Δεν “τρομάζει” ο Ολυμπιακός…

Το προηγούμενο διάστημα πήραμε μια «γεύση» από τον φετινό βολεϊκό Ηρακλή και θα εξακολουθήσουμε να παίρνουμε περισσότερη, αρχής γενομένης από τη σημερινή (25/10) ευρωπαϊκή αναμέτρηση …

Διάφορα

Το προηγούμενο διάστημα πήραμε μια «γεύση» από τον φετινό βολεϊκό Ηρακλή και θα εξακολουθήσουμε να παίρνουμε περισσότερη, αρχής γενομένης από τη σημερινή (25/10) ευρωπαϊκή αναμέτρηση επί βουλγαρικού εδάφους.

Διαπιστώθηκαν τα θετικά, τα αρνητικά, οι δυνατότητες, οι αδυναμίες και οι προοπτικές βελτίωσης, που υφίστανται για την ομάδα του Σωτήρη Δρίκου.

Κακά τα ψέματα, ο Ηρακλής και ο Ολυμπιακός – σε θεωρητικό, τουλάχιστον, επίπεδο – θα συνδιεκδικήσουν το εγχώριο πρωτάθλημα και ήταν πολύ χρήσιμο, που, παρακολουθώντας την αναμέτρηση των «ερυθρολεύκων» στην Αλεξανδρούπολη, αποκτήσαμε μια πρώτη εικόνα και για τον βασικό αντίπαλο. Πέρα από το κάκιστο – για τις φιλοδοξίες της ομάδας του Καλμαζίδη – αποτέλεσμα, κάποιες πρώτες, φευγαλέες διαπιστώσεις μπορούν να διατυπωθούν. Πρωτίστως, η φετινή ομάδα των Πειραιωτών δεν έχει καμία σχέση με αυτήν του Ντεσπέιν και του Τζούριτς.

Από εκεί και πέρα, εξακολουθεί να στηρίζεται σε έναν ταλαντούχο πασαδόρο, με μεγάλο ύψος και αρκετή ευφυΐα στο μοίρασμα του παιχνιδιού, τον Φιλίποφ και αυτό είναι θετικό. Διατηρήθηκε ο ίδιος λίμπερο, ο Κουζούνης, ο οποίος ποτέ δεν είχε κάνει «το» όνομα στη συγκεκριμένη θέση (όπως ο Στεφάνου και ο Παπαδημητρίου), αλλά διατηρεί τα εύσημα της περσινής εξαιρετικής χρονιάς. Η επένδυση έγινε στο κέντρο, με τη σύγχρονη θεωρία του αθλήματος να υποστηρίζει ότι το μοντέρνο βόλεϊ κρίνεται στους κεντρικούς, με συνέπεια να αποκτηθεί ο πιο φορμαρισμένος Έλληνας στη συγκεκριμένη θέση (Πετρέας), πλαισιώνοντας τη σταθερή εμπειρία και τα σωματικά προσόντα του Ανδρεάδη και τον ενθουσιώδη (πλην στάσιμο) Κανέλλο. Μέσα στο παιχνίδι με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης, πάντως, επικράτηση στο κέντρο δεν προέκυψε, όπως και σε πολλούς άλλους τομείς της αναμέτρησης…

Για τα άκρα επελέγησαν δύο οικονομικοί ξένοι. Ο – άνευ σωματικών προσόντων – βραζιλιάνος Πίντο, ο οποίος κάτι μαζεύει από υποδοχή, κάτι από άμυνα, κάτι περνά στην επίθεση, αλλά… λίγα πράγματα. Σημαντικός επιθετικά παίκτης και με επικίνδυνο σερβίς, ο Τσέχος Νοβότνι, ο οποίος σωματοδομικά θυμίζει κεντρικό. Ψηλός, ξερακιανός, πάνω από δύο μέτρα, αποτέλεσε επιτυχή στόχο των σερβίς των ακριτών, αλλά στην επίθεση – αυτό το υπάρχον σύνολο του Ολυμπιακού – μπορεί να το «κουβαλήσει».

Όσο για τον Χιμένεθ, πριν τον παρακολουθήσουμε, να πούμε την αλήθεια, μπήκαμε στον πειρασμό της σκέψης ότι «ο Ολυμπιακός του low budget βρήκε διαγώνιο και εμείς παραιτηθήκαμε από την αναζήτηση». Στην Αλεξανδρούπολη, πάντως, δεν έδειξε ότι είναι κάτι τρομερό. Άλλωστε, ένας διαγώνιος με σερβίς μαθήτριας του Δημοτικού, όπως και να το κάνουμε, έχει αδυναμίες. Δεν είναι ψηλός, αλλά έχει μεγάλη αλτικότητα, τελειώνει φάσεις, ωστόσο, αν παιχτεί σωστά από τις μετατοπίσεις του μπλοκ, ελέγχεται… Δεν είναι ούτε Ντεσπέιν, ούτε Τζούριτς…

Κι αν μιλάμε για διαγώνιους, στο κάτω – κάτω, πιο πολύ μας συγκίνησε ο Αργεντινός Γκονζάλες του Εθνικού. Πάνω από τα δύο μέτρα, στιβαρός, αριστερόχειρ, με τρόπο παιχνιδιού, που θύμιζε Νίλσον, με δυνατά κτυπήματα και θανατηφόρα σερβίς, «στρίμωξε» τον Ολυμπιακό και τον οδήγησε στην ήττα.

Αυτά, ως μια πρώτη ανάλυση του «συνδιεκδικητή». Μια πρώτη εντύπωση, που θέλαμε να μοιραστούμε με τον βολεϊκό «κυανόλευκο» κόσμο…

Σχετικά Άρθρα

Back to Top