Πρεμιέρας συμπεράσματα…

Υπήρχαν κάποια συγκεκριμένα δεδομένα πριν την «κυανόλευκη» βολεϊκή πρεμιέρα. Αυτά είχαν να κάνουν με την έλλειψη ομοιογένειας στην ομάδα, το πρόβλημα στη θέση του διαγωνίου …

Ηρακλής

Υπήρχαν κάποια συγκεκριμένα δεδομένα πριν την «κυανόλευκη» βολεϊκή πρεμιέρα. Αυτά είχαν να κάνουν με την έλλειψη ομοιογένειας στην ομάδα, το πρόβλημα στη θέση του διαγωνίου και το γεγονός ότι ο προπονητής – ήταν λογικό να – «ψάχνεται».

Όλα αυτά βγήκαν και προέκυψαν στο παρκέ του Αλεξανδρείου, απέναντι σε μια ενθουσιώδη και φανατισμένη ομάδα, με απόλυτο δείκτη ομοιογένειας και κάποιες εκατοντάδες – αξιοθρήνητων – οπαδών, οι οποίοι αναλώθηκαν σε συνθηματολογία παιδιών του Δημοτικού κατά του ποδοσφαιρικού Ηρακλή και στο τέλος πανηγύρισαν… έξαλλα, που η ομάδα τους έχασε στην έδρα της, αλλά… «λίγο»…

Ανομοιογενής όντως ο Ηρακλής, καθώς είναι η ομάδα, που έκανε την πιο βραχύβια προετοιμασία στο σύνολό της, με τους δύο από τους τρεις ξένους της (και μάλιστα τους δύο, που υπολογίζονται για την επτάδα) να μετρούν λίγες προπονήσεις. Η ανομοιογένεια βγήκε στην επιθετική ανάπτυξη, μιας και δεν είναι δυνατόν να «βρεθεί» το σύνολο με τον πασαδόρο (εξ ου και η ανάγκη του κόουτς για συχνές αλλαγές Προύσαλη με Μποζίδη), φάνηκε στην υποδοχή και στην άμυνα, αλλά και στο ρυθμό και στο timing του μπλοκ. Ο φετινός «Γηραιός» θα χρειαστεί – δυστυχώς – παιχνίδια σε ελληνική λίγκα και Ευρώπη, προκειμένου να βρει το πραγματικό πρόσωπό του και – ακόμη δυστυχέστερα – ίσως απαιτηθεί να χαθούν κι άλλοι βαθμοί προς αυτήν την δύσκολη κατεύθυνση.

Σαφές ήταν επίσης ότι θα προβλημάτιζε το γεγονός πως, μετά την απώλεια του Νίλσον, επελέγη να μην προστεθεί στο ρόστερ κάποιος κλασικός και ικανός διαγώνιος. Το εγχείρημα με τον Τζιουμάκα (ο οποίος – μη έχοντας συμπληρώσει τα 17 του – μπορεί να διακριθεί μόνο στο επίπεδο των συνομηλίκων του, μαζεύοντας πολύτιμες εμπειρίες με την πρώτη ομάδα και αποδεικνύοντας στο εγγύς μέλλον σε υψηλό επίπεδο ποιος είναι) απέτυχε. Ο κόουτς το αντελήφθη γρήγορα και στήριξε την προσπάθεια στο συγκεκριμένο ρόλο στον Αντρέι και στη φιλότιμη, αλλά και πολύτιμη προσφορά του, η οποία ωστόσο – με τον «κυανόλευκο» σούπερ σταρ να έχει κλείσει τα 40 του – δεν μπορεί να είναι μακράς πνοής, σε μία χρονιά πολλαπλών απαιτήσεων.

Οι θέσεις των ξένων προτιμήθηκε να δαπανηθούν στη λογική του να υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, καθώς ο Τανίκ φαίνεται ότι θα δίνει «βάθος» πίσω από το εξαιρετικό δίδυμο ακραίων του πληρέστατου Χριστοφιδέλη και του ταλαντούχου επιθετικού Μεντένις. Το ίδιο συμβαίνει και με τους κεντρικούς, με τον Κορζενέβιτς να προσφέρει λύση πολυτελείας δίπλα στον Σμαραγδή, επιτρέποντας στον ταλαντούχο Πελεκούδα να προσφέρει ως εναλλακτική λύση. Για το χρησιμότατο «βάθος», όμως, θυσιάστηκε η προοπτική παρουσίας ενός ικανού ξένου διαγωνίου, με συνέπεια να ευχόμαστε να πετύχει η «μίξη» Κράβαρικ – Τζιουμάκα, ή να περάσει στο ρόλο αυτό, μονίμως, ο καλός εκτελεστής, Μεντένις και να μονιμοποιηθεί ως βασικός ακραίος ο Τανίκ…

Τέλος, δεν πέρασε απαρατήρητο στην πρεμιέρα του Παλέ και το γεγονός ότι Σωτήρης Δρίκος «ψάχνεται» και μάλιστα έντονα. Δεν είχε αποφασίσει από την αρχή ότι οι δύο Λετονοί ήταν έτοιμοι να αποδείξουν πως είναι ικανοί starters για την ομάδα, ότι ο Γιώργος Τζιουμάκας θα πρέπει να περιοριστεί σε δεύτερο ρόλο και ότι – ίσως – η «τράπουλα» να απαιτεί περαιτέρω «ανακάτεμα». Στα θετικά της παρουσίας του Έλληνα τεχνικού, το γεγονός ότι δεν άφηνε το παιχνίδι να του φύγει, ήταν συμμετοχικός και είχε καίριες αλλαγές, στοιχείο, που απουσίαζε φρικωδώς από τον «γαλάζιο» πάγκο την περασμένη περίοδο…

Σχετικά Άρθρα

Back to Top