη για το πρώτο ενικό) λιγότερο
Ελληνας αν και ήξερα ότι λίγες ώρες μετά –πίσω από τα γυαλιά τους- αρκετοί θα
ήταν έτοιμοι να με κάνουν να νιώσω έτσι. Λιγότερο Ελληνα.  

Ο αξιότιμος πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε ένα φλογερό λόγο
σε μια δική του προσωπική στιγμή. Ο φλογερός λόγος ήταν ο συνδυασμός της πολιτικής
του παρουσίας, του προσωπικού του στίγματος εδώ και χρόνια και του θεσμού του
προέδρου.

Για αυτό και ήταν τόσο φλογερός, τόσο δυναμικός… Συνδύαζε
την πορεία του στον πολιτικό στίβο με τη στιβαρή θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αυτό ακριβώς όμως (ταπεινή άποψη) περίμενε από τον πρόεδρο της
Δημοκρατίας τόσος και τόσος κόσμος, τόσο και τόσο καιρό. Να βγάλει, νωρίτερα,
ακόμη έναν φλογερό και δυναμικό λόγο και να κατακεραυνώσει αυτούς που
αμαυρώνουν καθημερινά το έθνος.

Αυτούς που τόλμησαν τώρα, στο ξέσπασμα του κόσμου να
θυμηθούν την εθνική επέτειο και να ισχυριστούν ότι κάποιοι την αμαυρώσανε
κιόλας…

Υπάρχουν πολλές φορές στα γήπεδα που φοβάσαι ότι μπορεί να
γίνουν επεισόδια. Μεγάλη μερίδα του κόσμου αποχωρεί υπό τον φόβο ότι μπορεί να
πάθει κάτι.

Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου στην παραλιακή της Θεσσαλονίκης
ο απλός κόσμος, αυτός που στα γήπεδα ενδεχομένως να αποχωρούσε, έμεινε εκεί. Και
είχε πάρα πολύ κόσμο. Ηξερε ότι δεν θα γίνουν επεισόδια. Ηξερε ότι δεν θα γίνει
τίποτε…

Η παρουσία και η στάση του κόσμου θα έπρεπε να απασχολήσει
σοβαρά τους πολιτικούς πριν ανοίξουν το στόμα τους και μιλήσουν. Γιατί ο κόσμος
δεν έφυγε; Γιατί δεν έγιναν επεισόδια; Γιατί;

Μήπως γιατί –πολύ απλά- η μειοψηφία είναι ΑΥΤΟΙ; Όχι ο
κόσμος.

Οι μικροκοματισμοί όμως δεν φεύγουν από τη μέση. Κι όπως λίγες
ώρες μετά κάποιοι ήθελαν να σε κάνουν λιγότερο Ελληνα, έτσι και κάποιοι ήθελαν
να σε κάνουν του δικού τους κόμματος.

Και αυτό ήταν δυστυχώς αναμενόμενο. Και αυτό όμως πέφτει στο
κενό.

Ο Γιάννης Μπουτάρης, ευτυχώς για αυτόν, πριν συμπληρωθεί
24ωρο από την άστοχη δήλωση που έκανε περί μειοψηφιών, ανασκεύασε. Τουλάχιστον αυτός
θα έπρεπε να ξέρει τι σημαίνει να σε βαφτίζουν μειοψηφία και να… καθαρίζουν.

Μια ανούσια μειοψηφία ήταν και ο ίδιος για την καθεστηκυία
τάξη πραγμάτων στον Δήμο. Σύμφωνα με το σύστημα, τους μηχανισμούς του και τα
γρανάζια του, μια μειοψηφία ήταν και ο ίδιος που δεν εξέφραζε τους πολλούς.
Ούτε την άλλη Θεσσαλονίκη, ούτε άλλες ιδέες.

