ΣΧΟΛΙΟ: «Περί επαναστάσεων και 15 ευρώ»

«Κανείς δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει από τον κόσμο του Ηρακλή να βάλει το χέρι στην τσέπη και να δώσει 15 ευρώ για κάτι …

Ηρακλής

«Κανείς δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει από τον κόσμο του Ηρακλή να βάλει το χέρι στην τσέπη και να δώσει 15 ευρώ για κάτι το οποίο δεν φταίει. Τα χρέη… Γενικώς, κανείς δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει από κάποιον να κάνει ετσιθελικά κάτι.

Έναν ξεσηκωμό π.χ. ή μία επανάσταση… Το θέλεις, το κάνεις. Δεν το θέλεις, δεν το κάνεις ή (αλλιώς) δύσκολα θα το κάνεις. Παρεμπιπτόντως, περί ξεσηκωμών και επαναστάσεων (στο επίπεδο του Ηρακλή, πάντα) μπορούμε να σημειώσουμε αρκετά. Να μην πάμε μακριά. Να περπατήσουμε λίγο, πάνω-κάτω, στην τελευταία 10ετία.

Ο κόσμος του Ηρακλή κινητοποιήθηκε για να αποχωρήσει ο Θεοδωρίδης. Ηρθε ο Μυτιληναίος και μαζί τα οράματα. Τρία χρόνια μετά, ο Μυτιληναίος είπε φεύγω θέλοντας να ρίξει αρκετό βάρος από την απόφασή του (η αλήθεια είναι χωρίς επιτυχία) σε κάποιες αντιδράσεις του κόσμου απέναντί του. Η αλήθεια μοιάζει περισσότερο πως είναι ότι ένιωσε ότι ο χώρος του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν του πάει ή (αλλιώς) δεν ήθελε να ξοδεύει τόσο χρόνο από την καθημερινότητά του. Μαζί με το «αποχωρώ» έβαλε στη βαλίτσα και εκείνα τα οράματα (του κόσμου) του 2000. Η συνέχεια είχε τον Σπανουδάκη που (αποδείχτηκε στην πράξη πως) δεν θα έβγαζε τα οράματα από τη βαλίτσα. Νέες κινητοποιήσεις το 2007 για να αποχωρήσει. Χρέη, ανοίγματα, οφειλές. Ηρθε ο Ρέμος και τα οράματα σε αυτά τη βαλίτσα του «πάνε-έλα» έμεναν πάντα κλεισμένα. Πάντα εκεί, σε μια αποσκευή…

Η ίδια, στυφή, γεύση. Τα ανοίγματα παραμένουν. Την προηγούμενη σεζόν νέες κινητοποιήσεις, νέες αντιδράσεις με αποκορύφωμα ο (πρωτοφανής για ποδοσφαιρικά χρονικά σε τόσο μεγάλη χρονική έκταση) μηνιαίος ξεσηκωμός του προηγούμενου Ιούνη. Ο κόσμος ένιωθε πάντα κομμάτι της ιστορίας. Τα πρόσωπα αλλάζουν ο κοινός παρανομαστής όμως ήταν ο ίδιος. Ο κόσμος. Το αισθητήριό του. Το ότι «κάτι δεν πάει καλά».

Το ότι «αφού δεν είναι κανείς, εμείς πρέπει να κουβαλήσουμε τον Ηρακλή, να ευαισθητοποιήσουμε κι άλλους». Από αυτόν τον κόσμο, τον ξεσηκωμένο τόσα χρόνια, είναι δύσκολο να ζητάς πολλά. Οι αντιδράσεις του όλα αυτά τα χρόνια δεν βρήκαν δικαίωση στο γήπεδο με τη δημιουργία μιας ομάδας αντάξιας της δυναμικής της ιστορίας. Και κατά καιρούς νιώθει από την ομάδα ότι γυρίζει πάλι σε αυτόν. Το νιώθει και τώρα. «Βοήθα…», του λέει.

