Ο Πέτρος, που θα μείνει για πάντα στις ψυχές μας

Η θλιβερή είδηση της απώλειας του Πέτρου Γκαζά, «έπεσε» βαριά στην «κυανόλευκη» οικογένεια. Συγκλόνισε όλους όσοι τον γνώριζαν και όλους όσοι δεν τον γνώριζαν προσωπικά, …

Αφιερώματα

Η θλιβερή είδηση της απώλειας του Πέτρου Γκαζά, «έπεσε» βαριά στην «κυανόλευκη» οικογένεια. Συγκλόνισε όλους όσοι τον γνώριζαν και όλους όσοι δεν τον γνώριζαν προσωπικά, αλλά ήταν γνώστες της ιστορίας του στο Σύλλογο.

Ένας συνεπέστατος Ηρακλειδέας, ένας οπαδός της ομάδας, ένας εργάτης του Συλλόγου, ένας άνθρωπος, που μπολιάστηκε στο ποδοσφαιρικό τμήμα του Ημίθεου και έγινε ένα με αυτό για 32 συναπτά χρόνια. Από πιτσιρίκος στα «βάσανα» του Ηρακλή, με πολύ μεράκι για την ομάδα του, υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του «Συνδέσμου Φίλων Ηρακλή Παπάφη», του οργανωμένου club οπαδών, δηλαδή, που έμελλε στα επόμενα χρόνια να γιγαντωθεί και να οδηγήσει στη συνέχεια στην δημιουργία ενός μεγάλου, δυναμικού και διεκδικητικού οπαδικού κινήματος για τον ιστορικότερο βορειοελλαδικό Σύλλογο.

Εκεί κάπου στα 24 χρόνια του, νέο παιδί το 1979, φρέσκος επιστήμων, πήρε την πρώτη «μυρωδιά» από τα «κυανόλευκα» αποδυτήρια. Ήθελε να μπει στον Ηρακλή, ήταν το μεράκι του να βρεθεί κοντά στην αγάπη του και να προσφέρει «από μέσα» για το καλύτερο και ιδίως στο αντικείμενό του, τη φυσικοθεραπεία. Σταδιακά κέρδισε τους πάντες στον ποδοσφαιρικό Ηρακλή, με την δουλειά του, την αυταπάρνηση, με την οποία επιτελούσε το έργο του, αλλά και με το ακέραιο του χαρακτήρα του. Πού να ήξερε ο νεαρός – τότε – Πέτρος ότι εκείνη η επίσκεψή του στα αποδυτήρια της αγαπημένης ομάδας του, εκείνη η ανάληψη ρόλου στο ιατρικό επιτελείο, θα σηματοδοτούσε την πορεία μιας ζωής, την παντοτινή διαδρομή του…

Ο Πέτρος ήρθε για να μείνει στον Ηρακλή. Με τα χρόνια μετασχηματίστηκε σε αναπόσπαστο μέλος του ποδοσφαιρικού τμήματος, ανέλαβε ηγετικό ρόλο στο ιατρικό επιτελείο, σε αγαστή συνεργασία με τον εκάστοτε γιατρό της ομάδας και κατάφερνε να κερδίζει την εμπιστοσύνη όλων των παικτών, Ελλήνων και ξένων, είτε επρόκειτο για μεγάλες «φίρμες», είτε για νεαρούς «εκκολαπτόμενους». Τον αποκαλούσαν συχνά «γιατρέ», σε ένδειξη εμπιστοσύνης στις γνώσεις και στις ικανότητές του και εκείνος έδινε αγόγγυστα λύσεις σε κάθε πρόβλημα τραυματισμού, μη γνωρίζοντας αργίες και κόπωση.

Δούλευε συνειδητά και με τεράστια αίσθηση καθήκοντος, ακόμη και στα πρόσφατα χρόνια, βαρύτατα απλήρωτος από τις τελευταίες διοικήσεις της ΠΑΕ, όπως συμβαίνει με όλο το προσωπικό της «γαλάζιας» ποδοσφαιρικής εταιρείας. Ήταν από εκείνους, που «κράτησαν» τα αποδυτήρια στις πολύ δύσκολες στιγμές των τελευταίων χρόνων. Ήταν πολύ περισσότερο και πολλά περισσότερα από τον πρώτο φυσικοθεραπευτή της ομάδας και αυτό του το αναγνώριζαν όλοι.

Την περασμένη άνοιξη, λίγο πριν λήξει το πρωτάθλημα, βρέθηκε ενώπιος ενωπίω με την τραγική μοίρα, με την οποία συναντώνται – δυστυχώς- πολλοί συνάνθρωποί μας και αφορά στην καταραμένη ασθένεια. Ήταν ήδη αργά, όπως έδειξαν οι εξετάσεις, στις οποίες υπεβλήθη.

Με εξαιρετική αξιοπρέπεια, περίσσιο θάρρος και αίσθημα αυταπάρνησης, έσπευσε να συνεχίσει στην ομάδα μέχρι το τέλος της περιόδου, ζητώντας από τους γύρω του να μην διαδώσουν το πρόβλημα, που αντιμετώπιζε. Με το τέλος της περιόδου αποχώρησε, προκειμένου να ασχοληθεί εντατικά και αποκλειστικά με τον μεγάλο προσωπικό αγώνα, που τον ταλαιπωρούσε. Μάταια, όμως…

Ο Πέτρος «έσβησε» στα 56 χρόνια του, για πάντα Ηρακλής, περήφανος και αξιοπρεπής, αφήνοντας πίσω μια οικογένεια (σύζυγο, δύο κόρες, αδελφό και μητέρα), που θα τον θυμάται με αγάπη για πάντα.

Άφησε και μια μεγαλύτερη οικογένεια, αυτήν του Ηρακλή του, που θα τον έχει αιώνια στη ψυχή της, ως ανεξίτηλη και μοναδική καταγραφή. Ως μια παρουσία προσφοράς και ήθους. Γιατί, αυτός ήταν ο Πέτρος…

Σχετικά Άρθρα

Back to Top