Πώς βρέθηκε λοιπόν ο Μπουτάρης στην εξουσία; Μήπως η
μειοψηφία ήταν οι περισσότεροι;

Ως τέτοιος λοιπόν ο Μπουτάρης, ως προερχόμενος από μια…
ανούσια μειοψηφία που βρέθηκε όμως στην εξουσία θα πρέπει να είναι πολύ
προσεκτικός. Ως Δήμαρχος της πόλης ακόμη περισσότερο και να μην αδειάζει μεγαλοπρεπώς
(πριν ανασκευάσει) τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης. Μια μειοψηφία…

Λες και η Θεσσαλονίκη είναι τα πρόβατα, λες και είναι οι
άβουλοι που καθοδηγούνται. Γιατί λοιπόν ο Μπουτάρης να αφήσει κάποιους να
πιστέψουν από τα δικά του λόγια ότι έτσι είναι η Θεσσαλονίκη;

Είναι ο δικός του θεσμός, ο θεσμός του πρώτου πολίτη της πόλης
που επιβάλει διαφορετικές τοποθετήσεις. Κι ας τον οχυρώσει ο ίδιος ώστε να μην
έχουμε… «προσβολή θεσμών» αύριο-μεθαύριο.

Είναι ο ίδιος θεσμός που έδειξε και δείχνει μια ανεξήγητη
απαξίωση σε ένα θέμα που καίει ένα μεγάλο κομμάτι της πόλης, τον Ηρακλή. Κι αν
στην αρχή ήθελε να μας πείσει ότι δεν θα ασχολείται με αυτά, η υποδοχή (τι κενότητα
πολιτικάντικη ήταν αυτή) του Μακέντι στο Δημαρχείο έδειξε άλλες προθέσεις.

Είναι ανεξήγητο το πώς αυτός ο άνθρωπος δείχνει ενδιαφέρον
να υποδεχθεί έναν αθλητή μπάσκετ που δεν ανήκει καν σε ομάδα της πόλης και να
μην ασχοληθεί ούτε στο ελάχιστο με ένα (αποδεδειγμένο πια) σχέδιο συνωμοσίας
εναντίον της πιο ιστορικής ομάδας της πόλης.

Διότι, ας μην μιλάνε για… αμαύρωση εθνικών επετείων κάποιοι
που του χρόνου, στα 100χρονα από την απελευθέρωση μπορεί να είναι στην πρώτη
γραμμή σε μια πόλη που όταν απελευθερώθηκε, μία ομάδα είχε. Τον Ηρακλή.

Κάποιοι απόρησαν που η σημαία του Ηρακλή κυμάτιζε στο
συγκεντρωμένο πλήθος την 28η Οκτωβρίου. Αυτοί που απόρησαν ποτέ δεν
θα καταλάβουν.

Στις Η.Π.Α. σε αρκετές κεντρικώς λεωφόρους μεγαλουπόλεων δεν
υπάρχουν ονόματα, υπάρχουν αριθμοί. Πέμπτη λεωφόρος, έκτη, έβδομη κ.λ.π. Γιατί;
Γιατί δεν έχουν ιστορία. Αξιοθέατο είναι το αποστακτήριο του Jack Daniel’s.

Ο μέσος Αμερικανός ενδεχομένως να απορήσει και αυτός γιατί
οι Ελληνες κάνουν… δύσκολη τη ζωή τους βάζοντας ονόματα, δύσκολο (για αυτόν) να
τα προφέρει στους δρόμους και όχι αριθμούς. Τι να του εξηγήσεις του Αμερικανού;
Τι να καταλάβει;

Είναι θέμα ιστορίας. Τι να εξηγήσεις λοιπόν σε κάποιον που
απορεί γιατί η σημαία του Ηρακλή είναι εκεί και θα είναι πάντα εκεί. Αν
καταλαβαίνεις, καταλαβαίνεις.

Ο κόσμος του Ηρακλή που βρέθηκε στην παραλιακή λεωφόρο της Θεσσαλονίκης
την 28η δεν έστειλε μόνο μήνυμα προς τη γνωστή κατεύθυνση του
συστήματος. Εστειλε μήνυμα και στους άλλους φίλους του Ηρακλή που προτίμησαν να
μείνουν σπίτι ή που σκέφτηκαν… «ποιος θα πάει το πρωί στην παρέλαση».

Και όπως το σύστημα το πήρε το μήνυμα έτσι θα πρέπει να το
πάρουν και οι υπόλοιποι.      

-Ο Γιάννης Πάγκος εργάζεται στη NOVA.