Είναι ένα περίεργο πράγμα αυτό που συμβαίνει. Ενώ κανονικά οι ομάδες είναι αυτές που ανανεώνουν και αυξάνουν τον κόσμο, στον Ηρακλή ο κόσμος είναι υποχρεωμένος να αυτοανανεώνεται και να ανακυκλώνεται. Και τα καταφέρνει υποταγμένος σε πίστη και αγάπη για μια ομάδα που μόνο σε προηγμένες ποδοσφαιρικά κοινωνίες συναντάς, όπως στην Αγγλία π.χ. Εδώ και μέρες, από την ώρα που ανακοινώθηκε αυτό το 15άρι η συζήτηση είχε πολλά κλαδιά. «Γιατί δεν τα ζητάνε και δεν τα παίρνουνε από αυτούς που τα δημιούργησαν;

Γιατί δεν ζητάνε ευθύνες;». Σωστό. «Πάλι εμείς; Το καλοκαίρι διαρκείας, τώρα εισιτήριο;». Σωστό. «Εδώ και χρόνια ζητάμε έναν καλύτερο Ηρακλή και η ομάδα δεν ακολουθεί». Σωστό. «Ο κόσμος κουράστηκε. Δεν πάει πια στο γήπεδο. Κάθεται στο σπίτι του με αυτά που γίνονται». Σωστό. «Τώρα ζητάνε 15 ευρώ εν μέσω οικονομικής κρίσης;». «Γιατί δεν βγήκαν, πέντε-δέκα γνωστοί, επιφανείς Ηρακλειδείς, με οικονομική άνεση, να πούνε ότι εμείς πήραμε όχι ένα αλλά 100 εισιτήρια και να δώσουν το παράδειγμα και στους άλλους;» Σωστό. Σωστό. Όλα είναι σωστά. Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Ο ξεζουμισμένος κόσμος του Ηρακλή έχει δεκάδες λόγους για να μην βάλει το χέρι στην τσέπη και να μην δώσει 15 ευρώ για εισιτήριο. «Όχι πλήρωσε, όχι δεν πληρώνω». Κι όμως… Είναι τόσο απλό. Είναι δικαίωμα του καθενός να μην βάλει το χέρι στην τσέπη και να μην δώσει εισιτήριο. Εχει δεκάδες λόγους για να αιτιολογήσει την απόφαση.

Επειδή όμως κάναμε αναφορά σε κομμάτια ιστορίας, ακόμη κι αυτοί που ΔΕΝ θα βάλουν το χέρι στην τσέπη οφείλουν να παραδεχτούν ότι αυτοί που ΘΑ το βάλουν έχουν επίσης λόγους για να το κάνουν. Ενας, τεράστιος λόγος, είναι ας πούμε, ο ίδιος ο Ηρακλής. Κι εδώ δεν χρειάζεται ανάλυση, ούτε πολύ μπλα-μπλα και γράψε-γράψε.

Ενας λόγος είναι το δικαίωμα του ενός ακόμη κομματιού ιστορίας που του ανήκει. Όπως στο παρελθόν, του δικαιώματος εκείνης της βραδιάς που έξω από την ΕΤ3 ήταν 200 άτομα και στον Λευκό Πύργο, μέρες μετά, 15.000. Το δικαίωμα σε κάθε φωνή που θα ανοίξει για να φωνάξει. Της αίσθησης ότι φωνάζοντας σε ακούει ο κάθε παίκτης ξεχωριστά. Του δικαιώματος ότι ήμουν εκεί και κουβάλησα ένα κομμάτι ιστορίας. Και τέτοια παραδείγματα μπορούμε να βρούμε πολλά.

Απλώς, όπως γίνεται πάντα, αυτοί που είναι παρόντες δεν τα λένε τόσο πολύ όσο αυτοί που δεν είναι παρόντες. Ετσιθελικά δεν γίνεται τίποτα. Ή το θέλεις ή όχι».

Το σχόλιο είναι του Γιάννη Πάγκου στο www.exedrasports.gr

Σχετικά Άρθρα

Αποχαιρετιστήρια συνέντευξη Τύπου του Εμανουέλ Περόνε

Ποδόσφαιρο

Back to Top